21 STYCZNIA 2017

Sobota

Wspomnienie św. Agnieszki, dziewicy i męczennicy

Dzisiejsze czytania: Hbr 9,1-3.11-14; Ps 47,2-3.6-9; Dz 16,14b; Mk 3,20-21

Rozważania: Ewangeliarz OP, Oremus, O. Gabriel od św. Marii Magdaleny OCD

Książka na dziś: Poranki z Bogiem

Dzisiejsze czytania

(Hbr 9,1-3.11-14)
Pierwsze /przymierze/ miało przepisy służby Bożej oraz ziemski przybytek. Był to namiot, w którego pierwszej części zwanej /Miejscem/ Świętym, znajdował się świecznik, stół i chleby pokładne. Za drugą zaś zasłoną był przybytek, który nosił nazwę "Święte Świętych". Ale Chrystus, zjawiwszy się jako arcykapłan dóbr przyszłych, przez wyższy i doskonalszy, i nie ręką - to jest nie na tym świecie - uczyniony przybytek, ani nie przez krew kozłów i cielców, lecz przez własną krew wszedł raz na zawsze do Miejsca Świętego, zdobywszy wieczne odkupienie. Jeśli bowiem krew kozłów i cielców oraz popiół z krowy, którymi skrapia się zanieczyszczonych, sprawiają oczyszczenie ciała, to o ile bardziej krew Chrystusa, który przez Ducha wiecznego złożył Bogu samego siebie jako nieskalaną ofiarę, oczyści wasze sumienia z martwych uczynków, abyście służyć mogli Bogu żywemu.

(Ps 47,2-3.6-9)
REFREN: Pan wśród radości wstępuje do nieba

Wszystkie narody klaskajcie w dłonie,
radosnym głosem wykrzykujcie Bogu,
bo Pan najwyższy i straszliwy,
jest wielkim Królem nad całą ziemią.

Bóg wstępuje wśród radosnych okrzyków,
Pan wstępuje przy dźwięku trąby.
Śpiewajcie psalmy Bogu, śpiewajcie,
śpiewajcie Królowi naszemu, śpiewajcie.

Gdyż Bóg jest Królem całej ziemi,
hymn zaśpiewajcie!
Bóg króluje nad narodami,
Bóg zasiada na swym świętym tronie.

(Dz 16,14b)
Otwórz, Panie, nasze serca, abyśmy uważnie słuchali słów Syna Twojego.

(Mk 3,20-21)
Jezus przyszedł do domu, a tłum znów się zbierał, tak, że nawet posilić się nie mogli. Gdy to posłyszeli Jego bliscy, wybrali się, żeby Go powstrzymać. Mówiono bowiem: Odszedł od zmysłów.

Do góry

Rozważania do czytań

Ewangeliarz OP

Do góry

Oremus

Z okazji wspomnienia męczeństwa Agnieszki, które miało miejsce na początku IV wieku, mówił kilkadziesiąt lat później święty biskup Ambroży: „Dzisiaj obchodzimy urodziny dla nieba dziewicy – naśladujmy niewinność; urodziny męczennicy – złóżmy należne ofiary. W dwunastym roku życia miała złożyć świadectwo krwi. Czy może być bardziej odrażające okrucieństwo, które nawet tak młodego wieku nie oszczędziło? Ale jak wielka siła wiary, co nawet w takim wieku znalazła świadectwo!”. Ten sam Duch, który napełnił męstwem młodziutką Agnieszkę, dawany jest i nam, aby nasze życie stawało się coraz doskonalszą ofiarą.

ks. Jarosław Januszewski, „Oremus” styczeń 2009, s. 79-80

Do góry

O. Gabriel od św. Marii Magdaleny OCD

Nauczyciel wewnętrzny

Panie, nakłoń me serce do Twoich słów; prowadź mię ścieżką Twoich przykazań (Ps 119, 36. 35)

Jezus nie tylko uczy prawdy, ale daje siłę potrzebną do jej przyjęcia. Każdy nauczyciel staje przed tym zadaniem, lecz spełnić je może jedynie od zewnątrz, starając się wykorzenić błędy, powstałe w umyśle ucznia oraz przedstawić mu prawdę w sposób łatwy i przekonywający. Jezus czyni o wiele; więcej. Jego działanie sięga dalej i głębiej. Jest On jedynym Mistrzem, który może bezpośrednio oddziaływać na duszę swych uczniów, zarówno na ich umysł, jak i na wolę.

