pobierz z Google Play

29 grudnia 2018

Sobota

Sobota - Piąty dzień w oktawie Narodzenia Pańskiego - wspomnienie dowolne świętego Tomasza Becketa, biskupa i męczennika

Czytania: (1 J 2,3-11); (Ps 96,l-2a,2b-3,5b-6); (Łk 2,32); (Łk 2,22-35);

Rozważania: Ewangeliarz OP , Oremus , O. Gabriel od św. Marii Magdaleny, karmelita bosy

Książka na dziś: Rodzinny czas łaski. Modlitewnik

Czytania

(1 J 2,3-11)
Najmilsi: Po tym poznajemy, że znamy Jezusa, jeżeli zachowujemy Jego przykazania. Kto mówi: „Znam Go”, a nie zachowuje Jego przykazań, ten jest kłamcą i nie ma w nim prawdy. Kto zaś zachowuje Jego naukę, w tym naprawdę miłość Boża jest doskonała. Po tym właśnie poznajemy, że jesteśmy w Nim. Kto twierdzi, że w Nim trwa, powinien również sam postępować tak, jak On postępował. Umiłowani, nie piszę do was o nowym przykazaniu, ale o przykazaniu istniejącym od dawna, które mieliście od samego początku; tym dawnym przykazaniem jest nauka, którąście słyszeli. A jednak piszę wam o nowym przykazaniu, które prawdziwe jest w Nim i w was, ponieważ ciemności ustępują, a świeci już prawdziwa światłość. Kto twierdzi, że żyje w światłości, a nienawidzi brata swego, dotąd jeszcze jest w ciemności. Kto miłuje swego brata, ten trwa w światłości i nie może się potknąć. Kto zaś swojego brata nienawidzi, żyje w ciemności i działa w ciemności, i nie wie, dokąd dąży, ponieważ ciemności dotknęły ślepotą jego oczy.

(Ps 96,l-2a,2b-3,5b-6)
REFREN: Niebo i ziemia niechaj się radują

Śpiewajcie Panu pieśń nową,
śpiewaj Panu ziemio cała,
śpiewajcie Panu, sławcie Jego imię.

Każdego dnia głoście Jego zbawienie,
głoście Jego chwałę wśród wszystkich narodów,
rozgłaszajcie cuda pośród wszystkich ludów.

Pan stworzył niebiosa,
przed Nim kroczą majestat i piękno,
potęga i blask w Jego przybytku.

(Łk 2,32)
Światło na oświecenie pogan i chwała ludu Twego, Izraela.

(Łk 2,22-35)
Gdy upłynęły dni Ich oczyszczenia według Prawa Mojżeszowego, Rodzice przynieśli Jezusa do Jerozolimy, aby Go przedstawić Panu. Tak bowiem jest napisane w Prawie Pańskim: „Każde pierworodne dziecko płci męskiej będzie poświęcone Panu”. Mieli również złożyć w ofierze parę synogarlic albo dwa młode gołębie, zgodnie z przepisem Prawa Pańskiego. A żył w Jerozolimie człowiek, imieniem Symeon. Był to człowiek prawy i pobożny, wyczekiwał pociechy Izraela, a Duch Święty spoczywał na nim. Jemu Duch Święty objawił, że nie ujrzy śmierci, aż zobaczy Mesjasza Pańskiego. Za natchnieniem więc Ducha przyszedł do świątyni. A gdy Rodzice wnosili Dzieciątko Jezus, aby postąpić z Nim według zwyczaju Prawa, on wziął Je w objęcia, błogosławił Boga i mówił: „Teraz, o Władco, pozwól odejść słudze Twemu w pokoju, według Twojego słowa. Bo moje oczy ujrzały Twoje zbawienie, któreś przygotował wobec wszystkich narodów: światło na oświecenie pogan i chwałę ludu Twego, Izraela”. A Jego ojciec i Matka dziwili się temu, co o Nim mówiono. Symeon zaś błogosławił Ich i rzekł do Maryi, Matki Jego: „Oto Ten przeznaczony jest na upadek i na powstanie wielu w Izraelu i na znak, któremu sprzeciwiać się będą. A Twoją duszę miecz przeniknie, aby na jaw wyszły zamysły serc wielu”.

