03 sierpnia 2026

Poniedziałek

Poniedziałek XVIII tygodnia zwykłego

Oremus

Współczesny świat mami człowieka licznymi obietnicami dobrobytu i zadowolenia. Głosiciele szczęścia bez Chrystusa i Jego krzyża są fałszywymi prorokami, sprowadzającymi człowieka na manowce. Tylko Chrystus jest Dobrym Pasterzem, który potrafi zaradzić potrzebom człowieka i ulitować się nad jego cierpieniem. On jest Tym, który leczy chorych, głosi Dobrą Nowinę i karmi do syta chlebem. Również w czasie tej Eucharystii przychodzi do nas jako Zbawiciel, pragnący odnowić nasze życie.

ks. Dariusz Kwiatkowski, "Oremus" sierpień 2004, s. 8-9

Patroni dnia:

Święta Lidia
Lidia to postać znana z kart Nowego Testamentu. Mieszkała w Filippi, w Macedonii. Była zapewne osobą zamożną, bowiem purpura - tkanina, którą sprzedawała - stanowiła towar luksusowy. Kiedy św. Paweł przybył do miasta, w którym mieszkała, Lidia była poganką skłaniającą się ku monoteizmowi. Spotkawszy Apostoła, przyjęła chrzest. Paweł pozyskał ją dla Chrystusa jako pierwszą pogankę w Europie w czasie swojej drugiej podróży, która obejmowała Małą Azję, Macedonię oraz Grecję. O dalszych losach św. Lidii nie wiemy nic więcej. Baroniusz wprowadził jej imię do Martyrologium Rzymskiego w wieku XVI (1584)

Bractwo Słowa Bożego

Komentarze do poszczególnych czytań przygotowane przez Bractwo Słowa Bożego

Komentarz do pierwszego czytania

Pierwsze czytanie stawia nas przed pytaniem o źródło naszej nadziei i uczy odróżniać Bożą prawdę od ludzkich pobożnych życzeń. Prorok Jeremiasz staje się przewodnikiem, który chroni nas przed złudną nadzieją. Chananiasz mówi dokładnie to, co udręczony naród pragnie usłyszeć. Zapowiada szybki sukces, zrzucenie babilońskiego jarzma i odzyskanie wolności bez żadnego wysiłku. To kusząca wizja Boga, który działa na nasze zawołanie i spełnia wszystkie oczekiwania. Jeremiasz wybiera jednak inną drogę. Nie szuka poklasku ani taniego pocieszenia, lecz cierpliwie czeka na słowo Boga i pyta, jaka jest wola Pana w tej sytuacji. Uczy nas, że prawdziwa wiara wymaga cierpliwości i zgody na Boży scenariusz, nawet jeśli prowadzi on przez trudne doświadczenia. Demaskuje iluzje, które sami tworzymy, i zachęca, aby zakorzenić swoje życie w realnej obecności Boga, a nie w krzykliwych obietnicach współczesnego świata.

Komentarz do psalmu

Psalm responsoryjny jest modlitewnym pomostem między trudnym proroctwem Jeremiasza a Ewangelią. To modlitwa człowieka, który pośród sprzecznych głosów świata szuka pewnego oparcia w Bożym słowie. Gdy wokół pojawiają się fałszywi prorocy obiecujący łatwe rozwiązania, właśnie Boże przykazania stają się drogowskazem, który nie pozwala nam zbłądzić. Psalmista przypomina, że nie są one ciężarem, lecz tarczą chroniącą przed kłamstwem i złudzeniem. Śpiewając ten psalm, prosimy o dar mądrości i rozeznania, abyśmy – jak Jeremiasz – potrafili cierpliwie czekać na głos Boga i nie ulegać presji otoczenia. Ufność pokładana w Panu przynosi pokój nawet pośród największych kryzysów i przygotowuje nasze serca na spotkanie z Chrystusem, który jest pełnią Bożego Prawa i miłości.

