24 listopada 2026

Wtorek

Wspomnienie świętych męczenników Andrzeja Dung-Lac, prezbitera, i Towarzyszy

o. Mieczysław Łusiak SJ

Przepowiednie o końcu świata są głupie
Przepowiednie o końcu świata są stare jak świat. Wszystkie one są „głupie”, to znaczy nie mają i nie będą mieć pokrycia z rzeczywistością. To byłoby bardzo złe dla nas, gdybyśmy poznali datę końca świata. Dlatego jej nie poznamy. Nie warto więc marnować czasu i energii na domysły, kiedy to nastąpi. Lepiej skupić się na nauce życia w Niebie, bo dla każdego z nas ten świat skończy się najpóźniej za kilkadziesiąt lat.
Koniec świata nie jest tragedią. Tragedią jest odrzucenie życia w Niebie przez odrzucenie Miłości jako swojego sposobu istnienia.
o. Mieczysław Łusiak SJ

Patroni dnia:

Andrzej Dung-Lac, prezbiter, i Towarzysze
Pierwsi misjonarze, którzy przynieśli wiarę chrześcijańską do Wietnamu, przybyli tam w 1533 r. Ich działalność nie spotkała się z przychylnością władz. Przez kolejne trzy stulecia chrześcijanie byli prześladowani za swoją wiarę. Wielu z nich poniosło śmierć męczeńską, zwłaszcza podczas panowania cesarza Minh-Manga w latach 1820-1840. Zginęło wtedy od 100 do 300 tysięcy wierzących. Andrzej Dung-Lac urodził się około 1795 r. W wieku 12 lat wraz z rodzicami, którzy poszukiwali pracy, przeniósł się do Hanoi. Tam spotkał katechetę, który zapewnił mu jedzenie i schronienie. Nauczywszy się chińskiego i łaciny, sam został katechetą. Został wysłany na studia teologiczne. 15 marca 1823 r. przyjął święcenia kapłańskie. W 1835 r. Andrzej Dung został aresztowany po raz pierwszy. Dzięki pieniądzom zebranym przez jego parafian został uwolniony. Żeby uniknąć prześladowań, zmienił swoje imię na Andrzej Lac i przeniósł się do innej prefektury. 10 listopada 1839 r. ponownie go aresztowano. Został zwolniony z aresztu po wpłaceniu odpowiedniej kwoty. Po raz trzeci aresztowano go i współbraci po zaledwie kilkunastu dniach; trafili do Hanoi. Tam przeszli niezwykłe tortury. Zostali ścięci mieczem 21 grudnia 1839 r. Andrzej był w pierwszej grupie męczenników wietnamskich beatyfikowanych w 1900 r.

Bractwo Słowa Bożego

Komentarze do poszczególnych czytań przygotowane przez Bractwo Słowa Bożego

Komentarz do pierwszego czytania

Janowa wizja pokazuje dwa obrazy: żniwa i winobrania. Od dawna te obrazy wywołują pytania o Boże działanie w historii i o koniec ludzkich losów. Obraz Syna Człowieczego z ostrym sierpem i rzeką krwi z tłoczni prowadzi do różnych interpretacji. Historyczno‑krytyczna interpretacja podkreśla sąd nad bezbożnymi. Cytuje proroctwo Joela (Jl 4,13): „Zapuśćcie sierp, bo żniwo już dojrzało”. W tej interpretacji żniwo i winobranie oznaczają karę dla pogańskich narodów. Dramaturgiczno‑liturgiczna interpretacja zwraca uwagę na rozkazy płynące ze „świątyni” i „od ołtarza” (w. 15.17.18). Tam sąd jest odpowiedzią Boga na modlitwy cierpiącego Kościoła, wplecioną w niebiańską liturgię. Chrystocentryczna i paschalna interpretacja twierdzi, że na Krzyżu nastąpił ostateczny sąd nad światem. Krew z tłoczni odnosi się do Męki Pańskiej poza murami Jerozolimy. Ten pogląd zawiera także encyklika Benedykta XVI, Spe Salvi („W nadziei zbawieni”). W fragmencie o Sądzie Ostatecznym jest mowa o tym, że cierpienie i zło zostaną spalone i zamienione w ogień Chrystusowej miłości na Krzyżu. Boża sprawiedliwość jest realna i żąda zadośćuczynienia za krzywdy ofiar historii. Cierpienie nie poszło na marne, a zło nie ma i nie będzie mieć ostatniego słowa w dziejach wszechświata.

Komentarz do psalmu

Psalm 96 jest mocnym, kosmicznym hymnem uwielbienia Boga. Należy do psalmów, które mówią o królowaniu Boga. W wersecie dziesiątym słyszymy: „Pan króluje!”. To daje pewność, że świat nie zmierza wprost do zagłady. Choć wokół są kryzysy, wojny i niepokoje, historia ma sens. Historia zmierza do ostatecznego zwycięstwa miłości i sprawiedliwości Bożej. Kolejne wersety malują obraz nieba, ziemi, morza, pól i drzew. Wszystko to aż krzyczy z radością przed obliczem Pana. Psalm przypomina, że stworzenie - natura nie jest bezduszną materią ani tylko tłem dla ludzi. Cały kosmos ma wymiar sakralny. Kosmos tęskni za powrotem do harmonii ze Stwórcą. Ta harmonia została zaburzona przez ludzkie odstępstwo. Ostatnie słowa tego psalmu brzmią jak przedsmak sądu ostatecznego. Czytać je możemy z radością, bo wiemy, że należymy już do Pana. W świecie pełnym niesprawiedliwości, upadłych autorytetów, wojen i korupcji wybrawszy Miłosierdzie, tęsknimy za prawdą – Bożą Sprawiedliwością. To przesłanie daje nam nadzieję. Ostateczne słowo w historii nie należy do agresorów, manipulatorów ani niesprawiedliwych systemów. Ostateczne słowo należy do Boga, który przywróci ład.