Do góry

Rozważania do czytań

Ewangeliarz OP


Do góry

Oremus

Pełen godności starzec Symeon umie połączyć radość z nadchodzącego zbawienia z jasną oceną walki ze złem, jaką Jezus będzie musiał stoczyć swoim życiem i męką na krzyżu. W postawie Symeona nie ma cienia naiwności. Jest tylko głębokie przekonanie, że Bóg zwycięży zło tą tajemniczą bronią, która jest potężniejsza niż wszelkie siły oparte na przemocy.

Ks. Jan Konarski, "Oremus" grudzień 2006, s. 115


Do góry

Patroni dnia:

Święty Tomasz Becket, biskup i męczennik
urodził się w 1118 r. w Londynie. Jego ojciec był zamożnym kupcem normandzkim w tym właśnie mieście. Studia wyższe skończył w Paryżu. Udał się na dwór prymasa Anglii, Teobalda, do Canterbury. Prymas przyjął go do swojego kleru i wysłał na dalsze studia prawnicze do Bolonii i Auxerre; kiedy zaś po ich ukończeniu Tomasz powrócił, mianował go archidiakonem Canterbury (1154). W rok później król Henryk II mianował go lordem kanclerzem. Po 7 latach został prymasem. Tomasz zmienił wtedy radykalnie styl życia, podejmując ascezę. Dotychczasowy dworak, ambitny karierowicz, nagle nawrócił się i stał się mężem Kościoła. Po przyjęciu święceń kapłańskich i sakry biskupiej przywdział włosiennicę, zaczął wieść życie ascetyczne, oddawać się modlitwie i uczynkom miłosierdzia. W niedługim czasie wszedł w konflikt z Królem Anglii, próbował ograniczyć prawa Kościoła. Musiał opuścił Anglię i udał się do Francji. Po 6 latach, w 1170 r., dzięki interwencji papieża i króla Francji, Henryk II zgodził się na powrót Tomasza do kraju. Spokój trwał niezbyt długo. Czterej rycerze z otoczenia króla za zezwoleniem monarchy zabili prymasa gdy odprawiał nieszpory w katedrze. Działo się to 29 grudnia 1170 roku.

Do góry

O. Gabriel od św. Marii Magdaleny, karmelita bosy

POKÓJ LUDZIOM

O Jezu, Książę Pokoju, daj mi Twój pokój! (Iz 9, 5)

Aniołowie zwiastowali w Betlejem dwie rzeczy: Bogu chwałę, a ludziom pokój. Nikt nie oddaje Bogu takiej chwały jak to małe Dzieciątko, leżące na sianku. Ono jedynie jako Słowo przedwieczne może oddać Bogu chwałę doskonałą, nieskończoną, godną Jego. Nikt poza Jezusem Zbawicielem nie przynosi ludziom pokoju: wynagradzając Bogu zniewagę wyrządzoną Mu przez grzech, zaprowadza On pokój między człowiekiem a jego Stworzycielem, ustanawia między nimi nowy związek: Stwórca staje się Ojcem, człowiek zaś Jego dzieckiem.