Komentarz do Ewangelii

Ewangelia ukazuje Jezusa, który działa z niezwykłą prostotą i zdecydowaniem. Po rozmnożeniu chleba wysyła uczniów do łodzi, a sam udaje się na modlitwę. Gdy przychodzi do nich po wzburzonym jeziorze, natychmiast uspokaja ich lęk. Na prośbę Piotra odpowiada jednym słowem: „Przyjdź!”.
Na polecenie Mistrza uczeń zaczyna iść do Niego po wodzie. Przełom następuje wtedy, gdy Piotr widząc siłę wiatru przestraszył się . Wtedy Piotr woła: „Panie ratuj mnie!. Jezus nie zwleka ani chwili. Najpierw wyciąga rękę i ratuje ucznia, a dopiero potem zaprasza go do głębszej wiary. Ratunek wyprzedza pouczenie. To piękna prawda również o naszym życiu. Nawet jeśli na moment zwątpimy, zaczniemy tonąć, Jego dłoń pozostaje wyciągnięta. On nie przestaje nas podnosić i prowadzić ku bezpiecznemu brzegowi.

Komentarze do czytań i Ewangelii zostały przygotowane przez Katarzynę Ejsymont

04 sierpnia 2026

Wtorek

Wtorek XVIII tygodnia zwykłego

Oremus

Święty Jan Maria Vianney (1786-1859), proboszcz maleńkiej parafii w Ars w południowej Francji, modlitwą i pokutą dokonał cudu nawrócenia ogromnej liczby ludzi, w tym także intelektualistów i polityków swego czasu. Pochodzący z ubogiej rodziny i pozbawiony łatwości do nauki, z trudem ukończył seminarium. Był człowiekiem wielkiej wiary i pokory, a także heroicznej służby bliźniemu. Jego ewangeliczny radykalizm doprowadził go do świętości i zażyłej bliskości z Bogiem. Bliska więź ze Stwórcą i Zbawicielem uzdolniła go do przekraczania własnych ograniczeń, tak że dzięki Jezusowi stał się wielkim świętym swoich czasów. Tylko Chrystus może pomnożyć w nieskończoność nasze talenty, jeśli pozwolimy Mu działać.

O. Michał Mrozek OP, „Oremus” sierpień 2009, s. 17

Patroni dnia:

Święty Jan Maria Vianney, prezbiter
urodził się w Dardilly koło Lyonu 8 maja 1786 r. w wieśniaczej rodzinie. W 1799 r. Po raz pierwszy przyjął Chrystusa do swego serca w szopie, zamienionej na prowizoryczną kaplicę. Trwała wtedy Rewolucja Francuska. Szkoły parafialne były zamknięte, nauczył się więc czytać i pisać dopiero w wieku 17 lat. Od służby wojskowej Jana wybawiła ciężka choroba, na którą zapadł. Wstąpił do niższego seminarium duchownego w 1812 r. Przy tak słabym przygotowaniu i późnym wieku nauka szła mu bardzo ciężko. Przełożeni, litując się nad nim, radzili mu, by opuścił seminarium. Dopuszczono go do święceń kapłańskich właśnie ze względu na opinię Jego proboszcza oraz dlatego, że diecezja odczuwała dotkliwie brak kapłanów. 13 sierpnia 1815 roku Jan otrzymał święcenia kapłańskie. Miał wówczas 29 lat. Pierwsze trzy lata spędził jako wikariusz w Ecully. Na progu swego kapłaństwa natrafił na kapłana, męża pełnego cnoty i duszpasterskiej gorliwości. Po jego śmierci biskup wysłał Jana jako wikariusza-kapelana do Ars-en-Dembes. Młody kapłan zastał kościółek zaniedbany i opustoszały. Obojętność religijna była tak wielka, że na Mszy świętej niedzielnej było kilka osób. Nie wiedział, że przyjdzie mu tu pozostać przez 41 lat (1818-1859). Całe godziny przebywał na modlitwie przed Najświętszym Sakramentem. Sypiał zaledwie po parę godzin dziennie na gołych deskach. Kiedy w 1824 r. otwarto w wiosce szkółkę, uczył w niej prawd wiary. Kiedy biskup spostrzegł, że ks. Jan daje sobie jakoś radę, erygował w 1823 r. parafię w Ars. Dobroć pasterza i surowość jego życia, kazania proste i płynące z serca - powoli nawracały dotąd zaniedbane i zobojętniałe dusze. Ks. Jan spowiadał długimi godzinami. Miał różnych penitentów: od prostych wieśniaków po elitę Paryża. W dziesiątym roku pasterzowania przybyło do Ars ok. 20 000 ludzi. W ostatnim roku swojego życia miał przy konfesjonale ich ok. 80 000. Nadmierne pokuty osłabiły już i tak wyczerpany organizm. Jako męczennik cierpiący za grzeszników i ofiara konfesjonału, zmarł 4 sierpnia 1859 r., przeżywszy 73 lata.

