23 CZERWCA 2016

Czwartek

Dzień powszedni

Dzisiejsze czytania: 2 Krl 24,8-17; Ps 79,1-5.8-9; 1 P 1,25; Mt 7,21-29

Rozważania: Ewangeliarz OP, Oremus, O. Gabriel od św. Marii Magdaleny OCD

Książka na dziś: Perspektywa nowej ziemi

Dzisiejsze czytania

(2 Krl 24,8-17)
Gdy Jojakin obejmował władzę miał osiemnaście lat i panował w Jerozolimie trzy miesiące. Matce jego było na imię Nechuszta - córka Elnatana z Jerozolimy. Czynił on to, co jest złe w oczach Pańskich, zupełnie tak, jak jego ojciec. W owym czasie słudzy Nabuchodonozora, króla babilońskiego, wyruszyli przeciw Jerozolimie i oblegli miasto. Nabuchodonozor, król babiloński, stanął pod miastem, podczas gdy słudzy jego oblegali je. Wtedy Jojakin, król judzki, wyszedł ku królowi babilońskiemu wraz ze swoją matką, swymi sługami, książętami i dworzanami. A król babiloński pojmał go w ósmym roku swego panowania. Również zabrał stamtąd wszystkie skarby świątyni Pańskiej i skarby pałacu królewskiego. Połamał wszystkie przedmioty złote, które wykonał Salomon, król izraelski, dla świątyni Pańskiej - tak jak Pan przepowiedział. I przesiedlił na wygnanie całą Jerozolimę, mianowicie wszystkich książąt i wszystkich dzielnych wojowników, dziesięć tysięcy pojmanych, oraz wszystkich kowali i ślusarzy. Pozostała jedynie najuboższa ludność kraju. Przesiedlił też Jojakina do Babilonu. Także matkę króla, żony króla, jego dworzan i możnych kraju zabrał do niewoli z Jerozolimy do Babilonu. Wszystkich ludzi znacznych w liczbie siedmiu tysięcy, kowali i ślusarzy w liczbie tysiąca, wszystkich wojowników król babiloński uprowadził do niewoli, do Babilonu. W jego zaś miejsce król babiloński ustanowił królem jego stryja, Mattaniasza, zmieniając jego imię na Sedecjasz.

(Ps 79,1-5.8-9)
REFREN: Wyzwól nas, Boże, dla imienia Twego

Boże, poganie wtargnęli do Twego dziedzictwa,
zbezcześcili Twój święty przybytek,
Jeruzalem obrócili w ruiny.
Ciała sług Twoich wydali na pastwę ptaków z nieba,
zwierzętom ziemskim ciała Twoich wiernych.

Ich krew rozlali jak wodę wokół Jeruzalem
i nie miał ich kto pogrzebać.
Przedmiotem wzgardy staliśmy się dla sąsiadów,
igraszką i pośmiewiskiem dla otoczenia.

Jak długo, Panie? Czy wiecznie będziesz się gniewał?
A Twoja zapalczywość płonąć będzie jak ogień?
Nie pamiętaj nam win przodków naszych,
niech szybko nas spotka Twoje miłosierdzie,
bo bardzo jesteśmy słabi.

Wspomóż nas, Boże nasz, Zbawco,
dla chwały Twojego imienia;
wyzwól nas i odpuść nam grzechy
przez wzgląd na swoje imię.

(1 P 1,25)
Słowo Pana trwa na wieki, to słowo ogłoszono wam jako Dobrą Nowinę.

(Mt 7,21-29)
Jezus powiedział do swoich uczniów: Nie każdy, który Mi mówi: Panie, Panie!, wejdzie do królestwa niebieskiego, lecz ten, kto spełnia wolę mojego Ojca, który jest w niebie. Wielu powie Mi w owym dniu: Panie, Panie, czy nie prorokowaliśmy mocą Twego imienia i nie wyrzucaliśmy złych duchów mocą Twego imienia, i nie czyniliśmy wielu cudów mocą Twego imienia? Wtedy oświadczę im: Nigdy was nie znałem. Odejdźcie ode Mnie wy, którzy dopuszczacie się nieprawości! Każdego więc, kto tych słów moich słucha i wypełnia je, można porównać z człowiekiem roztropnym, który dom swój zbudował na skale. Spadł deszcz, wezbrały potoki, zerwały się wichry i uderzyły w ten dom. On jednak nie runął, bo na skale był utwierdzony. Każdego zaś, kto tych słów moich słucha, a nie wypełnia ich, można porównać z człowiekiem nierozsądnym, który dom swój zbudował na piasku. Spadł deszcz, wezbrały potoki, zerwały się wichry i rzuciły się na ten dom. I runął, a upadek jego był wielki . Gdy Jezus dokończył tych mów, tłumy zdumiewały się Jego nauką. Uczył ich bowiem jak ten, który ma władzę, a nie jak ich uczeni w Piśmie.

