Czwartek

Czytania

(Ap 18,1-2.21-23;19,1-3.9a)
Ja, Jan, ujrzałem anioła zstępującego z nieba i mającego wielką władzę, a ziemia od chwały jego rozbłysła. I głosem potężnym tak zawołał: „Upadł, upadł Babilon — stolica. I stała się siedliskiem demonów i kryjówką wszelkiego ducha nieczystego, i kryjówką wszelkiego ptaka nieczystego i budzącego odrazę”. I jeden potężny anioł dźwignął kamień wielki jak kamień młyński i rzucił w morze, mówiąc: „Tak z rozmachem Babilon, wielka stolica, zostanie rzucona i już się wcale nie znajdzie. I głosu harfiarzy, śpiewaków, flecistów, trębaczy już w tobie się nie usłyszy. I żaden mistrz jakiejkolwiek sztuki już się w tobie nie znajdzie. I terkotu żaren już w tobie nie będzie słychać. I światło lampy już w tobie nie rozbłyśnie. I głosu oblubieńca i oblubienicy już w tobie się nie usłyszy: bo kupcy twoi byli możnowładcami na ziemi, bo twymi czarami omamione zostały wszystkie narody”. Potem usłyszałem jak gdyby głos donośny wielkiego tłumu w niebie mówiącego: „Alleluja. Zbawienie i chwała, i moc należą do Boga naszego, bo wyroki Jego prawdziwe są i sprawiedliwe, bo osądził Wielką Nierządnicę, co znieprawiała nierządem swym ziemię, i zażądał by poniosła karę za krew swoich sług”. I rzekli powtórnie: „Alleluja”. A dym jej wznosi się na wieki wieków. I mówi mi: „Napisz: "Błogosławieni, którzy są wezwani na ucztę Godów Baranka”.

(Ps 100, 1b-2. 3. 4-5)
REFREN: Błogosławieni wezwani na ucztę

Wykrzykujcie na cześć Pana wszystkie ziemie,
służcie Panu z weselem.
Stawajcie przed obliczem Pana
z okrzykami radości.

Wiedzcie, że Pan jest Bogiem,
On sam nas stworzył,
jesteśmy Jego własnością,
Jego ludem, owcami Jego pastwiska.

W Jego bramy wstępujcie z dziękczynieniem,
z hymnami w Jego przedsionki,
chwalcie i błogosławcie Jego imię.
Albowiem Pan jest dobry,
Jego łaska trwa na wieki,
a Jego wierność przez pokolenia.

(Łk 21,28)
Nabierzcie ducha i podnieście głowy, ponieważ zbliża się wasze odkupienie.

(Łk 21,20-28)
Jezus powiedział do swoich uczniów: „Skoro ujrzycie Jerozolimę otoczoną przez wojska, wtedy wiedzcie, że jej spustoszenie jest bliskie. Wtedy ci, którzy będą w Judei, niech uciekają w góry; ci, którzy są w mieście, niech z niego uchodzą, a ci po wsiach, niech do niego nie wchodzą. Będzie to bowiem czas pomsty, aby się spełniło wszystko, co jest napisane. Biada brzemiennym i karmiącym w owe dni. Będzie bowiem wielki ucisk na ziemi i gniew na ten naród: jedni polegną od miecza, a drugich zapędzą w niewolę między wszystkie narody. A Jerozolima będzie deptana przez pogan, aż czasy pogan przeminą. Będą znaki na słońcu, księżycu i gwiazdach, a na ziemi trwoga narodów bezradnych wobec szumu morza i jego nawałnicy. Ludzie mdleć będą ze strachu w oczekiwaniu wydarzeń zagrażających ziemi. Albowiem moce niebios zostaną wstrząśnięte. Wtedy ujrzą Syna Człowieczego, nadchodzącego w obłoku z wielką mocą i chwałą. A gdy się to dziać zacznie, nabierzcie ducha i podnieście głowy, ponieważ zbliża się wasze odkupienie”.