Bractwo Słowa Bożego

Komentarze do poszczególnych czytań przygotowane przez Bractwo Słowa Bożego

Komentarz do pierwszego czytania

W dzisiejszym pierwszym czytaniu Bóg przez proroka Jeremiasza ukazuje całą tragedię sytuacji, w jakiej znalazł się naród wybrany z powodu swojej niewierności i grzechu. Prorok bezlitośnie odsłania rany Izraela, które są skutkiem odwrócenia się od Stwórcy. Słowo Boże nie kończy się jednak na potępieniu. W swoim miłosierdziu Bóg składa zachwycającą obietnicę odnowy. Co ciekawe, nie zapowiada budowy czegoś zupełnie nowego. Nie przekreśla przeszłości, lecz obiecuje odbudowę na murach i fundamentach tego, co zostało zburzone. Wszystko ma wrócić na swoje miejsce. W tym geście odbudowy Pan daje narodowi najpiękniejszą obietnicę: „Wy będziecie moim narodem, a Ja będę waszym Bogiem”. Boże przebaczenie nie polega na wymazaniu naszej historii, ale na uzdrowieniu tego, co zniszczyliśmy własnym grzechem. Miłosierny Ojciec nie przestaje odbudowywać tego, co w nas wydaje się już nie do uratowania.

Komentarz do psalmu

Psalm resposoryjny jest modlitewnym echem obietnic, które usłyszeliśmy w Księdze Jeremiasza. Wszystkie jego wezwania wyrastają z pewności, że Bóg odbuduje Syjon i objawi światu swoją chwałę. Ta ufność nie opiera się na ludzkiej sile ani możliwościach, lecz na przekonaniu, że Pan nie pozostaje obojętny na wołanie cierpiących. Psalmista patrzy także dalej – ku przyszłym pokoleniom. Odbudowa Jerozolimy ma sprawić, że kolejne pokolenia będą wielbiły imię Boga i trwały przy Nim z niezachwianą wiernością. Boża troska zawsze wykracza poza nasze życie i obejmuje tych, którzy przyjdą po nas. Śpiewając ten psalm, uczymy się ufać, że nawet w chwilach największego kryzysu Bóg potrafi przemienić ruiny w miejsce nowego życia i nowej nadziei.

Komentarz do Ewangelii

Święty Mateusz przedstawia nam dziś ciekawą scenę. Faryzeusze nie stawiają Jezusowi zarzutu wprost. Zwracają uwagę na zachowanie Jego uczniów, podważając w ten sposób autorytet Nauczyciela. Ich pytanie nie dotyczy przekroczenia Prawa, lecz niestosowania się do tradycji starszych, czyli do ludzkich zwyczajów. Pokazuje to, jak łatwo można postawić tradycję na równi z wolą Boga i bardziej troszczyć się o zewnętrzne praktyki niż o sens, który powinien za nimi stać. Odpowiedź Jezusa prowadzi jednak znacznie głębiej. Wyjaśnia, że źródło dobra i zła nie znajduje się w tym, co pochodzi z zewnątrz, ale w ludzkim sercu. To nasze decyzje, intencje i pragnienia kształtują słowa oraz czyny. Człowieka nie czynią grzesznym okoliczności ani otoczenie, lecz to, na co sam daje przyzwolenie we własnym wnętrzu. Ten fragment przypomina, że prawdziwa pobożność nie polega jedynie na zachowywaniu przyjętych zwyczajów, ale przede wszystkim na nieustannej trosce o czystość serca, z którego rodzi się całe nasze życie.