Komentarz do Ewangelii

To, co się historycznie stało, naprawdę skłania do myślenia. Najpierw została doszczętnie zburzona świątynia, potem wielu pobożnych pogrążyło się w błędach. Zburzenie świątyni jerozolimskiej nie było tylko karą za zabicie Syna Człowieczego. To był głównie efekt wyboru złej drogi przez błądzących przywódców duchowych i politycznych Izraela. Nie uwierzyli Prorokom, cudom Jezusa, że Bóg pośle swojego Syna, żeby przywrócić na ziemi Królestwo Boże, przyciągnąć zagubioną ludzkość i dać początek „nowej ziemi i nowego nieba”. Odrzucenie Chrystusa-Mesjasza opóźniło te plany. Najczęstszym źródłem wojen, cierpienia i niepokoju jest ludzkie ego – wola człowieka oddzielona od Boga. Dziś świat jest coraz bardziej splamiony grzechem, więc wejście do Nowego Jeruzalem wymaga gruntownego oczyszczenia. Wojny, rewolucje, klęski natury i upadek ludzkich instytucji to tylko skutek gromadzenia się zła w człowieku. Kary dla świata pojawiają się, by przełamać ludzką pychę i podstępność, na które łagodne środki już nie działają. To bolesne oczyszczenie, te zgliszcza wokół dopuszczone przez Bożą Sprawiedliwość, mają zmusić człowieka do opamiętania się, do nawrócenia. W końcu ten proces jest niezbędny, bo ziemia w takim stanie nie jest godna przyjąć nowej, wyższej świętości życia w Bożej Woli, która ma rozkwitnąć w przyszłych pokoleniach.

Komentarze do czytań i Ewangelii zostały przygotowane przez Andrzeja Kowalskiego

25 listopada 2026

Środa

Dzień Powszedni albo wspomnienie św. Katarzyny Aleksandryjskiej, dziewicy i męczennicy

o. Mieczysław Łusiak SJ

Zamieniać zło w dobro
Tak się czasem zastanawiamy, dlaczego nam się przytrafia zło ze strony innych. I oto dziś Pan Jezus daje nam odpowiedź: zło, które inni nam wyrządzają ma być dla nas sposobnością do czynienia dobra. Zresztą w ogóle najszczęśliwsi są ludzie, którzy na wszystko patrzą jak na dobrą okazję. Można wszystko uczynić „dobrą okazją”. Wystarczy jedynie trochę „popracować główką”, trochę pokombinować. Umiejętność takiego kombinowania uczyni nas szczęśliwymi pomimo wszystkich złych rzeczy, które nam się przytrafiają. My jednak wolimy kombinować w przeciwnym kierunku: aby dopatrzeć się zła tam, gdzie tylko jest to możliwe.
o. Mieczysław Łusiak SJ

Patroni dnia:

Alojzy Quattrocchi i Maria Corsini
pierwsza beatyfikowana para małżeńska. Maria Ludwika Corsini urodziła się we Florencji 24 czerwca 1884 roku. Wielką rolę w jej wychowaniu, a później w kształtowaniu jej dzieci, odegrali dziadkowie. Ukończyła szkołę handlową. Wyróżniała się nieprzeciętną inteligencją. Podobnie jak mąż, Maria działała w Akcji Katolickiej i innych stowarzyszeniach, oddawała się także pracy charytatywnej, zwłaszcza opiece nad chorymi. Urodziła 4 dzieci. Zmarła 14 lat po mężu, w roku 1965. Przeżyła 81 lat. Alojzy Beltrame Quattrocchi urodził się w Katanii 12 stycznia 1880 roku. Po ukończeniu nauki został adwokatem. Obejmował coraz to wyższe, prestiżowe stanowiska w instytucjach państwowych. W 1939 roku odrzucił propozycję objęcia urzędu adwokata generalnego. Zaraz po wojnie wraz z żoną, Marią Corsini, zaangażował się w ruch "Odrodzenie chrześcijańskie" oraz "Front rodzinny". Zmarł w Rzymie 9 listopada 1951 roku. Maria i Alojzy byli rodzicami czworga dzieci: Filipa (1906 r.), Stefanii (1908 r.), Cezarego (1909 r.) i Enrichetty (1914 r.). W uroczystości beatyfikacji uczestniczyło ich troje dzieci: 95-letni Filip (ksiądz Tarcisio), 92-letni Cezar (ojciec Paolino, trapista), 87-letnia Enrichetta. Brakowało Stefanii (siostry Cecylii, benedyktynki) zmarłej w 1993 r. Enrichetta wybrała życie samotnej konsekrowanej osoby świeckiej.

Bractwo Słowa Bożego

Komentarze do poszczególnych czytań przygotowane przez Bractwo Słowa Bożego

Komentarz do pierwszego czytania

Jan widzi kolejny wielki znak na niebie – siedmiu aniołów z plagami – i triumfujący Kościół stojący nad morzem szklanym. Kościół śpiewa Pieśń Mojżesza i Pieśń Baranka. Po co są plagi? Co to jest gniew Boga? To pytania, które uczą. Plagi brzmią jak echo plag egipskich. Plagi nie mają zniszczyć, ale wstrząsnąć sumieniem. Człowiek XXI wieku czuje osamotnienie, boi się jakoby surowego Boga albo jest obojętny moralnie. Apokalipsa mówi: Bóg kocha Cię tak mocno, że nie może „przeżyć” Twojego wyboru szatana wołając w Ogrójcu: „ Ojcze oddal ode mnie ten kielich”. Jego gniew to miłość, która buntuje się przeciw Twojej samozagładzie. Zbawieni stoją nad „morzem szklanym pomieszanym z ogniem”. Śpiewają hymn złożony wyłącznie z cytatów Psałterza. Ogień wmieszany w szkło pokazuje dwie rzeczy: działanie Ducha Świętego i bolesną próbę męczeństwa, którą muszą przejść zwycięzcy Bestii. Oni nie utoną w tym morzu. I tak, jak Izraelici po przejściu Morza Czerwonego świętowali upadek Faraona, tak tutaj Kościół celebruje Boga – Suwerena, a nie cezarów‑uzurpatorów. Objawienie głosi: w obliczu terroru i zamętu historii jedynym stałym oparciem jest Bóg. „Sprawiedliwe i wierne są Twoje drogi, o Królu narodów!” (Ap 15,3). Ludzie z harfami Boga wypełniają niebiańską liturgię. Ziemski Kościół włącza się w tę liturgię w każdej Eucharystii. Czy Bóg jest na pierwszym miejscu w moim życiu?

