Niedziela
Rozważania: Marek Ristau , Bractwo Słowa Bożego
Książka na dziś: Listy do siedmiu Kościołów. Apokalipsa św. Jana
Czytania
(Iz 63, 16b-17. 19b; 64, 3-7)
Ty, Panie, jesteś naszym Ojcem, Odkupiciel nasz – to Twoje imię odwieczne. Czemu, o Panie, dozwalasz nam błądzić z dala od Twoich dróg, tak iż serca nasza stają się nieczułe na bojaźń przed Tobą? Odmień się przez wzgląd na Twoje sługi i na pokolenia Twojego dziedzictwa. Obyś rozdarł niebiosa i zstąpił – przed Tobą zatrzęsłyby się góry. Zstąpiłeś: przed Tobą zatrzęsły się góry. Ani ucho nie słyszało, ani oko nie widziało, żeby jakiś bóg poza Tobą czynił tyle dla tego, co w nim pokłada ufność. Obyś wychodził naprzeciw tym, co radośnie pełnią sprawiedliwość i pamiętają o Twych drogach. Oto Ty zawrzałeś gniewem, bo grzeszyliśmy przeciw Tobie od dawna i byliśmy zbuntowani. My wszyscy byliśmy skalani, a wszystkie nasze dobre czyny jak skrwawiona szmata. My wszyscy opadliśmy zwiędli jak liście, a nasze winy poniosły nas jak wicher. Nikt nie wzywał Twojego imienia, nikt się nie zbudził, by się chwycić Ciebie. Bo skryłeś Twoje oblicze przed nami i oddałeś nas w moc naszej winy. A jednak, Panie, Ty jesteś naszym Ojcem. My jesteśmy gliną, a Ty naszym Twórcą. Wszyscy jesteśmy dziełem rąk Twoich.
(Ps 80, 2ac i 3b. 15-16. 18-19)
REFREN: Odnów nas, Boże, i daj nam zbawienie
Usłysz, Pasterzu Izraela,
Ty, który zasiadasz nad cherubami!
Wzbudź swą potęgę
i przyjdź nam z pomocą.
Powróć, Boże Zastępów,
wejrzyj z nieba, spójrz i nawiedź tę winorośl.
Chroń to, co zasadziła Twoja prawica,
latorośl, którą umocniłeś dla siebie.
Wyciągnij rękę nad mężem Twej prawicy,
nad synem człowieczym,
którego umocniłeś w swej służbie.
Już więcej nie odwrócimy się od Ciebie,
daj nam nowe życie, a będziemy Cię chwalili.
(1 Kor 1, 3-9)
Bracia: Łaska wam i pokój od Boga Ojca naszego i od Pana Jezusa Chrystusa! Bogu mojemu dziękuję wciąż za was, za łaskę daną wam w Chrystusie Jezusie. W Nim to bowiem zostaliście wzbogaceni we wszystko: we wszelkie słowo i wszelkie poznanie, bo świadectwo Chrystusowe utrwaliło się w was. Nie doznajecie tedy braku żadnej łaski, oczekując objawienia się Pana naszego, Jezusa Chrystusa. On też będzie umacniał was aż do końca, abyście byli bez zarzutu w dzień Pana naszego, Jezusa Chrystusa. Wierny jest Bóg, który powołał nas do współuczestnictwa z Synem swoim, Jezusem Chrystusem, Panem naszym.
Aklamacja (Ps 85, 8)
Okaż nam, Panie, łaskę swoją, i daj nam swoje zbawienie.
(Mk 13, 33-37)
Jezus powiedział do swoich uczniów: "Uważajcie, czuwajcie, bo nie wiecie, kiedy czas ten nadejdzie. Bo rzecz ma się podobnie jak z człowiekiem, który udał się w podróż. Zostawił swój dom, powierzył swoim sługom staranie o wszystko, każdemu wyznaczył zajęcie, a odźwiernemu przykazał, żeby czuwał. Czuwajcie więc, bo nie wiecie, kiedy pan domu przyjdzie: z wieczora czy o północy, czy o pianiu kogutów, czy rankiem. By niespodzianie przyszedłszy, nie zastał was śpiących. Lecz co wam mówię, do wszystkich mówię: Czuwajcie!".