Komentarze do czytań i Ewangelii zostały przygotowane przez Katarzynę Ejsymont

05 sierpnia 2026

Środa

Środa XVIII tygodnia zwykłego

Bractwo Słowa Bożego

Komentarze do poszczególnych czytań przygotowane przez Bractwo Słowa Bożego

Komentarz do pierwszego czytania

Dzisiejsze słowo z Księgi Proroka Jeremiasza ukazuje poruszający dialog miłości Boga z człowiekiem. Słowa: „Ukochałem cię odwieczną miłością, dlatego zachowałem dla ciebie łaskawość” niosą fundamentalną prawdę – Bóg nigdy nie przestał kochać swojego ludu, nawet wtedy, gdy ten się od Niego odwrócił. Prawdziwym dramatem człowieka nie jest brak Bożej miłości, lecz odejście od niej. Bóg nas nie opuszcza. Jeśli jesteśmy daleko od Niego, to tylko dlatego, że sami się oddaliliśmy. Paradoksalnie często łatwiej przychodzi nam kochać innych i wiele z siebie dawać, niż z pokorą przyjąć bezwarunkową miłość naszego Stwórcy. Jeremiasz przypomina jednak, że dopiero wtedy, gdy pozwalamy się kochać i odpowiadamy na tę miłość, nasze życie zaczyna się odbudowywać. Owocem takiego spotkania jest radość, która nie pozostaje ukryta, ale wyraża się we wdzięczności, pokoju i uwielbieniu Boga. Pozwólmy Bogu kochać nas na nowo, aby ta radość mogła przemieniać całe nasze życie.

Komentarz do psalmu

Psalm resposoryjny wzięty z Księgi Jeremiasza jest radosnym hymnem o Bogu, który nieustannie wyprowadza człowieka z niewoli jego własnych słabości. W swojej dobroci naprawia skutki naszych błędów, grzechów i złych decyzji. Nie pozostawia nas na dnie, lecz działa jak Dobry Pasterz, który odnajduje zagubioną owcę i prowadzi ją do bezpiecznej owczarni. Ze słów tego psalmu wyłania się niezwykle pocieszająca prawda – Bóg pragnie naszej radości. Nie chce, abyśmy żyli w nieustannym poczuciu winy czy przygnębieniu. Jego wolą jest przemiana żałoby w wesele i uzdrowienie ludzkiego serca. Kiedy pozwalamy Mu działać, naszą naturalną odpowiedzią stają się wdzięczność, pokój i uwielbienie. Otwórzmy przed Nim nasze życie i pozwólmy Mu przemieniać to, czego sami nie potrafimy naprawić.

Komentarz do Ewangelii

Ewangelia o wierze kobiety kananejskiej pokazuje, że cała ta scena jest ważna nie tylko ze względu na samą kobietę, ale również z powodu postawy uczniów. To oni proszą Jezusa, aby ją odprawił. Można odnieść wrażenie, że jej krzyk i wytrwałość były dla nich kłopotliwe. Być może obawiali się także, że Jezus przekroczy granice swojej dotychczasowej misji i uzna prośbę pogańskiej kobiety, burząc ich bezpieczny i uporządkowany świat.
Chrystus prowadzi jednak z uczniami niezwykły dialog. Jezus mówi, że jest posłany tylko do owiec, które poginęły z domu Izraela. Matka nie daje się jednak pominąć w rozmowie, która dotyczy jej samej i jej córki. Klęka przed Jezusem i z odwagą najpierw prosi: „Panie dopomóż mi!”, ufając bardziej Jego miłosierdziu niż pozornym przeszkodom. Po odpowiedzi Chrystusa, że niedobrze jest zabrać chleb dzieciom, a rzucić psom, wchodzi z Nim w dyskusję, argumentując swoją prośbę: „Tak, Panie, lecz i szczenięta jedzą z okruszyn, które spadają ze stołów ich panów”.
Ta scena przypomina wiele sytuacji z naszego życia – w rodzinie, pracy czy szkole – gdy inni rozmawiają o sprawach, które dotyczą również nas. Ewangelia zachęca, abyśmy nie bali się zabierać głosu w obronie tego, co najważniejsze: naszej wiary, naszych najbliższych i wartości, które kształtują nasze życie. Jest to również zachęta do tego, aby budując relację z Bogiem z odwagą przedstawiali mu to, co naprawdę nosimy w sercu.