Rozważania do czytań

o. Mieczysław Łusiak SJ

Uczeń Chrystusa ma lepiej
Kiedy inni będą „mdleć ze strachu”, my chrześcijanie mamy „nabrać ducha i podnieść głowy”. Rzeczywiście, uczeń Chrystusa nie boi się już tak jak inni i nie boi się tego, co inni. Dla chrześcijanina koniec świata to powtórne przyjście Chrystusa, czyli wydarzenie ze wszech miar pozytywne. Dla innych ludzi koniec świata to tragedia. Dla chrześcijanina cierpienie i śmierć mają sens – jest oczyszczeniem. Dla innych ludzi cierpienie i śmierć to przekleństwo. Dlatego warto być chrześcijaninem.
o. Mieczysław Łusiak SJ

Patroni dnia:

Błogosławiony Jakub Alberione, prezbiter
urodził się 4 kwietnia 1884 roku w San Lorenzo di Fossano (Włochy). W wieku 16 lat wstąpił do seminarium w Albie. W 1907 roku przyjął święcenia kapłańskie. Jako jeden z pierwszych ludzi w Kościele zaczął na szeroką skalę wykorzystywać druk do głoszenia Ewangelii. Już w 1914 roku założył szkołę drukarską, a z zespołu wychowawców i nauczycieli stworzył wspólnotę zakonną - Towarzystwo św. Pawła. Pierwszym zadaniem, jakie Jakub pozostawił swym następcom, było rozpowszechnianie Pisma świętego. Sam nie tylko świetnie znał Biblię, ale był w niej "zanurzony". Jakub zmarł 26 listopada 1971 roku w Rzymie.

Bractwo Słowa Bożego

Komentarze do poszczególnych czytań przygotowane przez Bractwo Słowa Bożego

Komentarz do pierwszego czytania

Dzisiejszy tekst pierwszego czytania łączy trzy różne konteksty, by nic nie stracić z bogactwa Księgi Objawienia. Pokazuje też, że Słowo Boże ma wiele znaczeń, a nie tylko jedną interpretację. Pierwszy kontekst to zapowiedź upadku Babilonu, czyli opresyjnego systemu polityczno‑ekonomicznego, który często łączy się z Imperium Rzymskim I wieku n.e. W innym ujęciu to Jerozolima, która złamała Przymierze i zabijała proroków. Ponadto Babilon rozumiany jest także jako cała struktura grzechu ludzkości, poddana władzy szatana, zwłaszcza w rękach polityków i kupców. Drugi kontekst to scena egzekucji Babilonu przez potężnego anioła, która ma się wydarzyć w przyszłości. Znikają rzemiosło, światło i muzyka – poetycki opis śmierci starego świata, który kończy się rozdarciem zasłony w świątyni. Światło lampy gaśnie, bo pojawia się nowe, prawdziwe Światło – zmartwychwstały Chrystus. To także duchowa i kulturowa śmierć społeczeństwa, które wypędziło Boga ze swojego życia. Aż cisną się tu na pamięć słowa Świętego Jana Pawła II: „Naród, który zabija własne dzieci nie ma przyszłości”. Trzeci kontekst to hymn „Alleluja” i zaślubiny Baranka. To szczyt liturgii całej księgi, niebiańska liturgia. Po raz pierwszy w Nowym Testamencie pojawia się okrzyk „Alleluja”. Zbawieni nie szukają zemsty za zbrodnie nierządnicy Babilonu, lecz zachwycają się przywróceniem sprawiedliwego ładu. Szczęśliwi zaproszeni na ucztę zaślubin Baranka to także ziemska wspólnota wierzących, która żywi się tą nadzieją w każdej Eucharystii.