Rozważania do czytań
Marek Ristau
Nie wiemy, w którym dniu nasz Pan przyjdzie, dlatego mamy uważać i czuwać bezustannie... Kiedy czas ten nadejdzie, nie mamy spać zajęci światem, ale gorliwie zajmować się sprawami Królestwa Bożego... Pan przyjdzie, Pan nadchodzi, Jego przyjście jest pewne, Jego przyjście będzie nagłe i potężne... Pan mówi do wszystkich: Czuwajcie! Szczęśliwi, którzy noszą Chrystusa w swoim sercu i zabiegają o Jego sprawy.
Patroni dnia:
Święty Saturnin, biskup
był biskupem Tuluzy po 200 roku. Kiedy wybuchło prześladowanie za cesarza Decjusza, poganie wywlekli biskupa na szczyt ratusza i zrzucili go na dół. Działo się to w 250 roku. Już w wieku V na miejscu męczeństwa św. Saturnina był wystawiony ku jego czci kościół. Jego żywot napisał św. Grzegorz z Tours. Jest czczony jako patron od bólu i od chorób głowy.
Bractwo Słowa Bożego
Komentarze do poszczególnych czytań przygotowane przez Bractwo Słowa Bożego
Słowo, które wprowadza nas w Adwent, to Odkupiciel nasz, Ojciec nasz i dotyczy ono Boga, tego, Kim On jest względem nas. Dosyć często możemy usłyszeć opinię mówiącą o tym, że Stary Testament ukazuje Boga bardzo surowego, karzącego a Nowy Testament inaczej, jako Ojca, który nas kocha. Prawda jest jednak taka, że zarówno w Starym jak i Nowym Testamencie jest to wciąż ten sam Bóg i jest On tak samo ukazywany jako kochający człowieka i zatroskany o nas. Właśnie dzisiejsze czytanie z Księgi proroka Izajasza pokazuje nam Boga Starego Testamentu nie tylko jako Ojca ale także jako Odkupiciela. Zobaczmy te terminy w tekście greckim: ojciec to gr. πατήρ [pater] – oznaczający także protoplastę, przodka, założyciela rodu. Jeszcze ciekawszym terminem jest odkupiciel. W naszych polskich przekładach czytamy: jesteś naszym Odkupicielem, natomiast w greckim tekście jest termin ῥύομαι [hrhyomai] i ma znaczenie ratować, wybawiać, wyzwalać, wyratować, przyciągnąć do siebie oraz ochronić. Zatem, Bóg Starego Testamentu jest właśnie taki: to ojciec, który ratuje, przyciąga do siebie, ochrania. Jest Kimś, kto w Księdze Izajasza jest proszony o przybycie, o zstąpienie na ziemię. I właśnie tymi słowami rozpoczynamy Adwent prosząc Pana o Jego osobiste przyjście do nas, do naszych spraw, do naszych problemów, ciężarów ale także radości, planów i zadań do wykonania. Prorok Izajasz przypomina o tym, że jesteśmy dziełem Bożym, pochodzimy od Boga i może to być naszym największym życiowym zadaniem, by być tym dziełem według oczekiwań Twórcy, jakie ma On wobec nas. Może uda się tegorocznemu Adwentowi otworzyć nas na pytania o to, co warto zmienić w naszym życiu tak, by Pan mógł być z nas dumny, mógł potwierdzić nasze podobieństwo dziecka do swego Ojca i Odkupiciela.
Komentarz do psalmu
W naszym tekście mamy ciekawe imperatywy skierowane do Boga: usłysz, wzbudź swą potęgę, przyjdź nam z pomocą, powróć, wejrzyj z nieba, chroń, wyciągnij rękę – prosząc o to, autor psalmu składa Bogu obietnicę, chce pokazać, że proszący człowiek też chce dać Bogu coś od siebie: wierność i cześć – już więcej nie odwrócimy się od Ciebie, daj nam nowe życie, a będziemy Cię chwalili. Każdy z nas potrzebuje nowego życia, zwłaszcza wtedy, gdy chcemy odciąć się od przeszłości, zamknąć jakiś zły rozdział naszego życia i rozpocząć nowy etap, możemy prosić Pana razem z psalmistą: daj nam nowe życie.