Komentarze do czytań i Ewangelii zostały przygotowane przez Katarzynę Ejsymont

Patroni dnia:

Święty Oswald, król i męczennik
urodził się około 604 r. jako syn Etelfryda, króla Northumbrii. Gdy Brytowie wywołali powstanie, w którym poległ jego ojciec, Oswald musiał uciekać do Szkocji na wyspę Iona (616), gdzie znajdował się klasztor. Tam Oswald zapoznał się z wiarą i przyjął chrzest. Po śmierci Edwina tron objął Caedwall. Wymordował on braci Oswalda: Osryka i Eanfryda. Tyran jednak rządził krajem zaledwie przez rok. Wezwany bowiem przez swoich zwolenników, w 634 r. Oswald wszedł do Northumbrii i pod Hewenfeld zwyciężył Caedwalla. Podanie głosi, że przed bitwą wystawił drewniany krzyż i przy nim skupił swoich rycerzy, modląc się o zwycięstwo krzyża nad pogaństwem. Po wstąpieniu na tron Oswald wprowadził chrześcijaństwo do Northumbrii. Gorliwie w tej misji wspierali go zakonnicy z wyspy Iona. Król sprowadzał z różnych stron kapłanów i zakonników, stawiał kościoły i fundował ośrodki parafialne. Przysłużył się Anglii także tym, że zjednoczył w swoim kraju skłócone dzielnice. Oswald zginął w bitwie pod Maserfield (Shropshire) 5 sierpnia 642 r., poległ w wieku zaledwie 38 lat. Jego ciało porąbano na kawałki, a głowę zawieszono na żerdzi.

06 sierpnia 2026

Czwartek

Święto Przemienienia Pańskiego

Oremus

Dziś przez wiarę uczestniczymy w doświadczeniu Apostołów, oglądających na górze Tabor chwałę Syna Bożego. Biel szat Chrystusa wyraża Jego Bóstwo, świętość, bezgrzeszność, natomiast obłok symbolizuje tajemnicę Boga, która wymyka się ograniczonemu poznaniu naszego rozumu i zmysłów. Blask chwały Chrystusa ukazuje godność, piękno i świętość, które Bóg złożył w duszach nas wszystkich - Jego synów i córek. Przyjmując coraz głębiej Jego słowo do swego życia i jednocząc się z Nim w Eucharystii, stopniowo pozwalamy, by zajaśniał w nas Jego obraz, który w przyszłym życiu osiągnie swoją pełnię.

Bogna Paszkiewicz, „Oremus” sierpień 2008, s. 27

Bractwo Słowa Bożego

Komentarze do poszczególnych czytań przygotowane przez Bractwo Słowa Bożego

Komentarz do pierwszego czytania

Pierwsze czytanie pochodzące z Księgi Daniela ukazuje majestatyczną wizję Boga zasiadającego na ognistym tronie. Przed Przedwiecznym gromadzą się niezliczone zastępy, tysiące tysięcy, a całe stworzenie oddaje Mu cześć. Skala tej wizji przekracza ludzką wyobraźnię. W samym centrum pojawia się jednak Ktoś „jakby Syn Człowieczy”, który przychodzi na obłokach i staje przed obliczem Boga. To właśnie Jemu zostaje powierzona władza, chwała i królestwo, które nigdy nie przeminie. Daniel przypomina nam, że ponad wszystkimi dziejami świata stoi Bóg, a historia ostatecznie należy do Niego. Potęgi tego świata wydają się czasem niezwyciężone, lecz wobec Bożego majestatu tracą swoją siłę. To słowo zaprasza nas do zachwytu nad wielkością Pana i do odnowienia zaufania Temu, który prowadzi losy świata oraz każdego człowieka.

Komentarz do psalmu

Psalm 97 jest hymnem uwielbienia Boga, który króluje nad całym światem. Jego panowanie nie opiera się na sile ani przemocy, lecz na sprawiedliwości i świętości. Psalmista przywołuje obraz gór topniejących jak wosk przed obliczem Władcy wszystkiej ziemi. Niebiosa głoszą Jego sprawiedliwość, a całe stworzenie rozpoznaje Jego chwałę. Nie są to obrazy mające wzbudzić lęk, ale zachwyt nad potęgą Boga, wobec której wszystko inne okazuje się kruche i przemijające. Ten sam Pan jest jednak blisko człowieka prawego i napełnia jego serce światłem oraz pokojem. Śpiewając ten psalm, wyznajemy, że żadna trudność nie jest większa od Bożej mocy i że Ten, który włada całym światem, prowadzi również nasze życie.