Do góry

Rozważania do czytań

Ewangeliarz OP

Do góry

Oremus

Autor Księgi Królewskiej przypomina historię upadku Izraela. Zapomnienie o Bogu, o własnej historii, niewierność Przymierzu doprowadziły do podziału i konfliktów w Ludzie Bożym, a w konsekwencji do kolejnej niewoli, tym razem w Babilonie. Ewangelia przypomina, że trwałość wszelkich ludzkich przedsięwzięć zależy od fundamentu, na jakim się wznoszą, dlatego Pan Jezus zachęca nas do budowania na skale. Budujemy nasze życie na skale wtedy, gdy opieramy się na Bogu, jesteśmy konsekwentni i żyjemy zgodnie z tym, w co wierzymy.

Jakub Kruczek OP, „Oremus” czerwiec 2008, s. 108

Do góry

O. Gabriel od św. Marii Magdaleny OCD

Przyjdziemy do Niego

Trójco Święta, spraw, abym żyjąc w miłości, trwał w Tobie, a Ty we mnie (1 J 4, 16)

Pierwsze nawiedziny lub udzielenie Trójcy wierzącemu dokonało się w dzień jego chrztu. Ojciec posłał mu Syna, Ojciec i Syn posłali do niego Ducha Świętego, a dzięki nierozerwalnej jedności Trzech, Ojciec przyszedł nie będąc posłanym. To nawiedzenie odnawia się tylekroć, ilekroć przyjmując sakrament lub postępując w miłości, chrześcijanin wzrasta w łasce i miłości nadprzyrodzonej. Obietnica Jezusa: „przyjdziemy do niego” (J 14, 23) – nigdy nie ustaje, jest zawsze nowa, zawsze zdolna urzeczywistniać się, ilekroć człowiek odnawia warunki, to jest miłuje gorętszą miłością. Ten dar Boży, jaki otrzymał tak hojnie, powinien pobudzać go do wielkoduszności, do stałego postępu w miłości, albowiem tylko w ten sposób osiągnie jej pełnię. Jeśli nie będzie stawiał przeszkód rozwojowi miłości i łaski w swojej duszy, Trójca Przenajświętsza nie ograniczy swego udzielania się.

Trójca żyje w ochrzczonym i oddaje mu się, aby on żył w niej. Dlatego Jezus objawił Jej tajemnicę, odkupił człowieka i udzielił mu chwały synostwa Bożego; dlatego przed odejściem na mękę modlił się: „Jak Ty, Ojcze, we Mnie, a Ja w Tobie, aby i oni stanowili w Nas jedno” (J 17, 21). Jak Chrystus żyje w Ojcu w jedności Ducha Świętego, tak chrześcijanin powinien żyć w Trójcy mieszkającej w nim. Drogą do zjednoczenia z trzema Osobami Boskimi jest zawsze Chrystus, Pan nasz. On jest bramą: „Ja jestem bramą” (J 10, 9), On jest drogą: „Ja jestem drogą” (J 14, 6), którą można iść. Przez Chrystusa, z Chrystusem i w Chrystusie zostaliśmy dopuszczeni do zjednoczenia z Trzema „żyjącymi w nas; od nas zależy, czy przyjmiemy wezwanie i urzeczywistnimy to wspaniałe życie Boże przez cnoty teologiczne, a szczególnie przez wiarę i miłość. Jeśli przez wiarę wierzymy i uwielbiamy Trójcę obecną w nas, to przez miłość wchodzimy w krąg Jej życia, bo – warto powtórzyć – „Bóg jest miłością; kto trwa w miłości, trwa w Bogu, a Bóg trwa w nim” (J 4, 16).