Komentarz do psalmu

Podobnie jak Psalm 96, tak i ten chwali królestwo Boga i Jego ostateczne zwycięstwo nad chaosem świata. To biblijna pieśń radości, którą Nowy Testament odczytuje jako zapowiedź misji Jezusa Chrystusa. „Pieśń nowa” jest odpowiedzią człowieka na niezwykłe działanie Boga. Występuje w liturgii Kościoła i oznacza życie chrześcijanina odrodzonego chrztem. W słowach „Boża prawica” pojawia się sam Jezus, który przez zmartwychwstanie pokonał grzech i śmierć. Zbawienie nie jest już tylko dla Izraela – stało się dostępne dla wszystkich ludzi na ziemi, co Kościół świętuje m.in. w Boże Narodzenie. „Szumiące morza, klaszczące rzeki i śpiewające góry” pokazują, że przyroda nie jest martwa – ona też czeka na odnowienie przez Boga. Nadchodzący sąd Boży nie ma wywoływać strachu. Dla wierzących to zapowiedź upragnionej Paruzji, czyli powtórnego przyjścia Chrystusa na koniec tego świata, kiedy naprawi wszystkie krzywdy i wprowadzi ostateczną sprawiedliwość. Treść tego psalmu współbrzmi z nauczaniem św. Pawła w Liście do Rzymian (Rz 8, 19‑22), gdzie mowa o „stworzeniu, które z upragnieniem oczekuje objawienia się synów Bożych” i „głośno wzdycha”. Katolicka perspektywa odrzuca zarówno panteizm (utożsamianie Boga z naturą), jak i materializm (traktowanie natury jako martwego przedmiotu). Materialny świat ma swój udział w odkupieniu.

Komentarz do Ewangelii

Jezus uświadamia nam, swoim uczniom, że i my nie unikniemy prześladowania. On sam odczuł je na sobie aż po śmierć na Krzyżu. Powiedział nam przecież, że uczeń nie przewyższa Mistrza. Ten test „próby złota” nie występował tylko w czasach pierwszych chrześcijan. Nikt i nic nie jest tak obecnie zawzięcie atakowane jak kościół katolicki, jeden, powszechny, apostolski i maryjny. Każdy grzech jego członków jest izolowany od podobnych mu w innych środowiskach i wyolbrzymiany. Im bardziej zbliżamy się do eschatologicznego końca czasów, tym bardziej nasila się diabelska walka o dusze, aby na złość Bogu, wydrzeć je Niebu, dla którego zostały stworzone. Ta szatańska taktyka, zwalczania Niewiasty, używania fałszywych proroków, perfidnej intelektualnie reinterpretacji nauczania Bożego, wzbudzania histerii chrystofobicznej jakże jest rozpoznawalna w naszych czasach. Nasza wiara zawsze będzie wystawiona na próbę, a nasze oddanie Bogu będzie poddawane ocenie przez otoczenie i sumienie. To jest bolesne oczyszczanie Mistycznego Ciała Chrystusa. Zadośćuczynienie, poprawa życia, poświęcenie się to pewne sposoby, aby zawsze zdawać egzamin z wiary. Czas próby i całkowite zjednoczenie się z wolą Bożą, to dwa tematy, którym warto poświęcić czas na rozmyślanie i rachunek sumienia. Musimy pamiętać, mogą nam zabrać ciało, ale duszy nie zabiorą.

Komentarze do czytań i Ewangelii zostały przygotowane przez Andrzeja Kowalskiego

26 listopada 2026

Czwartek

Czwartek XXIV tygodnia zwykłego

o. Mieczysław Łusiak SJ

Uczeń Chrystusa ma lepiej
Kiedy inni będą „mdleć ze strachu”, my chrześcijanie mamy „nabrać ducha i podnieść głowy”. Rzeczywiście, uczeń Chrystusa nie boi się już tak jak inni i nie boi się tego, co inni. Dla chrześcijanina koniec świata to powtórne przyjście Chrystusa, czyli wydarzenie ze wszech miar pozytywne. Dla innych ludzi koniec świata to tragedia. Dla chrześcijanina cierpienie i śmierć mają sens – jest oczyszczeniem. Dla innych ludzi cierpienie i śmierć to przekleństwo. Dlatego warto być chrześcijaninem.
o. Mieczysław Łusiak SJ

Patroni dnia:

Błogosławiony Jakub Alberione, prezbiter
urodził się 4 kwietnia 1884 roku w San Lorenzo di Fossano (Włochy). W wieku 16 lat wstąpił do seminarium w Albie. W 1907 roku przyjął święcenia kapłańskie. Jako jeden z pierwszych ludzi w Kościele zaczął na szeroką skalę wykorzystywać druk do głoszenia Ewangelii. Już w 1914 roku założył szkołę drukarską, a z zespołu wychowawców i nauczycieli stworzył wspólnotę zakonną - Towarzystwo św. Pawła. Pierwszym zadaniem, jakie Jakub pozostawił swym następcom, było rozpowszechnianie Pisma świętego. Sam nie tylko świetnie znał Biblię, ale był w niej "zanurzony". Jakub zmarł 26 listopada 1971 roku w Rzymie.

Bractwo Słowa Bożego

Komentarze do poszczególnych czytań przygotowane przez Bractwo Słowa Bożego

Komentarz do pierwszego czytania

Dzisiejszy tekst pierwszego czytania łączy trzy różne konteksty, by nic nie stracić z bogactwa Księgi Objawienia. Pokazuje też, że Słowo Boże ma wiele znaczeń, a nie tylko jedną interpretację. Pierwszy kontekst to zapowiedź upadku Babilonu, czyli opresyjnego systemu polityczno‑ekonomicznego, który często łączy się z Imperium Rzymskim I wieku n.e. W innym ujęciu to Jerozolima, która złamała Przymierze i zabijała proroków. Ponadto Babilon rozumiany jest także jako cała struktura grzechu ludzkości, poddana władzy szatana, zwłaszcza w rękach polityków i kupców. Drugi kontekst to scena egzekucji Babilonu przez potężnego anioła, która ma się wydarzyć w przyszłości. Znikają rzemiosło, światło i muzyka – poetycki opis śmierci starego świata, który kończy się rozdarciem zasłony w świątyni. Światło lampy gaśnie, bo pojawia się nowe, prawdziwe Światło – zmartwychwstały Chrystus. To także duchowa i kulturowa śmierć społeczeństwa, które wypędziło Boga ze swojego życia. Aż cisną się tu na pamięć słowa Świętego Jana Pawła II: „Naród, który zabija własne dzieci nie ma przyszłości”. Trzeci kontekst to hymn „Alleluja” i zaślubiny Baranka. To szczyt liturgii całej księgi, niebiańska liturgia. Po raz pierwszy w Nowym Testamencie pojawia się okrzyk „Alleluja”. Zbawieni nie szukają zemsty za zbrodnie nierządnicy Babilonu, lecz zachwycają się przywróceniem sprawiedliwego ładu. Szczęśliwi zaproszeni na ucztę zaślubin Baranka to także ziemska wspólnota wierzących, która żywi się tą nadzieją w każdej Eucharystii.

