Niedziela

Czytania

(Ez 34,11–12.15–17)
To mówi Pan Bóg: „Oto Ja sam będę szukał moich owiec i będę miał o nie pieczę. Jak pasterz dokonuje przeglądu swojej trzody, wtedy gdy znajdzie się wśród rozproszonych owiec, tak Ja dokonam przeglądu moich owiec i uwolnię je ze wszystkich miejsc, dokąd się rozproszyły w dni ciemne i mroczne. Ja sam będę pasł moje owce i Ja sam będę je układał na legowisko, mówi Pan Bóg. Zagubioną odszukam, zabłąkaną sprowadzę z powrotem, skaleczoną opatrzę, chorą umocnię, a tłustą i mocną będę ochraniał. Będę pasł sprawiedliwie”. Do was zaś, owce moje, to mówi Pan Bóg: „Oto Ja osądzę poszczególne owce, barany i kozły”.

(Ps 23,1–2a.2b–3.5.6)
REFREN: Pan mym pasterzem, nie brak mi niczego

Pan jest moim pasterzem:
niczego mi nie braknie,
pozwala mi leżeć
na zielonych pastwiskach.

Prowadzi mnie nad wody, gdzie mogę odpocząć,
orzeźwia moją duszę.
Wiedzie mnie po właściwych ścieżkach
przez wzgląd na swoją chwałę.

Stół dla mnie zastawiasz
na oczach mych wrogów,
Namaszczasz mi głowę olejkiem,
kielich mój pełny po brzegi.

Dobroć i łaska pójdą w ślad za mną
przez wszystkie dni mego życia
i zamieszkam w domu Pana
po najdłuższe czasy.

(1 Kor 15,20–26.28)
Bracia: Chrystus zmartwychwstał jako pierwszy spośród tych, co pomarli. Ponieważ bowiem przez człowieka przyszła śmierć, przez człowieka też dokona się zmartwychwstanie. I jak w Adamie wszyscy umierają, tak też w Chrystusie wszyscy będą ożywieni, lecz każdy według własnej kolejności. Chrystus jako pierwszy, potem ci, co należą do Chrystusa, w czasie Jego przyjścia. Wreszcie nastąpi koniec, gdy przekaże królowanie Bogu i Ojcu i gdy pokona wszelką Zwierzchność, Władzę i Moc. Trzeba bowiem, ażeby królował, aż położy wszystkich nieprzyjaciół pod swoje stopy. Jako ostatni wróg zostanie pokonana śmierć. A gdy już wszystko zostanie Mu poddane, wtedy i sam Syn zostanie poddany Temu, który Synowi poddał wszystko, aby Bóg był wszystkim we wszystkich.

Aklamacja (Mk 11,10)
Błogosławiony, który przybywa w imię Pańskie; błogosławione Jego królestwo, które nadchodzi.

(Mt 25,31–46)
Jezus powiedział do swoich uczniów: „Gdy Syn Człowieczy przyjdzie w swej chwale i wszyscy aniołowie z Nim, wtedy zasiądzie na swoim tronie, pełnym chwały. I zgromadzą się przed Nim wszystkie narody, a On oddzieli jednych od drugich, jak pasterz oddziela owce od kozłów. Owce postawi po prawej, a kozły po swojej lewej stronie. Wtedy odezwie się Król do tych po prawej stronie: "Pójdźcie, błogosławieni Ojca mojego, weźmijcie w posiadanie królestwo, przygotowane wam od założenia świata. Bo byłem głodny, a daliście Mi jeść; byłem spragniony, a daliście Mi pić; byłem przybyszem, a przyjęliście Mnie; byłem nagi, a przyodzialiście Mnie; byłem chory, a odwiedziliście Mnie;byłem w więzieniu, a przyszliście do Mnie". Wówczas zapytają sprawiedliwi: "Panie, kiedy widzieliśmy Cię głodnym i nakarmiliśmy Ciebie? spragnionym i daliśmy Ci pić? Kiedy widzieliśmy Cię przybyszem i przyjęliśmy Cię? lub nagim i przyodzialiśmy Cię? Kiedy widzieliśmy Cię chorym lub w więzieniu i przyszliśmy do Ciebie?". Król im odpowie: "Zaprawdę powiadam wam: Wszystko, co uczyniliście jednemu z tych braci moich najmniejszych, Mnieście uczynili". Wtedy odezwie się i do tych po lewej stronie: "Idźcie precz ode mnie, przeklęci, w ogień wieczny, przygotowany diabłu i jego aniołom. Bo byłem głodny, a nie daliście Mi jeść; byłem spragniony, a nie daliście Mi pić; byłem przybyszem, a nie przyjęliście Mnie; byłem nagi, a nie przyodzialiście Mnie; byłem chory i w więzieniu, a nie odwiedziliście mnie". Wówczas zapytają i ci: "Panie, kiedy widzieliśmy Cię głodnym albo spragnionym, albo przybyszem, albo nagim, kiedy chorym albo w więzieniu, a nie usłużyliśmy Tobie?". Wtedy odpowie im: "Zaprawdę powiadam wam: Wszystko, czego nie uczyniliście jednemu z tych najmniejszych, tegoście i Mnie nie uczynili". I pójdą ci na mękę wieczną, sprawiedliwi zaś do życia wiecznego”.