Komentarz do psalmu

Dzisiaj czytany Psalm nawołuje do radości i wdzięczności. Dobitnie słyszymy w nim siedem poleceń: wykrzykujcie; służcie, stańcie, wiedzcie, wstępujcie w bramy, chwalcie i błogosławcie. Cały wierzący świat winien jednoczyć się w tych wezwaniach, aby wielbić i błogosławić swego Boga. Słowa: „Służcie Panu z weselem! Wchodźcie przed Jego oblicze z radosnym śpiewem!” dowodzą, że nasza wiara nie jest listą zakazów. Wiara jest miejscem świętowania. Następne wersy: „W Jego bramy wstępujcie z dziękczynieniem” i „chwalcie i błogosławcie Jego imię” uświadamiają nam, że wdzięczność i radość nie zależą od tego, czy wszystko idzie po naszej myśli. To wybór i postawa ducha. Dziękczynienie chroni zdrowie psychiczne. Dziękczynienie odwraca uwagę od braków. Dziękczynienie pokazuje, ile darów już Bóg nam udzielił. Święty Paweł w Liście do Tesaloniczan chyba czerpał z tego psalmu. Mówi: „Zawsze się radujcie, nieustannie się módlcie! W każdym położeniu dziękujcie, taka jest bowiem wola Boża w Chrystusie Jezusie względem was.” (1 Tes 5, 16‑18). Dla Ojców Pustyni i wielkich świętych te słowa były podstawą pokoju serca. Kiedy uciekam od świata i czuję własne słabości, kiedy przychodzą duchowe ataki, dziękczynienie i uwielbienie w ciemności duszy stają się najważniejszym aktem zaufania do Ojca, sposobem na przetrwanie. Radość, wdzięczność, dziękczynienie – to nie są chwilowe emocje. To decyzja, to codzienna postawa. To mój wybór każdego dnia.

Komentarz do Ewangelii

Dzisiejsza perykopa o powtórnym przyjściu Chrystusa niesie optymistyczne przesłanie dla wierzących. Pokazuje, że nie my jesteśmy panami historii, natury ani klimatu – to Bóg ma nad tym władzę. Czytamy: „Będą znaki” i dalej ”a na ziemi trwoga narodów bezradnych wobec huku morza i nawałnicy”. Bóg jest przyczyną pierwszą. Działa wewnątrz porządku natury. To Elohim, a nie El Niño. Chrystus daje nam poznać na przykładzie Jerozolimy, co może spotkać ludzkość, jeśli się nie opamięta i nie nawróci. „Czas pomsty, aby wypełniło się wszystko, co jest napisane” jest głosem Sprawiedliwości Bożej. Kluczem do zrozumienia tych właśnie słów Jezusa jest poznanie współzależności Sprawiedliwości i Miłosierdzia Bożego. Wielu zadaje sobie dzisiaj pytanie: gdzie uciekać albo konstatuje ze zwątpieniem: nie ma gdzie uciekać. Możemy usłyszeć tu współbrzmiące zalecenia: uciekajcie w góry i wyjdźcie z Babilonu, (w szerszym kontekście z pierwszego czytania z Księgi Apokalipsy). W sensie duchowym góra w Biblii zawsze oznacza miejsce spotkania z Bogiem, modlitwy i samotności (Góra Synaj, Góra Tabor, Góra Oliwna). Babilon w Biblii to nie tylko starożytne miasto czy pogański Rzym, to ponadczasowy symbol systemu bezbożności, pychy, materializmu i bałwochwalstwa. Jedyna droga ucieczki to Niebiańskie Jeruzalem, czyli Królestwo Boże w nas i w Kościele Chrystusowym. Kto ufa Bogu, ten ma odwagę „zostawić swój dom na nizinach” i podjąć trud wspinaczki na „górę”, czyli wejść na wyższy poziom życia wewnętrznego, by na „górze modlitwy” łagodzić Sprawiedliwość i wypraszać Miłosierdzie dla całego świata.

Komentarze do czytań i Ewangelii zostały przygotowane przez Andrzeja Kowalskiego

Książka na dziś

Głoście całemu światu ewangelię. Kalendarz 2027 - Święty Jan Paweł II (ścienny - A3)

Jak co roku, tak i na 2027 rok przygotowaliśmy dla Państwa Kalendarz Papieski Przesłaniem kalendarza na 2027 rok są słowa "GŁOŚCIE CAŁEMU ŚWIATU EWANGELIĘ". Wpisują się one w hasło roku duszpasterskiego 2026/2027 Kościoła w Polsce: „Parafia wspólnotą misyjną” Użyte w kalendarzu cytaty z homilii, wypowiedzi św. Jana Pawła II, pomogą nam w przeżywaniu kolejnego roku z wiarą i nadzieją, w bliskości z Bogiem.

Książka do nabycia w Księgarni Mateusza.