Komentarz do drugiego czytania
List Pawła do wspólnoty korynckiej to świetna szkoła umiejętności doceniania innych. Paweł nie szczędził koryntianom dobrych słów. Czy na to zasługiwali? Każdy człowiek na to zasługuje, by dostrzec w nim dobro. Wspólnota koryncka składała się przede wszystkim z ludzi biednych, z niewolników ale także z chrześcijan pochodzenia żydowskiego i pogańskiego oraz prawdopodobnie z rzymskich legionistów – weteranów, o czym świadczą łacińskie imiona wymieniane tu przez Pawła. Paweł, chociaż miał problemy z tą wspólnotą, rozpoczyna list od tego, co dobre, wyraża radość z tego, że oni są i zapewnia, że dziękuje za nich Bogu. Pierwsi chrześcijanie żyli w bardzo trudnych czasach, doświadczali odrzucenia, prześladowań, jak już wspomnieliśmy, pochodzili z ubogich środowisk, także z niewolniczych, a Paweł pisze do nich: zostaliście wzbogaceni w Chrystusie we wszystko.
Komentarz do Ewangelii
Lubimy widzieć te słowa w aspekcie eschatologicznym, ale kontekst tych słów jest taki, że Jezus przygotowywał uczniów na swoje odejście, na to, co będzie potem, gdy chrześcijaństwo będzie się rozprzestrzeniało. Będą prześladowania, będzie wiele cierpienia i On ich na to przygotowuje, by byli wytrwali, by się nie pogubili i nie zniechęcili. Ta rozmowa rozpoczęła się od podziwu uczniów nad efektem odbudowy świątyni jerozolimskiej, jej piękna i wielkości, które zadziwiały ówczesny świat. I wtedy Jezus zapowiedział wojnę żydowską, która doprowadziła do tego, że w roku 70 świątynia i miasto zostały zrównane z ziemią i jak wiemy, świątynia do dziś nie została odbudowana, przeminęła a wraz z nią świątynny kult. Jezus rozwinął swoją wypowiedź i przeszedł do tego, co będzie czekało chrześcijan, z jak dotkliwymi prześladowaniami będą się mierzyć i co jest ważne, mają być na nie gotowi. Mamy tu dwa ważne adwentowe terminy: uważajcie i czuwajcie, zwykle skupiamy się bardziej na tym drugim, ale to pierwsze może okazać się ważniejsze. W tekście greckim pierwszy termin to blepō [βλέπω], czasownik, który oznacza widzieć, patrzeć, dostrzegać ale też uważać, mieć się na baczności. I właśnie to słowo może być naszym pierwszym adwentowym zadaniem: chcieć widzieć, chcieć dostrzegać, chcieć patrzeć i zauważać Tego, Który widzi, dostrzega, patrzy i zauważa nas, Który przychodzi i chce zostać przyjęty. Kiedy w Adwencie wołamy Marana tha, to rozumiemy to zawołanie w jego podwójnym znaczeniu: w języku aramejskim Marana tha oznacza: nasz Pan przyszedł i w tym znaczeniu wołamy do Tego, który już przyszedł, już jest, ale ten zwrot ma też znaczenie okrzyku: Przyjdź, Panie! I jest on wyrazem naszego osobistego zaproszenia, naszej osobistej tęsknoty: Przyjdź do mnie, do mojego życia, do mojej sytuacji. Dla pierwszych chrześcijan, którzy osobiście znali Jezusa, zawołanie Marana tha było bardzo bliskie, bardzo realne, Jego powrót był oczywisty i bardzo wyczekiwany, ale nie kojarzył się z grozą czy lękiem przed Nim. Nam Adwent przynosi taką rzeczywistość: jeśli wołamy Przyjdź, Panie Jezu, co robimy, gdy On przychodzi? Chodzi o to, by potraktować Jego obecność poważnie, jako osobiste przyjście do nas. On przychodzi i chce wziąć twoje serce w Swoje ręce, chce cię ukoić i uspokoić, napełnić odwagą i ufnością. Chce dać ci siły, których potrzebujesz, mądrość, której szukasz, byś miał odwagę zburzyć i zostawić to, co jest źle poukładane w twoim życiu a zbudował nowe, lepsze, trwalsze przy Jego asyście. Adwent to nie żart, to zaproszenie do poważnych zmian w życiu.