Jezus pobudza wewnętrznie duszę człowieka, by przyjął Jego naukę i chciał ją zastosować w praktyce życia. Prawdy, jakich Jezus naucza, są Bożymi tajemnicami, przewyższającymi zdolność rozumu ludzkiego; aby człowiek mógł dać na nie swoje przyzwolenie, potrzebuje nowego światła, nadprzyrodzonego światła wiary. Wiara jest darem Jezusa, owocem Jego zbawczego dzieła: On „nam w wierze przewodzi i ją wydoskonala” (Hbr 12, 2), jak ją wysłużył, tak też udziela jej wiernym. A więc Jezus, objawiając światu prawdy wieczne, udziela ludziom tego światła Bożego i pomnaża je w nich, tworząc w nich głęboką i tajemniczą wiedzę, która z kolei rodzi intuicję, zmysł rzeczy Bożych. Podobnie działa Jezus na wolę człowieka, wlewając w nią miłość nadprzyrodzoną i przez nią skłaniając człowieka do miłowania swego Zbawiciela, do wprowadzenia w czyn Jego nauki, do miłowania Ojca niebieskiego oraz wszystkich braci. A gdy poucza, rozpala w sercach wiernych ogień miłości Bożej, jak doświadczyli tego uczniowie z Emaus, mówiący do siebie nawzajem: „Czy serce nie pałało w nas, kiedy rozmawiał z nami w drodze i Pisma nam wyjaśniał?” (Łk 24, 32).

O Miłości, Mistrzu i Panie mój, wznioślejszy niż niebo a głębszy niż przepaście, przedziwna mądrość Twoja uszczęśliwia wszystkie istoty... Zwracasz oczy na pokornych na tej dolinie płaczu i maluczkim udzielasz swej zbawiennej wiedzy, nic odmawiaj mi swego pouczenia, mnie ostatniej ze stworzeń lecz błagam Cię, umocnij mię Twoją nauką życia wiecznego... Rozpocznij od zaraz pouczać mnie, odrywając mię od siebie samej przez Twoją gorącą miłość, ogarniając, uświęcając i wypełniając całą duszę moją.
Ja jestem Twoją służebnicą, najukochańszy Jezu, oświeć mój rozum, abym rozumiała Twoje przykazania... Przyjmij mię do szkoły świętej miłości, bym słuchała twoich miłych lekcji i przy Twojej pomocy, bym się stała nie tylko dobrą, lecz prawdziwie świętą i doskonalą. Zanurz zmysły moje w przepaści Twojej miłości, abym dzięki Tobie stała się uczennicą uważną, Ty zaś moim prawdziwym Ojcem, doktorem i nauczycielem...
O Boże miłości, jak blisko jesteś tych, którzy Cię szukają; jak słodki i miły dla tych, którzy Cię znajdują! Ty sam naucz mię pierwszych zasad Twojej umiejętności, aby serce moje przykładało się z Tobą do jednego studium... Obym nie była pozostawiona nigdy tak samotna w szkole Twojej miłości, jak kurczątko zamknięte jeszcze w skorupie. Spraw natomiast, abym w Tobie, dla Ciebie i razem z Tobą szła naprzód i postępowała z dnia na dzień, z cnoty w cnotę, wydając codziennie dla Ciebie, o mój Umiłowany, nowy owoc Twojej miłości (św. Gertruda)

Boski Mistrzu, umocnij moją wiarę, aby nigdy nie dozwoliła mojej duszy zasnąć, lecz by zawsze utrzymywała ją czujną pod Twoim wejrzeniem, całkowicie skupioną w świetle Twojego słowa twórczego...
O Słowo odwieczne, Słowo Boga mego, chcę spędzić życie na słuchaniu Ciebie, chcę stać się jak najbardziej pojętną uczennicą, by wszystkiego nauczyć się od Ciebie. Następnie, mimo wszelkich ciemności, próżni i słabości, chcę patrzeć nieustannie na Ciebie i trwać w Twoim wielkim świetle. O moja Gwiazdo umiłowana, pociągnij mię swym urokiem, bym nie mogła więcej wyjść z blasku Twojej światłości (bł. Elżbieta od Trójcy Św.: Ostatnie rekolekcje 13; Modlitwa).

O. Gabriel od św. Marii Magdaleny, karmelita bosy
Żyć Bogiem, t. II, str. 50

Do góry

Książka na dziś

Poranki z Bogiem

Poranki z Bogiem

A. W. Tozer

366 codziennych rozważań biblijnych W czasach nowożytnych pastor Aiden Tozer był wyjątkowym kaznodzieją i nauczycielem, który radykalnie, lecz prosto głosił Kościołowi i światu Ewangelię Bożego zbawienia. Jego ksiażki, kazania i świadectwo życia pomogły wielu ludziom uwierzyć Bogu i równie wielu "zmęczonych" chrześcijan doznało ożywienia na swej drodze wiary. Autor był jednym z Bożych proroków głoszących pełnię zbawienia człowieka i światu przypominając, że nie do czlowieka, lecz do Boga należy pierwsze miejsce w Kościele.

Książka do nabycia w Księgarni Mateusza.