Komentarz do drugiego czytania

Drugie czytanie przypomina nam, że wiara Apostołów nie opiera się na wymyślonych mitach. Święty Piotr podkreśla z mocą, że on i pozostali uczniowie byli świadkami chwały Jezusa objawionej na górze Przemienienia. Dlatego mówi w liczbie mnogiej – nie jest to osobiste przekonanie jednego człowieka, ale wspólne świadectwo tych, którzy naprawdę widzieli i słyszeli. Z tego doświadczenia rodzi się zachęta skierowana również do nas. Mamy trwać przy słowie Boga jak przy lampie świecącej w ciemności, aż Chrystus rozświetli nasze serca swoim światłem. W życiu każdego z nas przychodzą chwile duchowej pustyni i oschłości. Właśnie wtedy warto jeszcze mocniej uchwycić się Bożego słowa. Ono prowadzi nas przez mrok i daje cierpliwość, aż Pan sam rozpali w nas na nowo ogień wiary i miłości.

Komentarz do Ewangelii

Przemienienie Pańskie na górze Tabor ukazuje fundamentalną prawdę o naturze ludzkiej wiary: tajemnicy boskości Chrystusa nie da się pojąć wyłącznie rozumem, trzeba jej najpierw doświadczyć i ją przeżyć. Uczniowie próbowali zrozumieć zapowiedzi o męce i zmartwychwstaniu, jednak ich ludzki intelekt okazywał się bezradny wobec tak wielkiej tajemnicy. Dopiero gdy Jezus wprowadza ich na górę, osobno i pozwala im doświadczyć rzeczywistości sacrum – ujrzeć blask Jego twarzy i usłyszeć głos Ojca – ich wiara zyskuje nowy, trwały fundament. W naszym codziennym życiu duchowym mechanizm ten działa identycznie. Usilne, czysto intelektualne starania zrozumienia dogmatów czy pojęcia Bożych tajemnic często kończą się frustracją. Prawdziwe poznanie Boga nie rodzi się z teoretycznych rozważań, ale z osobistego przeżywania Jego obecności. Dopiero gdy otworzymy serce, pozwolimy sobie na głębokie doświadczenie relacji z Nim w modlitwie i sakramentach, zaczynamy naprawdę wierzyć i rozumieć. Wiara to nie zbiór definicji, lecz przeżyta i przemieniająca nas rzeczywistość.

Komentarze do czytań i Ewangelii zostały przygotowane przez Katarzynę Ejsymont

07 sierpnia 2026

Piątek

Piątek XVIII tygodnia zwykłego

Bractwo Słowa Bożego

Komentarze do poszczególnych czytań przygotowane przez Bractwo Słowa Bożego

Komentarz do pierwszego czytania

Dzisiejsze pierwsze czytanie wprowadza w nasze serca ogromny niepokój i poczucie chaosu. Prorok Nahum z jednej strony ogłasza radosną nowinę o pokoju i powrocie Judy do dawnej świetności, by chwilę później pokazać przerażający, brutalny obraz pobitewnego zniszczenia, pełen galopujących koni, rannych i stosów trupów. Stajemy przed tym tekstem zagubieni, a w głowie rodzą się trudne pytania, na które po ludzku nie znamy jasnej odpowiedzi i nie rozumiemy głębokiego źródła tych bolesnych wydarzeń. To doświadczenie duchowego rozdarcia jest bardzo bliskie naszej codzienności. Często w życiu doświadczamy sytuacji, w których Boże obietnice pokoju przeplatają się z bolesnymi zgliszczami naszych osobistych planów. Czytanie to nie daje łatwych odpowiedzi, ale staje się przestrzenią, w której uczymy się stawać przed Panem w całej swojej bezradności. Uczy nas wierności w chwilach, gdy burza szaleje, a dotychczasowy porządek obraca się w ruinę. Bóg zaprasza nas do zaufania Mu w samym środku naszego życiowego chaosu. Bóg nie opuszcza człowieka nawet w chwilach największego zamętu. To słowo przypomina nam, że pośród niepokoju i pytań możemy szukać oparcia w Jego obecności i wierności.