Komentarz do psalmu

Dzisiaj czytany Psalm nawołuje do radości i wdzięczności. Dobitnie słyszymy w nim siedem poleceń: wykrzykujcie; służcie, stańcie, wiedzcie, wstępujcie w bramy, chwalcie i błogosławcie. Cały wierzący świat winien jednoczyć się w tych wezwaniach, aby wielbić i błogosławić swego Boga. Słowa: „Służcie Panu z weselem! Wchodźcie przed Jego oblicze z radosnym śpiewem!” dowodzą, że nasza wiara nie jest listą zakazów. Wiara jest miejscem świętowania. Następne wersy: „W Jego bramy wstępujcie z dziękczynieniem” i „chwalcie i błogosławcie Jego imię” uświadamiają nam, że wdzięczność i radość nie zależą od tego, czy wszystko idzie po naszej myśli. To wybór i postawa ducha. Dziękczynienie chroni zdrowie psychiczne. Dziękczynienie odwraca uwagę od braków. Dziękczynienie pokazuje, ile darów już Bóg nam udzielił. Święty Paweł w Liście do Tesaloniczan chyba czerpał z tego psalmu. Mówi: „Zawsze się radujcie, nieustannie się módlcie! W każdym położeniu dziękujcie, taka jest bowiem wola Boża w Chrystusie Jezusie względem was.” (1 Tes 5, 16‑18). Dla Ojców Pustyni i wielkich świętych te słowa były podstawą pokoju serca. Kiedy uciekam od świata i czuję własne słabości, kiedy przychodzą duchowe ataki, dziękczynienie i uwielbienie w ciemności duszy stają się najważniejszym aktem zaufania do Ojca, sposobem na przetrwanie. Radość, wdzięczność, dziękczynienie – to nie są chwilowe emocje. To decyzja, to codzienna postawa. To mój wybór każdego dnia.

Komentarz do Ewangelii

Dzisiejsza perykopa o powtórnym przyjściu Chrystusa niesie optymistyczne przesłanie dla wierzących. Pokazuje, że nie my jesteśmy panami historii, natury ani klimatu – to Bóg ma nad tym władzę. Czytamy: „Będą znaki” i dalej ”a na ziemi trwoga narodów bezradnych wobec huku morza i nawałnicy”. Bóg jest przyczyną pierwszą. Działa wewnątrz porządku natury. To Elohim, a nie El Niño. Chrystus daje nam poznać na przykładzie Jerozolimy, co może spotkać ludzkość, jeśli się nie opamięta i nie nawróci. „Czas pomsty, aby wypełniło się wszystko, co jest napisane” jest głosem Sprawiedliwości Bożej. Kluczem do zrozumienia tych właśnie słów Jezusa jest poznanie współzależności Sprawiedliwości i Miłosierdzia Bożego. Wielu zadaje sobie dzisiaj pytanie: gdzie uciekać albo konstatuje ze zwątpieniem: nie ma gdzie uciekać. Możemy usłyszeć tu współbrzmiące zalecenia: uciekajcie w góry i wyjdźcie z Babilonu, (w szerszym kontekście z pierwszego czytania z Księgi Apokalipsy). W sensie duchowym góra w Biblii zawsze oznacza miejsce spotkania z Bogiem, modlitwy i samotności (Góra Synaj, Góra Tabor, Góra Oliwna). Babilon w Biblii to nie tylko starożytne miasto czy pogański Rzym, to ponadczasowy symbol systemu bezbożności, pychy, materializmu i bałwochwalstwa. Jedyna droga ucieczki to Niebiańskie Jeruzalem, czyli Królestwo Boże w nas i w Kościele Chrystusowym. Kto ufa Bogu, ten ma odwagę „zostawić swój dom na nizinach” i podjąć trud wspinaczki na „górę”, czyli wejść na wyższy poziom życia wewnętrznego, by na „górze modlitwy” łagodzić Sprawiedliwość i wypraszać Miłosierdzie dla całego świata.

Komentarze do czytań i Ewangelii zostały przygotowane przez Andrzeja Kowalskiego

27 listopada 2026

Piątek

Piątek XXIV tygodnia zwykłego

o. Mieczysław Łusiak SJ

Zbliża się lato
Znów Jezus zachęca nas, abyśmy pozytywnie myśleli o końcu świata (a więc też o własnej śmierci). Zbliża się lato! Któż z nas nie lubi lata? Chłód i ciemność cechują życie na tym świecie. Jezus przygotował dla nas blask Bożej obecności i ciepło Jego Miłości. Na całą wieczność, na zawsze! Warto więc inwestować w życie z Bogiem, warto mieć dla Niego czas i poddawać się Jego „obróbce”, która przygotowuje nas na wieczne „lato”.
o. Mieczysław Łusiak SJ

Patroni dnia:

Święty Wirgiliusz, biskup
urodził się w Irlandii. Był benedyktynem. Około 740 r. opuścił ojczyznę, aby dotrzeć do Ziemi Świętej. Zarządzał biskupstwem w Salzburgu i był opatem klasztoru św. Piotra. W 755 r. przyjął sakrę biskupią. Irlandzki misjonarz zmarł między 781 a 784 rokiem w Salzburgu. Jest patronem Salzburga i Austrii.

Bractwo Słowa Bożego

Komentarze do poszczególnych czytań przygotowane przez Bractwo Słowa Bożego

Komentarz do pierwszego czytania

Ostatnie rozdziały Księgi Objawienia są bardzo bogate znaczeniowo i zawierają wiele symboliki. Przyjrzyjmy się chociaż tylko jednemu zagadnieniu: związaniu szatana na tysiąc lat. I tak opis tego związania, dany nam prawie dwa tysiące lat temu, nie był scenariuszem przyszłych wydarzeń, ale raczej symbolicznym przedstawieniem duchowej rzeczywistości. Z perspektywy czasu widzimy jak totalna pogańska władza nad światem została radykalnie ograniczona mocą Chrztu i Krzyża, obecnością Ewangelii. Ale możemy przypuścić, że pod koniec tego okresu, dominującego moralnie Kościoła, pojawi się w świecie jakieś zagrożenie, które osłabi czujność wiernych i otworzy drogę do uwolnienia Złego. Zwróćmy uwagę na przypadek Laodycei z Listu do Siedmiu Kościołów. Laodycea była niezwykle bogatym i samowystarczalnym miastem handlowym. Dobrobyt materialny uśpił czujność tamtejszych chrześcijan, prowadząc ich do samozadowolenia i rażącej obojętności w kwestiach wiary. Jest to dość czytelna analogia do dzisiejszej sytuacji bogacącego się świata, zwłaszcza chrześcijańskiego. Kardynał Ratzinger, tuż przed jego wyborem na papieża w 2005 roku, ostrzegł, że jednym z absolutnie największych zagrożeń zewnętrznych i wewnętrznych dla współczesnego Kościoła jest „dyktatura relatywizmu” głosząca jakoby nie istniała żadna prawda obiektywna i absolutna. To właśnie z tej dyktatury wynika bezpośrednio destrukcyjna dla wiary dowolność interpretacji jej dogmatów i tradycji, która może otworzyć „czeluści” szatanowi czy zrodzić fałszywych proroków. Pytanie, czy już ich nie ma?