Komentarze do poszczególnych czytań przygotowane przez Bractwo Słowa Bożego
Słowo, które wprowadza nas w Adwent, to Odkupiciel nasz, Ojciec nasz i dotyczy ono Boga, tego, Kim On jest względem nas. Dosyć często możemy usłyszeć opinię mówiącą o tym, że Stary Testament ukazuje Boga bardzo surowego, karzącego a Nowy Testament inaczej, jako Ojca, który nas kocha. Prawda jest jednak taka, że zarówno w Starym jak i Nowym Testamencie jest to wciąż ten sam Bóg i jest On tak samo ukazywany jako kochający człowieka i zatroskany o nas. Właśnie dzisiejsze czytanie z Księgi proroka Izajasza pokazuje nam Boga Starego Testamentu nie tylko jako Ojca ale także jako Odkupiciela. Zobaczmy te terminy w tekście greckim: ojciec to gr. πατήρ [pater] – oznaczający także protoplastę, przodka, założyciela rodu. Jeszcze ciekawszym terminem jest odkupiciel. W naszych polskich przekładach czytamy: jesteś naszym Odkupicielem, natomiast w greckim tekście jest termin ῥύομαι [hrhyomai] i ma znaczenie ratować, wybawiać, wyzwalać, wyratować, przyciągnąć do siebie oraz ochronić. Zatem, Bóg Starego Testamentu jest właśnie taki: to ojciec, który ratuje, przyciąga do siebie, ochrania. Jest Kimś, kto w Księdze Izajasza jest proszony o przybycie, o zstąpienie na ziemię. I właśnie tymi słowami rozpoczynamy Adwent prosząc Pana o Jego osobiste przyjście do nas, do naszych spraw, do naszych problemów, ciężarów ale także radości, planów i zadań do wykonania. Prorok Izajasz przypomina o tym, że jesteśmy dziełem Bożym, pochodzimy od Boga i może to być naszym największym życiowym zadaniem, by być tym dziełem według oczekiwań Twórcy, jakie ma On wobec nas. Może uda się tegorocznemu Adwentowi otworzyć nas na pytania o to, co warto zmienić w naszym życiu tak, by Pan mógł być z nas dumny, mógł potwierdzić nasze podobieństwo dziecka do swego Ojca i Odkupiciela.
Komentarz do psalmu
W naszym tekście mamy ciekawe imperatywy skierowane do Boga: usłysz, wzbudź swą potęgę, przyjdź nam z pomocą, powróć, wejrzyj z nieba, chroń, wyciągnij rękę – prosząc o to, autor psalmu składa Bogu obietnicę, chce pokazać, że proszący człowiek też chce dać Bogu coś od siebie: wierność i cześć – już więcej nie odwrócimy się od Ciebie, daj nam nowe życie, a będziemy Cię chwalili. Każdy z nas potrzebuje nowego życia, zwłaszcza wtedy, gdy chcemy odciąć się od przeszłości, zamknąć jakiś zły rozdział naszego życia i rozpocząć nowy etap, możemy prosić Pana razem z psalmistą: daj nam nowe życie.
Komentarz do drugiego czytania
List Pawła do wspólnoty korynckiej to świetna szkoła umiejętności doceniania innych. Paweł nie szczędził koryntianom dobrych słów. Czy na to zasługiwali? Każdy człowiek na to zasługuje, by dostrzec w nim dobro. Wspólnota koryncka składała się przede wszystkim z ludzi biednych, z niewolników ale także z chrześcijan pochodzenia żydowskiego i pogańskiego oraz prawdopodobnie z rzymskich legionistów – weteranów, o czym świadczą łacińskie imiona wymieniane tu przez Pawła. Paweł, chociaż miał problemy z tą wspólnotą, rozpoczyna list od tego, co dobre, wyraża radość z tego, że oni są i zapewnia, że dziękuje za nich Bogu. Pierwsi chrześcijanie żyli w bardzo trudnych czasach, doświadczali odrzucenia, prześladowań, jak już wspomnieliśmy, pochodzili z ubogich środowisk, także z niewolniczych, a Paweł pisze do nich: zostaliście wzbogaceni w Chrystusie we wszystko.