Rozważania do czytań

Marek Ristau

Pan mówi: Co uczyniliście jednemu z tych najmniejszych, tych potrzebujących - Mnieście uczynili. Pan oczekuje, że będziemy miłować się wzajemnie tak, jak On nas umiłował. Wiara działa przez miłość, a miłość nie ustaje w czynieniu dobra. Bez czynnej miłości bliźniego oddalamy się od Chrystusa... On ostrzega, że ci, którzy przeszli przez życie w twardym egoizmie, pójdą na wieczną karę...
Marek Ristau

Patroni dnia:

Święta Cecylia, dziewica i męczennica
była dobrze urodzoną Rzymianką urodzoną na początku III wieku. Według starej tradycji z miłości do Chrystusa złożyła ślub czystości, chociaż rodzice obiecali już jej rękę również dobrze urodzonemu poganinowi Walerianowi. Walerian nawrócił się na chrześcijaństwo i uszanował ślub Cecylii. Wkrótce potem wybuchło prześladowanie. Skazano na śmierć Waleriana. Kiedy namiestnik-sędzia, Almachiusz, dowiedział się, że Cecylia jest chrześcijanką i że zarówno własny majątek, jak i majątek Waleriana rozdała ubogim, kazał ją aresztować. Sędzia, urzeczony jej urodą, błagał ją, by miała wzgląd na swoją młodość i wyrzekła się Chrystusa. Cecylia nie wyrzekła się chrześcijaństwa. Rozgniewany namiestnik kazał ją wtedy ściąć mieczem. Imię św. Cecylii wymieniane jest w Kanonie Rzymskim. Jest patronką chórzystów, lutników, muzyków, organistów, zespołów wokalno-muzycznych.

Bractwo Słowa Bożego

Komentarze do poszczególnych czytań przygotowane przez Bractwo Słowa Bożego

Obraz Boga jako Pasterza w Księdze Ezechiela pojawia się w środku katastrofy – wygnania babilońskiego. Prorok pisze do ludzi złamanych, uwięzionych w „ciemnym i mrocznym dniu”. Gdy przywódcy Izraela (pasterze, którzy paśli samych siebie) zawiedli, Bóg sam ogłasza się Pasterzem swojego ludu. Słowa „Oto Ja sam…” mówią, że Jahwe wchodzi w historię bez pośredników. Korzystając z obrazu pasterza i owcy, prorok pokazuje cztery etapy przywrócenia życia zranionej duszy: „Zagubioną odszukam” – Bóg nie porzuca człowieka, który zbłądził. „Zabłąkaną sprowadzę z powrotem” – Bóg idzie za tym, kto popełnił błąd i odszedł daleko. „Skaleczoną opatrzę” – Bóg leczy rany, blizny i ból. „Chorą umocnię” – Bóg daje siłę, gdy człowiek czuje się bezsilny. Jednak tekst Ezechiela nie kończy się tylko na słodkiej opiece. Ostatnie zdanie brzmi mocno: „Oto Ja osądzę poszczególne owce, barany i kozły”. To przestroga. Boża miłość nie jest ślepa. Boża miłość to też Sprawiedliwość. Bóg staje jako obrońca tych, którzy nie mogą się obronić. Ten sąd nie ma nas przerażać, ma nas obudzić. Bóg pyta dziś: Jak traktujesz słabszych wokół siebie? Także nienarodzonych.