Komentarz do psalmu

Chciałbym pozazdrościć psalmiście jego miłości do Boga, tej tęsknoty za byciem w Jego świątyni. Czy ja też to czuję, gdy idę na Mszę Świętą, aby spotkać się z Panem? Czy w moim wnętrzu jest zapisane, że jestem stworzony dla Boga? Czy tęsknię za i szanuję sacrum? Może już zapomnieliśmy, jak w „pandemii” brakowało nam Eucharystii (udziału we Mszy świętej i adoracji) i pozostałych Sakramentów. Ten psalm jest jak rekolekcje w pigułce na temat naszej wiary, nadziei i miłości do Boga i Kościoła. Jest też testem naszego duchowego głodu. Czy mamy go, czy nie? To pragnienie bycia świętym tu na ziemi i w Niebie. Kiedy ktoś osiąga ten stan, wypełnia go Boża moc, która rośnie wraz ze świętością. Chciałbym krzyczeć: Boże, chcę być świętym! Niech się śmieją. Ja już wiem, co chcę. Póki co, Panie, nędza stoi przed Tobą – napełnij mnie Sobą.

Komentarz do Ewangelii

Podobnie jak pąki na drzewach zapowiadają nadchodzące lato, tak cierpienia w historii – zburzenie Jerozolimy, prześladowania wiernych, zamęt bezbożnego świata opisany we wcześniejszych czytaniach – mają być dla chrześcijan znakiem, że Bóg wkrótce zwycięży. Czy nie możemy także dostrzec w drzewie figowym, w jego pąkach, liściach, kwiatach nasze własne sumienia, decyzje płynące ze słuchania Słowa Bożego, spotkania z Sakramentami albo „małe cuda”, które dzieją się w nas i wokół nas? Jeśli nie potrafimy z rodzącej się przyrody wyczytać zmiany pory roku, nazywają nas głupcami. Jak więc nazwać tych, którzy nie widzą znaków od Boga? Czy tylko niewierzącymi? Niebo i ziemia – cały widzialny wszechświat, kosmos i natura – nie są wieczne. Zostały stworzone z niczego i w swoim obecnym, skażonym przez grzech kształcie przeminą, aby ustąpić miejsca Nowemu Niebu i Nowej Ziemi. Świat materialny nie jest najwyższą wartością, jest tylko sceną historii zbawienia. Jedynym stałym, niezmiennym i absolutnie pewnym punktem oparcia w całym kosmosie jest Słowo – Jezus Chrystus. Jego obietnice, Jego nauka i Jego Kościół mają charakter wieczny. Kiedy wszystko inne zawiedzie, Słowo Boże pozostanie niewzruszone.

Komentarze do czytań i Ewangelii zostały przygotowane przez Andrzeja Kowalskiego

28 listopada 2026

Sobota

Sobota XXXIV tygodnia okresu zwykłego

Marek Ristau

Chrystus wzywa do odrzucenia wszelkich zniewoleń i troski o byt, aby nasze serca były wolne i gotowe na dzień Jego przyjścia, bo inaczej ten dzień nas zaskoczy i spadnie jak potrzask... Przyjdzie on bowiem znienacka na wszystkich, którzy mieszkają na całej ziemi... Mamy czuwać, modląc się w każdym czasie, aby uniknąć tego wszystkiego, co ma nastąpić i stanąć przed Synem Człowieczym. Szczęśliwi ci, których Pan zastanie czuwających, gdy nadejdzie.

Patroni dnia:

Święty Stefan Młodszy, męczennik
urodził się w Konstantynopolu między rokiem 713 a 715. W młodym wieku wstąpił do klasztoru. Został przełozonym mnichów na górze św. Auksencjusza. Podczas sporów o cześć świętych obrazów opowiedział się po stronie obrońców dotychczasowego kultu. Tym samym naraził się na prześladowanie przez cesarza Konstantyna V Kopronima. W czerwcu 762 r. zażądano od niego podpisania dokumentów nielegalnego synodu, który zebrał się w 754 r. w Hieria, by potępić oddawanie czci obrazom. Gdy odmówił, zamknięto go w klasztorze, a następnie zesłano na wygnanie. Po 2 latach przewieziono go do więzienia w Konstantynopolu. Spędził tam 11 miesięcy. Zmarł w więzieniu w 764 r., dotkliwie pobity przez pochlebców cesarza.

Bractwo Słowa Bożego

Komentarze do poszczególnych czytań przygotowane przez Bractwo Słowa Bożego

Komentarz do pierwszego czytania

Ostatnie wersy tej księgi spinają razem prawdy objawione o historii zbawienia od Księgi Rodzaju po Proroków i Ewangelię. Zaczyna się ona od wyjścia z Edenu, kończy powrotem do nowego Raju. Zwróćmy uwagę na kilka kluczowych wyrażeń: - „Rzeka wody żywej” wypływa od tronu Boga i Baranka, od Ojca i Syna. Ta rzeka to Duch Święty. Duch Święty ciągle ożywia i nawadnia Kościół. - „Drzewo życia” rośnie po obu stronach rzeki. To Chrystus, który przez Kościół otwiera się dla całej ludzkości. Śmierci już nie ma. - „Liście drzewa” leczą narody. To łaski płynące z Sakramentów. Sakramenty leczą rany grzechu. - „Uzdrowienie narodów” już się stało – poganie zostali włączeni w zbawienie, a mur wrogości runął. - „Nic już nie będzie przeklętego” oznacza odwrócenie skutków grzechu pierworodnego i klątwy ziemi z Księgi Rodzaju. - „Będą oglądać Jego oblicze” – to szczyt chrześcijańskiej mistyki. - „Imię Boga na czołach” - to znak pełnej, dojrzałej tożsamości chrześcijańskiej. To wieczne panowanie wiernych. Zaczyna się już teraz w wolności dzieci Bożych żyjących w Woli Bożej. - „Będą Mu cześć oddawać” oznacza służbę liturgiczną, kapłańską. Wierni w Nowym Jeruzalem są królami i kapłanami, a ich życie jest nieustanną liturgią uwielbienia. Nadchodząca era pokoju nie jest końcem świata, lecz triumfem Bożego planu w historii ludzkości. W takim rozumieniu Apokalipsa św. Jana przestaje być postrzegana jako „księga grozy i zniszczenia”. Dla wytrwałego czytelnika lub słuchacza nabiera w tych końcowych wersach swój pierwotny, najgłębszy sens – staje się Księgą Nadziei dla wierzącego człowieka. „Amen. Przyjdź, Panie Jezu!”.