O Boże mój, Trójco Święta, którą uwielbiam, pomóż mi zapomnieć zupełnie o sobie, abym mogła zamieszkać w Tobie, nieporuszona i spokojna, jakby dusza moja była już w wieczności. Oby nic nie zamąciło mego pokoju i nie wyprowadziło mnie z Ciebie, o moje niezmienne Dobro, ale niech każda chwila pogrąża mnie coraz głębiej w Twoją tajemnicę. Uspokój moją duszę. Uczyń w niej swoje niebo, swoje mieszkanie umiłowane i miejsce swego spoczynku. Obym tam nigdy nie zostawiła Cię samego, lecz obym tam cała była, cała żyjąca wiarą, cała adorująca, cała poddana Twojemu twórczemu działaniu.
O mój Chryste umiłowany, ukrzyżowany z miłości, chciałabym być oblubienicą Twego Serca. Chciałabym okryć Cię chwałą, ukochać aż do śmierci... z miłości. Ale czuję moją bezsilność i błagam Cię, abyś mnie okrył sobą i wszystkie poruszenia mej duszy utożsamił z Twoimi; abyś mnie zatopił w sobie, zagarnął, zajął moje miejsce, tak by życie moje było jedynie odblaskiem Twego życia. Przyjdź do mnie jako Ten, który uwielbia, wynagradza i zbawia.
O Słowo przedwieczne, Słowo mego Boga, chcę spędzić życie moje na słuchaniu Ciebie. Chcę być uległą Tobie, by wszystkiego nauczyć się od Ciebie. A następnie poprzez wszystkie ciemności, poprzez całą pustkę i wszelką bezsilność chcę się wpatrywać w Ciebie i zawsze trwać w Twojej światłości. O Gwiazdo moja umiłowana, urzeknij mnie, abym już nie mogła wyjść poza krąg Twoich promieni.
O Ogniu trawiący, o Duchu miłości, zstąp na mnie, ażeby w mej duszy dokonało się jakby wcielenie Słowa, abym była dla Niego nowym człowieczeństwem, w którym mógłby ponawiać swoje tajemnice; a Ty, o Ojcze, racz się skłonić ku Twemu małemu stworzeniu, okryj je swym cieniem i zechciej w nim widzieć jedynie Umiłowanego, w którym sobie upodobałeś.
O moi Trzej, o moje Wszystko, moja Szczęśliwości, Samotności nieskończona, Bezmiarze, w którym się gubię, oddaję się Tobie jako ofiara. Zamknij się we mnie, abym i ja zamknęła się w Tobie, czekając na wejście w Twoją światłość i bezmiar Twoich wielkości, by Cię w nich kontemplować (bł. Elżbieta od Trójcy Św.: Modlitwa do Trójcy Św.).

O. Gabriel od św. Marii Magdaleny, karmelita bosy
Żyć Bogiem, t. II, str. 318

Do góry

Książka na dziś

Perspektywa nowej ziemi. Księga Jozuego

Perspektywa nowej ziemi. Księga Jozuego (6xCD-audiobook)

AUTOR

Bóg jest niezmiennie wierny złożonym obietnicom. Prowadzi konsekwentnie swój lud do Ziemi Obiecanej niezależnie od przeszkód, które napotyka. Żywa wiara w wierność Boga sprawia, że niełatwa codzienność staje się pełna nadziei. Historia ludu z Księgi Jozuego jest jedynie etapem spełniania się największej obietnicy, w której uczestniczymy wszyscy. Dopełni się na końcu czasów, gdy Bóg historii, odpowiadając na naszą wierność, raz na zawsze wprowadzi nas do „nowej ziemi”. Tematy konferencji: 1. Jozue – bohater czasów przełomu 63 min. 2. Perspektywa Ziemi Obiecanej i zdobycie Jerycha 64 min. 3. Jozue – przywódca militarny 61 min. 4. Jozue – przywódca duchowy 50 min. 5. Miejsce Jozuego w biblijnej historii zbawienia 53 min. 6. Pytania i odpowiedzi 76 min.

Książka do nabycia w Księgarni Mateusza.