Komentarz do psalmu

Nie tylko w Auschwitz czy innych obozach człowiek był jedynie numerem. Władza woli posługiwać się cyframi, oglądać słupki popularności, a nie wsłuchiwać się w głos człowieka. Dlatego psalm 23 jest tak ważny – burzy ten numeryczny porządek i wprowadza porządek prawdziwy, zgodny z prawem Bożym. Daje człowiekowi podmiotowość i poczucie bezpieczeństwa. Słowa „Pan jest moim pasterzem, niczego mi nie braknie” mówią, że jesteśmy znani Bogu, kochani i chronieni. Psalm ten staje się skałą schronienia w burzliwych chwilach historii, zwłaszcza dzisiaj, kiedy wszystko jest niepewne. Żyjemy w świecie napędzanym algorytmami i mediami społecznościowymi, które codziennie mówią, że nie nadążamy za nowoczesnością, że wyglądamy za staro, że mamy za mało i że musimy kupić więcej, by być szczęśliwymi. To rodzi chroniczne poczucie braku, frustrację i zazdrość. Psalm 23 jest antidotum na tą kulturę niedosytu. Pokazuje, że prawdziwe spełnienie nie pochodzi z posiadania, lecz z relacji z Bogiem, moim Pasterzem, i z rozpoznawania Jego głosu. Czuję, że brakuje mi w dzisiejszych czytaniach wersów: „Choćbym przechodził przez ciemną dolinę, nie będę się bał, bo Ty jesteś ze mną”. Bo mój świat pełen jest „najemników” – ideologii i korporacji – które obiecują wszystko, a zostawiają człowieka w najtrudniejszym momencie. Tylko Dobry Pasterz jest wierny, gdy pojawia się prawdziwe zagrożenie. Bóg nie obiecuje, że unikniemy trudnych doświadczeń, ale że będzie z nami w ich środku, byśmy odkryli Jego miłość i odwdzięczyli się miłością.

Komentarz do drugiego czytania

Święty Paweł mówi, że Bóg nie chce, żeby po śmierci ludzie tylko „trafili” do nieba. Bóg chce, żeby Jego panowanie było prawdziwie urzeczywistnione na ziemi. Musimy dobrowolnie i z miłością oddać naszą wolę pod Jego wolę. „Śmierć” przyniesiona przez Adama to nie tylko biologiczny koniec ciała. To przede wszystkim koniec życia Bożej woli w naszej duszy. Kiedy Adam wybrał własną wolę, odciął się od Bożego źródła. Wtedy całe jego potomstwo popadło w duchową agonię. Dlatego Chrystus w modlitwie Pańskiej mówi: „bądź wola Twoja jako w Niebie, tak i na ziemi”. Chce, żeby człowiek wrócił do niewinności Adama przed upadkiem. W tym powrocie jest porządek. Najpierw Chrystus, potem ci, którzy do Niego należą. Słychać tu harmonię głosów świętych apostołów: św. Pawła w jego Listach i św. Jana w Apokalipsie. Gdy człowiek rządzi sam, panuje chaos i szatan ma władzę. Chrystus króluje i niszczy fałszywe potęgi – egoizm, pychę, samolubną wolę – za pomocą oręża miłości. Prawdziwe zwycięstwo przychodzi, gdy ludzka wola zostaje w pełni pochłonięta przez Bożą wolę i przestaje się opierać. „Aby Bóg był wszystkim we wszystkich”.

Komentarz do Ewangelii

Uroczystość Jezusa Chrystusa, Króla Wszechświata, zachęca nas do głębszego spojrzenia na królewskość Chrystusa. Króla wyróżniają dwa symbole władzy – korona i berło. Dlaczego Chrystus pragnął, aby to właśnie Jego głowa miała tak wyjątkowo bolesny i krwawy udział w dziele zbawienia? Bóg chciał ukoronowania człowieczeństwa Jezusa bolesnymi cierniami. Ciernie miały przywrócić stworzeniu to, co grzech zabrał – koronę nieśmiertelności. Głowa nie została wybrana przypadkowo. Głowa łączy ciało i duszę, daje myśli i decyzje, a reszta ciała tylko służy jej. Umysł człowieka zbuntował się przeciwko Stwórcy, więc w głowie musiało nastąpić uzdrowienie. Najczęściej, ludzkie berła służą do wymuszania posłuszeństwa siłą. Berło Chrystusa w czasie jego Męki – trzcina włożona w Jego dłonie – pokazuje, że ziemska przemoc zostaje odrzucona na rzecz miłości. Jezus przez cierpienie oddaje to berło stworzeniu. Dusza, która zaczyna żyć w Bożej Woli, dostaje z powrotem królewskie berło. To znaczy, że dusza znów może panować nad własnymi słabościami i królować razem z Bogiem. Ewangelista Mateusz dziś mówi nam, jak żyć, by wejść do Królestwa Bożego.

Komentarze do czytań i Ewangelii zostały przygotowane przez Andrzeja Kowalskiego

Książka na dziś

Głoście całemu światu ewangelię. Kalendarz 2027 - Święty Jan Paweł II (ścienny - A3)

Jak co roku, tak i na 2027 rok przygotowaliśmy dla Państwa Kalendarz Papieski Przesłaniem kalendarza na 2027 rok są słowa "GŁOŚCIE CAŁEMU ŚWIATU EWANGELIĘ". Wpisują się one w hasło roku duszpasterskiego 2026/2027 Kościoła w Polsce: „Parafia wspólnotą misyjną” Użyte w kalendarzu cytaty z homilii, wypowiedzi św. Jana Pawła II, pomogą nam w przeżywaniu kolejnego roku z wiarą i nadzieją, w bliskości z Bogiem.

Książka do nabycia w Księgarni Mateusza.