Komentarz do psalmu

Psalm responsoryjny, będący Pieśnią Mojżesza, w niezwykle wyrazisty sposób pokazuje dwa kontrastujące ze sobą obrazy potężnego działania Boga. Słyszymy o wszechmocy Stwórcy, w którego rękach spoczywa zarówno moc niszczenia, jak i moc tworzenia, potęga zadawania śmierci oraz dawania życia. Pan mówi: „Ja zabijam i Ja sam ożywiam, Ja ranię i Ja sam uzdrawiam”. Ta biblijna prawda ukazuje, że wszystko jest w Jego ręku. Nie oznacza braku logiki Jego działania, ale przypomina, że Bóg pozostaje Panem historii. Cierpienie nie jest Jego celem, ale może stać się miejscem oczyszczenia wiary. Bóg nie cieszy się z naszych zranień, ale dopuszcza je, by prowadzić do nowego życia. Modlitwa ta wyrywa nas z infantylnej wizji wiary i zaprasza do uznania Bożego autorytetu, który dopuszcza nasze zranienia, a zarazem gotowy jest je uleczyć, i dotyka nas krzyżem, by wyprowadzić z mroku ku wolności.

Komentarz do Ewangelii

Dzisiejsza Ewangelia podejmuje trudny temat cierpienia.Jezus nie mówi o cierpieniu jako o ostatecznym punkcie i celu naszego życia, ale jako o drodze, która ma nas doprowadzić do chwały Bożego królestwa. Słowa o konieczności zaparcia się samego siebie i wzięcia swojego krzyża nabierają sensu tylko wtedy, gdy patrzymy na cel tej wędrówki. W tym kluczowym momencie Chrystus zwraca uwagę na to, co najcenniejsze – na ludzką duszę, ukazaną jako najwspanialszy skarb, o który musimy się troszczyć i chronić. „Cóż bowiem za korzyść odniesie człowiek, choćby cały świat zyskał, a na swojej duszy szkodę poniósł?” Słowo Boże uczy, że obrona tożsamości i czystości serca wymaga zgody na straty w oczach świata. Tracenie życia doczesnego z powodu Jezusa staje się w rzeczywistości jedynym sposobem na zyskanie wieczności. Każdy wybór dokonany z miłości do Chrystusa prowadzi do życia, którego świat nie jest w stanie ani dać, ani odebrać. Pan wzywa do mądrej troski o duchowe wnętrze i do wytrwałości w codziennym podążaniu za Nim.

Komentarze do czytań i Ewangelii zostały przygotowane przez Katarzynę Ejsymont

Patroni dnia:

Błogosławiony Edmund Bojanowski
urodził się 14 listopada 1814 r. w Grabonogu. W dzieciństwie został cudownie uzdrowiony za przyczyną Matki Bożej Bolesnej. Poważna choroba uniemożliwiła mu ukończenie studiów filozoficznych, które podjął na uniwersytetach we Wrocławiu i w Berlinie. Po intensywnej kuracji zamieszkał w rodzinnej miejscowości. Zakładał czytelnie dla ludu, rozpowszechniając dobre czasopisma, by w ten sposób pomagać ubogiej młodzieży w zdobywaniu wykształcenia. Podczas epidemii cholery w 1849 r. poświęcił się służbie zarażonym. Będąc człowiekiem głęboko religijnym i praktykującym, na każdego człowieka, a zwłaszcza na biedne dziecko, patrzył przez pryzmat miłości do Boga. Mimo słabego zdrowia robił wszystko, by nieść pomoc zaniedbanemu ludowi wiejskiemu przez organizowanie ochronek dla dzieci i opieki nad chorymi, troszcząc się jednocześnie o podniesienie moralności dorosłych. Chociaż był człowiekiem świeckim, 3 maja 1850 r. założył zgromadzenie zakonne Sióstr Służebniczek Maryi Niepokalanej. Problemy zdrowotne uniemożliwiły mu realizację marzeń o kapłaństwie. Doczesne życie zakończył 7 sierpnia 1871 r. na plebanii w Górce Duchownej.