Komentarz do psalmu

Zauważmy jak czytania ostatnich dni roku liturgicznego są pełne głosów radości, dziękczynienia i uwielbienia. Możemy powiedzieć dlatego, że Oblubieniec nadchodzi, że czujemy, jak jest blisko nas. Ale niech ten entuzjazm nas nie usypia. W czytanych strofach psalmu słyszymy też ostrzeżenia: - „Obyście dzisiaj usłyszeli głos Jego”. To po prostu zachęta, żeby odciąć się od hałasu informacyjnego. Człowiek nie umie już dzisiaj słuchać żony, męża, dzieci, Kościoła, a co dopiero Woli Bożej. Cisza go boli. - „Nie zatwardzajcie serc waszych”. Oznacza to obojętność na ludzką krzywdę, hedonizm i brak wiary w stałe wartości. A gdzie wdzięczność Bogu za wszystkie łaski i odpowiedź miłością?! - „W Jego ręku są głębiny ziemi”. Obraz Boga trzymającego w ręku „głębiny ziemi” i „morze” przypomina, że świat nie jest własnością światowej finansjery, militarno-politycznych systemów, ani bezdusznym efektem kosmicznego przypadku. To Chrystus jest Królem Wszechświata. Usłyszmy mądrą radę psalmisty: „Przyjdźcie, uwielbiajmy Go, padając na twarze, Klęknijmy przed Panem, który nas stworzył, Albowiem On jest naszym Bogiem, A my ludem Jego pastwiska i owcami w jego ręku.”

Komentarz do Ewangelii

Gdy człowiek nie posiada żywej relacji z Bogiem w jego duszy powstaje bolesna próżnia, którą próbuje zaspokoić najprostszymi przyjemnościami zmysłowymi czy rzeczami materialnymi. Często tak robi, bo boi się stanąć przed prawdą – przed Bogiem i przed sobą. Ucieka przed poczuciem, że jego życie nie ma sensu, przed wyrzutami swego sumienia, przed codziennym trudem, którego nie chce przyjąć w duchu ofiary. Św. Augustyn wyraził to w słynnym zdaniu: „Stworzyłeś nas bowiem jako skierowanych ku Tobie i niespokojne jest serce nasze, dopóki nie spocznie w Tobie”. Możemy tu zadać sobie pytanie, to dlaczego apostołowie w Ogrójcu posnęli? Przecież na Ostatniej Wieczerzy chyba się nie „obżarli” i „upili”? Święty Łukasz w następnym rozdziale napisze: „zastał ich śpiących ze smutku” (Łk 22, 45). Apostołowie usłyszeli podczas Ostatniej Wieczerzy zapowiedź zdrady, śmierci Mistrza i rozproszenia owczarni. To przerosło ich pojmowanie swej sytuacji i odporność psychiczną. Zamiast walczyć ze smutkiem w modlitwie – tak, jak wzywał ich Jezus – pozwolili, by smutek ich sparaliżował. My też jesteśmy w podobnej sytuacji. Słyszymy o wojnie, o końcu świata, o braku sprawiedliwości. Jezus, choć odczuwał śmiertelny smutek i trwogę, nie uciekł w sen. Przekształcił lęk w gorącą modlitwę i poddanie się woli Ojca. Róbmy to, co Jezus – módlmy się żarliwie.

Komentarze do czytań i Ewangelii zostały przygotowane przez Andrzeja Kowalskiego

29 listopada 2026

Niedziela

I Niedziela adwentu

Marek Ristau

Nie wiemy, w którym dniu nasz Pan przyjdzie, dlatego mamy uważać i czuwać bezustannie... Kiedy czas ten nadejdzie, nie mamy spać zajęci światem, ale gorliwie zajmować się sprawami Królestwa Bożego... Pan przyjdzie, Pan nadchodzi, Jego przyjście jest pewne, Jego przyjście będzie nagłe i potężne... Pan mówi do wszystkich: Czuwajcie! Szczęśliwi, którzy noszą Chrystusa w swoim sercu i zabiegają o Jego sprawy.

Patroni dnia:

Święty Saturnin, biskup
był biskupem Tuluzy po 200 roku. Kiedy wybuchło prześladowanie za cesarza Decjusza, poganie wywlekli biskupa na szczyt ratusza i zrzucili go na dół. Działo się to w 250 roku. Już w wieku V na miejscu męczeństwa św. Saturnina był wystawiony ku jego czci kościół. Jego żywot napisał św. Grzegorz z Tours. Jest czczony jako patron od bólu i od chorób głowy.

Bractwo Słowa Bożego

Komentarze do poszczególnych czytań przygotowane przez Bractwo Słowa Bożego

Słowo, które wprowadza nas w Adwent, to Odkupiciel nasz, Ojciec nasz i dotyczy ono Boga, tego, Kim On jest względem nas. Dosyć często możemy usłyszeć opinię mówiącą o tym, że Stary Testament ukazuje Boga bardzo surowego, karzącego a Nowy Testament inaczej, jako Ojca, który nas kocha. Prawda jest jednak taka, że zarówno w Starym jak i Nowym Testamencie jest to wciąż ten sam Bóg i jest On tak samo ukazywany jako kochający człowieka i zatroskany o nas. Właśnie dzisiejsze czytanie z Księgi proroka Izajasza pokazuje nam Boga Starego Testamentu nie tylko jako Ojca ale także jako Odkupiciela. Zobaczmy te terminy w tekście greckim: ojciec to gr. πατήρ [pater] – oznaczający także protoplastę, przodka, założyciela rodu. Jeszcze ciekawszym terminem jest odkupiciel. W naszych polskich przekładach czytamy: jesteś naszym Odkupicielem, natomiast w greckim tekście jest termin ῥύομαι [hrhyomai] i ma znaczenie ratować, wybawiać, wyzwalać, wyratować, przyciągnąć do siebie oraz ochronić. Zatem, Bóg Starego Testamentu jest właśnie taki: to ojciec, który ratuje, przyciąga do siebie, ochrania. Jest Kimś, kto w Księdze Izajasza jest proszony o przybycie, o zstąpienie na ziemię. I właśnie tymi słowami rozpoczynamy Adwent prosząc Pana o Jego osobiste przyjście do nas, do naszych spraw, do naszych problemów, ciężarów ale także radości, planów i zadań do wykonania. Prorok Izajasz przypomina o tym, że jesteśmy dziełem Bożym, pochodzimy od Boga i może to być naszym największym życiowym zadaniem, by być tym dziełem według oczekiwań Twórcy, jakie ma On wobec nas. Może uda się tegorocznemu Adwentowi otworzyć nas na pytania o to, co warto zmienić w naszym życiu tak, by Pan mógł być z nas dumny, mógł potwierdzić nasze podobieństwo dziecka do swego Ojca i Odkupiciela.