„Bóg dla ustalenia pokoju, czyli wspólnoty ze sobą, oraz dla ustalenia braterskiej społeczności wśród ludzi... postanowił wkroczyć w historię ludzką w sposób nowy i ostateczny, posyłając Syna swego w naszym ciele, aby przez Niego uwolnić ludzi spod władzy ciemności i szatana i w Nim pojednać świat ze sobą” (DM 3). Pierwszy i wielki pokój, jakiego człowiek potrzebuje, to właśnie ten, który niesie ścisły związek z Bogiem, synowską łączność miłości i przyjaźni. Kiedy aniołowie śpiewają: „Pokój na ziemi ludziom, w których ma upodobanie”, głoszą, że Ojciec niebieski nie tylko przebacza grzech, lecz przyjmuje ludzi jako swoje dzieci, dopuszcza ich do wspólnoty z sobą. Jest to „upodobanie”, czyli nieskończona życzliwość Boga, który skłania się ku ludzkości ofiarując jej swój pokój, zawierający wszelkie dobro, wszelkie zbawienie. Pokój ten dał ludziom Chrystus Zbawiciel, zapowiedziany już przez proroków jako „Książe pokoju” (Iz 9, 5). Pokój z Bogiem rodzi pokój między ludźmi. Ten pokój również jest owocem pośrednictwa Chrystusa: „On bowiem jest naszym pokojem — woła św. Paweł. — Przyszedłszy zwiastował pokój wam, którzyście byli daleko, pokój tym, którzy są blisko, bo przez Niego jedni i drudzy w jednym Duchu mamy przystęp do Ojca” (Ef 2, 14. 17–18).

  • O Boże wieczny, podziwiam Twoją miłość niewysłowioną. Wskutek naszej słabości i nędzy popadliśmy w obrzydliwość grzechu, odmawiając posłuszeństwa Tobie, naszemu pierwszemu Ojcu, a widzę, jak miłość skłoniła Cię, żeś zwrócił oko swojego miłosierdzia na nas, nieszczęsnych nędzników. Dlatego to posłałeś Jednorodzonego Syna swojego, Słowo wcielone okryte nędzą naszego ciała w szacie naszej śmiertelności.
    A Ty, o Jezu Chryste, rozjemco, odnowicielu i odkupicielu nasz, stałeś się pośrednikiem, Słowem, miłością; wielką wojnę, jaką człowiek prowadził z Bogiem, przemieniłeś w wielki pokój.
    Boże wieczny, wyznaje i głoszę, że Ty jesteś oceanem pokoju, gdzie może się paść i posilać dusza spoczywająca w Tobie przez uczucie, miłość i zjednoczenie miłości, uzgadniając swoja wole z najwyższą i wieczną wolą Twoją, która pragnie jedynie naszego uświęcenia. Dusza pamiętając o tym, wyrzeka się swojej woli i przyobleka się w Twoją (św. Katarzyna ze Sieny).
  • O Jezu, Ty przyszedłeś, aby skierować nasze kroki na drogę pokoju. O pokoju, skarbie mojego serca! O Jezu, „Ty jesteś” moim „pokojem”. Ty dajesz mi pokój z Bogiem, z sobą samym, ze wszystkimi i tym sposobem uspokajasz niebo i ziemie. Ach, kiedyż to nastąpi, o Jezu... że przez wiarę w odpuszczenie grzechów, przez pokój mego sumienia, przez słodką ufność w Twoje łaski, przez bezwzględną uległość... i podobanie się Twojej wiecznej woli, posiądę we wszystkich okolicznościach życia ten pokój, który jest w Tobie, pochodzi od Ciebie i w którym jesteś Ty sam? (J. B. Bossuet).
  • O Słowo odwieczne Ojca, Synu Boga i Maryi, odnów jeszcze w niezbadanej tajemnicy dusz przedziwny cud Twojego narodzenia! Przyodziej nieśmiertelnością synów Twojego odkupienia, rozpal ich miłością, połącz wszystkich węzłami Twojego Ciała Mistycznego, aby przyjście Twoje przyniosło radość prawdziwą, pokój pewny, czynne braterstwo jednostkom i narodom. Amen, amen (Jan XXIII).

O. Gabriel od św. Marii Magdaleny, karmelita bosy
Żyć Bogiem, t. I, str. 167


Do góry

Książka na dziś

Rodzinny czas łaski. Modlitewnik

„Rodzinny czas łaski” – modlitewnik użyteczny i pomocny dla każdego, komu zależy na żywym, autentycznym kontakcie z Panem Bogiem. Zamieściliśmy w nim wiele tekstów do wykorzystania w najróżniejszych życiowych okolicznościach: modlitwy do Ducha Świętego, Matki Bożej i św. Józefa

Książka do nabycia w Księgarni Mateusza.