Komentarz do Ewangelii
Lubimy widzieć te słowa w aspekcie eschatologicznym, ale kontekst tych słów jest taki, że Jezus przygotowywał uczniów na swoje odejście, na to, co będzie potem, gdy chrześcijaństwo będzie się rozprzestrzeniało. Będą prześladowania, będzie wiele cierpienia i On ich na to przygotowuje, by byli wytrwali, by się nie pogubili i nie zniechęcili. Ta rozmowa rozpoczęła się od podziwu uczniów nad efektem odbudowy świątyni jerozolimskiej, jej piękna i wielkości, które zadziwiały ówczesny świat. I wtedy Jezus zapowiedział wojnę żydowską, która doprowadziła do tego, że w roku 70 świątynia i miasto zostały zrównane z ziemią i jak wiemy, świątynia do dziś nie została odbudowana, przeminęła a wraz z nią świątynny kult. Jezus rozwinął swoją wypowiedź i przeszedł do tego, co będzie czekało chrześcijan, z jak dotkliwymi prześladowaniami będą się mierzyć i co jest ważne, mają być na nie gotowi. Mamy tu dwa ważne adwentowe terminy: uważajcie i czuwajcie, zwykle skupiamy się bardziej na tym drugim, ale to pierwsze może okazać się ważniejsze. W tekście greckim pierwszy termin to blepō [βλέπω], czasownik, który oznacza widzieć, patrzeć, dostrzegać ale też uważać, mieć się na baczności. I właśnie to słowo może być naszym pierwszym adwentowym zadaniem: chcieć widzieć, chcieć dostrzegać, chcieć patrzeć i zauważać Tego, Który widzi, dostrzega, patrzy i zauważa nas, Który przychodzi i chce zostać przyjęty. Kiedy w Adwencie wołamy Marana tha, to rozumiemy to zawołanie w jego podwójnym znaczeniu: w języku aramejskim Marana tha oznacza: nasz Pan przyszedł i w tym znaczeniu wołamy do Tego, który już przyszedł, już jest, ale ten zwrot ma też znaczenie okrzyku: Przyjdź, Panie! I jest on wyrazem naszego osobistego zaproszenia, naszej osobistej tęsknoty: Przyjdź do mnie, do mojego życia, do mojej sytuacji. Dla pierwszych chrześcijan, którzy osobiście znali Jezusa, zawołanie Marana tha było bardzo bliskie, bardzo realne, Jego powrót był oczywisty i bardzo wyczekiwany, ale nie kojarzył się z grozą czy lękiem przed Nim. Nam Adwent przynosi taką rzeczywistość: jeśli wołamy Przyjdź, Panie Jezu, co robimy, gdy On przychodzi? Chodzi o to, by potraktować Jego obecność poważnie, jako osobiste przyjście do nas. On przychodzi i chce wziąć twoje serce w Swoje ręce, chce cię ukoić i uspokoić, napełnić odwagą i ufnością. Chce dać ci siły, których potrzebujesz, mądrość, której szukasz, byś miał odwagę zburzyć i zostawić to, co jest źle poukładane w twoim życiu a zbudował nowe, lepsze, trwalsze przy Jego asyście. Adwent to nie żart, to zaproszenie do poważnych zmian w życiu.
Komentarze do czytań i Ewangelii zostały przygotowane przez s. dr Karmelę Katarzynę Sługocką OP
Książka na dziś
Listy do siedmiu Kościołów. Apokalipsa św. Jana
Kryzys w Kościele nie jest niczym nowym. Od zaistnienia chrześcijaństwa wiara zmaga się z niewiarą, prawda z obłudą, pewność z wątpliwościami, wierność ze zdradą, świętość z grzechem. Ponieważ te wszystkie zjawiska mają precedensy w dziejach i wierze biblijnego Izraela, dlatego drogi wyjścia z kryzysów, wobec których staje współczesny Kościół, trzeba wypatrywać w Piśmie Świętym, w obu jego częściach – Starym i Nowym Testamencie. Wyjątkowe miejsce zajmują umieszczone w drugim i trzecim rozdziale Apokalipsy św. Jana Listy do siedmiu Kościołów Azji: w Efezie, Smyrnie, Pergamonie, Tiatyrze, Sardes, Filadelfii i Laodycei. Pod koniec I wieku, składając świadectwo Jezusowi Chrystusowi, zmagały się one z wrogością, prześladowaniami i napięciami, również wewnętrznymi. Znajdowały się blisko siebie, jednak każda wspólnota miała także własne problemy i stawała wobec specyficznych wyzwań. Mimo różnic współtworzyły jeden Kościół. Listy św. Jana zawarte w Apokalipsie nawiązują do starożytnych realiów, jednak mając za punkt wyjścia śmierć i zmartwychwstanie Jezusa Chrystusa, odkrywają również sens ludzkich dziejów. Dzisiaj mają nam do powiedzenia tak samo wiele jak wtedy, kiedy zostały napisane. Stanowią niezmienne przesłanie dla Kościoła wszystkich czasów. Zwłaszcza naszych.
Książka do nabycia w Księgarni Mateusza.