08 sierpnia 2026

Sobota

Sobota XVIII tygodnia zwykłego

Oremus

„Cóż da człowiek w zamian za swoją duszę?” Przejęty pragnieniem ratowania dusz, św. Dominik (1170-1221) przemierzał Europę, głosząc Dobrą Nowinę i dając świadectwo ewangelicznego życia w ubóstwie. Dominik pochodził z Kastylii, ze znakomitego rodu Guzmanów. Jego matką była bł. Joanna, a bratem bł. Manes. Początki swego kapłaństwa spędził w szeregach duchowieństwa diecezjalnego. Później, poruszony zagubieniem ludzi ulegających wpływom sekt albigensów i waldensów, zapragnął oddać się całkowicie głoszeniu objawionej prawdy. Założył w tym celu Zakon Kaznodziejski – dominikanów – który przez wieki dał Kościołowi wielu wybitnych teologów i świętych.

Bogna Paszkiewicz, „Oremus” sierpień 2008, s. 39-40

Bractwo Słowa Bożego

Komentarze do poszczególnych czytań przygotowane przez Bractwo Słowa Bożego

Komentarz do pierwszego czytania

Pierwsze czytanie ukazuje proroka Habakuka, który staje przed Bogiem pełen niepokoju. Widzi potęgę bezbożnych najeźdźców, którzy bezkarnie niszczą słabszych, i pyta o sens cierpienia. Porównuje ich do rybaków, którzy łowią ludzi niczym ryby na wędkę lub w sieci, pyszniąc się swoją zachłannością. Kiedy wyraża tę gotowość, Pan mówi, aby to prorocze widzenie zapisać wyraźnie na tablicach. Bóg daje mu niezłomne zapewnienie, że te słowa się wypełnią. Z jednej strony usłyszymy tu zapowiedź sądu nad każdym nieprawym, a z drugiej – pewne zapewnienie schronienia tym, co Boga wiernie wołają w swoich utrapieniach. Sprawiedliwość nadejdzie w wyznaczonym czasie. Pan ostatecznie osądzi zło, a sprawiedliwy zyska dar życia dzięki swojej niezłomnej wierze i zaufaniu.

Komentarz do psalmu

Psalm responsoryjny staje się modlitewnym przedłużeniem wołania proroka Habakuka o Bożą sprawiedliwość w świecie pełnym przemocy. Jest to pieśń ufności człowieka, który wie, że Pan nie pozostaje ślepy na krzywdę bezbronnych i uciśnionych. Słowa psalmu głośno ogłaszają, że Bóg zasiada na wiecznym tronie, aby sądzić świat sprawiedliwie i bezstronnie. Dla ubogich i zepchniętych na margines Pan staje się ucieczką w momentach największego utrapienia. Modlitwa ta przypomina nam, że ziemskie potęgi, choćby wydawały się bezkarne i wszechmocne, ostatecznie przeminą pod Bożym spojrzeniem. Śpiewając te słowa, wychwalamy Boga, który pamięta o niedoli ubogich i nie lekceważy krzyku cierpiących. To wezwanie do cierpliwości i głębokiej wiary, że Boży osąd nad nieprawością jest pewny.

Komentarz do Ewangelii

Ewangelia przynosi dziś bolesną prawdę o tym, że nie zawsze chcieć to móc. Przecież uczniowie próbowali uzdrowić epileptyka, a zabrakło ich wspólnocie wiary. Widząc to, zrozpaczony ojciec chłopca prosi o pomoc Jezusa. Ta sytuacja zaskakuje, ponieważ dzieje się bezpośrednio po Przemienieniu Pańskim oraz serii cudów, a mimo to wiara apostołów się zachwiała. Trudno było im przyjąć perspektywę drogi krzyżowej i zmartwychwstania – po prostu tego nie rozumieli. Jezus był tutaj autentycznie oburzony oraz surowy. Słychać u Niego znużenie tą ich stałą postawą. Chrystus przypomina jednak, że nawet najmniejsza wiara, wielkości ziarna gorczycy, ma moc przenoszenia największych gór. Ta scena wzywa nas, byśmy w momentach własnej bezsilności i kryzysów wiary nie poddawali się, ale z ufnością biegli prosto do Chrystusa, prosząc o uleczenie naszych serc.

Komentarze do czytań i Ewangelii zostały przygotowane przez Katarzynę Ejsymont