Komentarz do psalmu

W naszym tekście mamy ciekawe imperatywy skierowane do Boga: usłysz, wzbudź swą potęgę, przyjdź nam z pomocą, powróć, wejrzyj z nieba, chroń, wyciągnij rękę – prosząc o to, autor psalmu składa Bogu obietnicę, chce pokazać, że proszący człowiek też chce dać Bogu coś od siebie: wierność i cześć – już więcej nie odwrócimy się od Ciebie, daj nam nowe życie, a będziemy Cię chwalili. Każdy z nas potrzebuje nowego życia, zwłaszcza wtedy, gdy chcemy odciąć się od przeszłości, zamknąć jakiś zły rozdział naszego życia i rozpocząć nowy etap, możemy prosić Pana razem z psalmistą: daj nam nowe życie.

Komentarz do drugiego czytania

List Pawła do wspólnoty korynckiej to świetna szkoła umiejętności doceniania innych. Paweł nie szczędził koryntianom dobrych słów. Czy na to zasługiwali? Każdy człowiek na to zasługuje, by dostrzec w nim dobro. Wspólnota koryncka składała się przede wszystkim z ludzi biednych, z niewolników ale także z chrześcijan pochodzenia żydowskiego i pogańskiego oraz prawdopodobnie z rzymskich legionistów – weteranów, o czym świadczą łacińskie imiona wymieniane tu przez Pawła. Paweł, chociaż miał problemy z tą wspólnotą, rozpoczyna list od tego, co dobre, wyraża radość z tego, że oni są i zapewnia, że dziękuje za nich Bogu. Pierwsi chrześcijanie żyli w bardzo trudnych czasach, doświadczali odrzucenia, prześladowań, jak już wspomnieliśmy, pochodzili z ubogich środowisk, także z niewolniczych, a Paweł pisze do nich: zostaliście wzbogaceni w Chrystusie we wszystko.

Komentarz do Ewangelii

Lubimy widzieć te słowa w aspekcie eschatologicznym, ale kontekst tych słów jest taki, że Jezus przygotowywał uczniów na swoje odejście, na to, co będzie potem, gdy chrześcijaństwo będzie się rozprzestrzeniało. Będą prześladowania, będzie wiele cierpienia i On ich na to przygotowuje, by byli wytrwali, by się nie pogubili i nie zniechęcili. Ta rozmowa rozpoczęła się od podziwu uczniów nad efektem odbudowy świątyni jerozolimskiej, jej piękna i wielkości, które zadziwiały ówczesny świat. I wtedy Jezus zapowiedział wojnę żydowską, która doprowadziła do tego, że w roku 70 świątynia i miasto zostały zrównane z ziemią i jak wiemy, świątynia do dziś nie została odbudowana, przeminęła a wraz z nią świątynny kult. Jezus rozwinął swoją wypowiedź i przeszedł do tego, co będzie czekało chrześcijan, z jak dotkliwymi prześladowaniami będą się mierzyć i co jest ważne, mają być na nie gotowi. Mamy tu dwa ważne adwentowe terminy: uważajcie i czuwajcie, zwykle skupiamy się bardziej na tym drugim, ale to pierwsze może okazać się ważniejsze. W tekście greckim pierwszy termin to blepō [βλέπω], czasownik, który oznacza widzieć, patrzeć, dostrzegać ale też uważać, mieć się na baczności. I właśnie to słowo może być naszym pierwszym adwentowym zadaniem: chcieć widzieć, chcieć dostrzegać, chcieć patrzeć i zauważać Tego, Który widzi, dostrzega, patrzy i zauważa nas, Który przychodzi i chce zostać przyjęty. Kiedy w Adwencie wołamy Marana tha, to rozumiemy to zawołanie w jego podwójnym znaczeniu: w języku aramejskim Marana tha oznacza: nasz Pan przyszedł i w tym znaczeniu wołamy do Tego, który już przyszedł, już jest, ale ten zwrot ma też znaczenie okrzyku: Przyjdź, Panie! I jest on wyrazem naszego osobistego zaproszenia, naszej osobistej tęsknoty: Przyjdź do mnie, do mojego życia, do mojej sytuacji. Dla pierwszych chrześcijan, którzy osobiście znali Jezusa, zawołanie Marana tha było bardzo bliskie, bardzo realne, Jego powrót był oczywisty i bardzo wyczekiwany, ale nie kojarzył się z grozą czy lękiem przed Nim. Nam Adwent przynosi taką rzeczywistość: jeśli wołamy Przyjdź, Panie Jezu, co robimy, gdy On przychodzi? Chodzi o to, by potraktować Jego obecność poważnie, jako osobiste przyjście do nas. On przychodzi i chce wziąć twoje serce w Swoje ręce, chce cię ukoić i uspokoić, napełnić odwagą i ufnością. Chce dać ci siły, których potrzebujesz, mądrość, której szukasz, byś miał odwagę zburzyć i zostawić to, co jest źle poukładane w twoim życiu a zbudował nowe, lepsze, trwalsze przy Jego asyście. Adwent to nie żart, to zaproszenie do poważnych zmian w życiu.

Komentarze do poszczególnych czytań przygotowane przez Bractwo Słowa Bożego

Słowo, które wprowadza nas w Adwent, to Odkupiciel nasz, Ojciec nasz i dotyczy ono Boga, tego, Kim On jest względem nas. Dosyć często możemy usłyszeć opinię mówiącą o tym, że Stary Testament ukazuje Boga bardzo surowego, karzącego a Nowy Testament inaczej, jako Ojca, który nas kocha. Prawda jest jednak taka, że zarówno w Starym jak i Nowym Testamencie jest to wciąż ten sam Bóg i jest On tak samo ukazywany jako kochający człowieka i zatroskany o nas. Właśnie dzisiejsze czytanie z Księgi proroka Izajasza pokazuje nam Boga Starego Testamentu nie tylko jako Ojca ale także jako Odkupiciela. Zobaczmy te terminy w tekście greckim: ojciec to gr. πατήρ [pater] – oznaczający także protoplastę, przodka, założyciela rodu. Jeszcze ciekawszym terminem jest odkupiciel. W naszych polskich przekładach czytamy: jesteś naszym Odkupicielem, natomiast w greckim tekście jest termin ῥύομαι [hrhyomai] i ma znaczenie ratować, wybawiać, wyzwalać, wyratować, przyciągnąć do siebie oraz ochronić. Zatem, Bóg Starego Testamentu jest właśnie taki: to ojciec, który ratuje, przyciąga do siebie, ochrania. Jest Kimś, kto w Księdze Izajasza jest proszony o przybycie, o zstąpienie na ziemię. I właśnie tymi słowami rozpoczynamy Adwent prosząc Pana o Jego osobiste przyjście do nas, do naszych spraw, do naszych problemów, ciężarów ale także radości, planów i zadań do wykonania. Prorok Izajasz przypomina o tym, że jesteśmy dziełem Bożym, pochodzimy od Boga i może to być naszym największym życiowym zadaniem, by być tym dziełem według oczekiwań Twórcy, jakie ma On wobec nas. Może uda się tegorocznemu Adwentowi otworzyć nas na pytania o to, co warto zmienić w naszym życiu tak, by Pan mógł być z nas dumny, mógł potwierdzić nasze podobieństwo dziecka do swego Ojca i Odkupiciela.

Komentarz do psalmu

W naszym tekście mamy ciekawe imperatywy skierowane do Boga: usłysz, wzbudź swą potęgę, przyjdź nam z pomocą, powróć, wejrzyj z nieba, chroń, wyciągnij rękę – prosząc o to, autor psalmu składa Bogu obietnicę, chce pokazać, że proszący człowiek też chce dać Bogu coś od siebie: wierność i cześć – już więcej nie odwrócimy się od Ciebie, daj nam nowe życie, a będziemy Cię chwalili. Każdy z nas potrzebuje nowego życia, zwłaszcza wtedy, gdy chcemy odciąć się od przeszłości, zamknąć jakiś zły rozdział naszego życia i rozpocząć nowy etap, możemy prosić Pana razem z psalmistą: daj nam nowe życie.

Komentarz do drugiego czytania

List Pawła do wspólnoty korynckiej to świetna szkoła umiejętności doceniania innych. Paweł nie szczędził koryntianom dobrych słów. Czy na to zasługiwali? Każdy człowiek na to zasługuje, by dostrzec w nim dobro. Wspólnota koryncka składała się przede wszystkim z ludzi biednych, z niewolników ale także z chrześcijan pochodzenia żydowskiego i pogańskiego oraz prawdopodobnie z rzymskich legionistów – weteranów, o czym świadczą łacińskie imiona wymieniane tu przez Pawła. Paweł, chociaż miał problemy z tą wspólnotą, rozpoczyna list od tego, co dobre, wyraża radość z tego, że oni są i zapewnia, że dziękuje za nich Bogu. Pierwsi chrześcijanie żyli w bardzo trudnych czasach, doświadczali odrzucenia, prześladowań, jak już wspomnieliśmy, pochodzili z ubogich środowisk, także z niewolniczych, a Paweł pisze do nich: zostaliście wzbogaceni w Chrystusie we wszystko.

Komentarz do Ewangelii

Lubimy widzieć te słowa w aspekcie eschatologicznym, ale kontekst tych słów jest taki, że Jezus przygotowywał uczniów na swoje odejście, na to, co będzie potem, gdy chrześcijaństwo będzie się rozprzestrzeniało. Będą prześladowania, będzie wiele cierpienia i On ich na to przygotowuje, by byli wytrwali, by się nie pogubili i nie zniechęcili. Ta rozmowa rozpoczęła się od podziwu uczniów nad efektem odbudowy świątyni jerozolimskiej, jej piękna i wielkości, które zadziwiały ówczesny świat. I wtedy Jezus zapowiedział wojnę żydowską, która doprowadziła do tego, że w roku 70 świątynia i miasto zostały zrównane z ziemią i jak wiemy, świątynia do dziś nie została odbudowana, przeminęła a wraz z nią świątynny kult. Jezus rozwinął swoją wypowiedź i przeszedł do tego, co będzie czekało chrześcijan, z jak dotkliwymi prześladowaniami będą się mierzyć i co jest ważne, mają być na nie gotowi. Mamy tu dwa ważne adwentowe terminy: uważajcie i czuwajcie, zwykle skupiamy się bardziej na tym drugim, ale to pierwsze może okazać się ważniejsze. W tekście greckim pierwszy termin to blepō [βλέπω], czasownik, który oznacza widzieć, patrzeć, dostrzegać ale też uważać, mieć się na baczności. I właśnie to słowo może być naszym pierwszym adwentowym zadaniem: chcieć widzieć, chcieć dostrzegać, chcieć patrzeć i zauważać Tego, Który widzi, dostrzega, patrzy i zauważa nas, Który przychodzi i chce zostać przyjęty. Kiedy w Adwencie wołamy Marana tha, to rozumiemy to zawołanie w jego podwójnym znaczeniu: w języku aramejskim Marana tha oznacza: nasz Pan przyszedł i w tym znaczeniu wołamy do Tego, który już przyszedł, już jest, ale ten zwrot ma też znaczenie okrzyku: Przyjdź, Panie! I jest on wyrazem naszego osobistego zaproszenia, naszej osobistej tęsknoty: Przyjdź do mnie, do mojego życia, do mojej sytuacji. Dla pierwszych chrześcijan, którzy osobiście znali Jezusa, zawołanie Marana tha było bardzo bliskie, bardzo realne, Jego powrót był oczywisty i bardzo wyczekiwany, ale nie kojarzył się z grozą czy lękiem przed Nim. Nam Adwent przynosi taką rzeczywistość: jeśli wołamy Przyjdź, Panie Jezu, co robimy, gdy On przychodzi? Chodzi o to, by potraktować Jego obecność poważnie, jako osobiste przyjście do nas. On przychodzi i chce wziąć twoje serce w Swoje ręce, chce cię ukoić i uspokoić, napełnić odwagą i ufnością. Chce dać ci siły, których potrzebujesz, mądrość, której szukasz, byś miał odwagę zburzyć i zostawić to, co jest źle poukładane w twoim życiu a zbudował nowe, lepsze, trwalsze przy Jego asyście. Adwent to nie żart, to zaproszenie do poważnych zmian w życiu.

Komentarze do czytań i Ewangelii zostały przygotowane przez s. dr Karmelę Katarzynę Sługocką OP