pobierz z Google Play

20 października 2026

Wtorek

Wtorek XXIX tygodnia okresu zwykłego

Czytania: (Ef 2, 12-22); (Ps 85 (84), 9ab i 10. 11-12. 13-14); Aklamacja (Łk 21, 36); (Łk 12, 35-38);

Rozważania: Ewangeliarz OP , o. Marcin Ciechanowski OSPPE , Bractwo Słowa Bożego

Książka na dziś: Piękni, młodzi, święci

Czytania

(Ef 2, 12-22)
Bracia: W owym czasie byliście poza Chrystusem, obcy względem społeczności Izraela i bez udziału w przymierzach obietnicy, niemający nadziei ani Boga na tym świecie. Ale teraz w Chrystusie Jezusie wy, którzy niegdyś byliście daleko, staliście się bliscy przez krew Chrystusa. On bowiem jest naszym pokojem. On, który obie części ludzkości uczynił jednością, bo zburzył rozdzielający je mur – wrogość. W swym ciele pozbawił On mocy Prawo przykazań, wyrażone w zarządzeniach, aby z dwóch rodzajów ludzi stworzyć w sobie jednego nowego człowieka, wprowadzając pokój, i w ten sposób jednych, jak i drugich znów pojednać z Bogiem, w jednym Ciele przez krzyż, w sobie zadawszy śmierć wrogości. A przyszedłszy, zwiastował pokój wam, którzy jesteście daleko, i pokój tym, którzy są blisko, bo przez Niego jedni i drudzy w jednym Duchu mamy przystęp do Ojca. A więc nie jesteście już obcymi i przybyszami, ale jesteście współobywatelami świętych i domownikami Boga – zbudowani na fundamencie apostołów i proroków, gdzie głowicą węgła jest sam Chrystus Jezus. W Nim zespalana cała budowla rośnie na świętą w Panu świątynię, w Nim i wy także wznosicie się we wspólnym budowaniu, by stanowić mieszkanie Boga przez Ducha.

(Ps 85 (84), 9ab i 10. 11-12. 13-14)
REFREN: Pan głosi pokój swojemu ludowi

Będę słuchał tego, co Pan Bóg mówi:
oto ogłasza pokój ludowi i swoim wyznawcom.
Zaprawdę, bliskie jest Jego zbawienie
dla tych, którzy Mu cześć oddają,
i chwała zamieszka w naszej ziemi.

Łaska i wierność spotkają się z sobą,
ucałują się sprawiedliwość i pokój.
Wierność z ziemi wyrośnie,
a sprawiedliwość spojrzy z nieba.

Pan sam szczęściem obdarzy,
a nasza ziemia wyda swój owoc.
Sprawiedliwość będzie kroczyć przed Nim,
a śladami Jego kroków zbawienie.

Aklamacja (Łk 21, 36)
Czuwajcie i módlcie się w każdym czasie, abyście mogli stanąć przed Synem Człowieczym.

(Łk 12, 35-38)
Jezus powiedział do swoich uczniów: "Niech będą przepasane biodra wasze i zapalone pochodnie. A wy bądźcie podobni do ludzi oczekujących swego pana, kiedy z uczty weselnej powróci, aby mu zaraz otworzyć, gdy nadejdzie i zakołacze. Szczęśliwi owi słudzy, których pan zastanie czuwających, gdy nadejdzie. Zaprawdę, powiadam wam: Przepasze się i każe im zasiąść do stołu, a obchodząc, będzie im usługiwał. Czy o drugiej, czy o trzeciej straży przyjdzie, szczęśliwi oni, gdy ich tak zastanie".

Do góry

Rozważania do czytań

Ewangeliarz OP


Do góry

o. Marcin Ciechanowski OSPPE

Słowa o przepasanych biodrach i zapalonych pochodniach odnoszą się do naszej wewnętrznej gotowości na spotkanie. Przepasanie bioder nie jest jedynie zewnętrznym przygotowaniem do drogi, lecz paschalną postawą życia. Oznacza stan nieustannego wychodzenia z własnych niewoli, nawyków i lęków ku wolności serca. Żyć z przepasanymi biodrami to nie pozwolić sobie na osiadłość w duchowym bezruchu ani na rozproszenie sumienia, lecz trwać w czujnej wrażliwości na przychodzącego Boga. Zapalona pochodnia staje się w tym mroku światłem wiary i miłości, które nie pozwala, by płomień Ducha w człowieku zgasł pośród codziennej szarości.
Chrystus wskazuje na drugą i trzecią straż nocną – momenty, kiedy znużenie jest największe, a ciężar egzystencji odczuwamy najdotkliwiej. Noc symbolizuje mroki ludzkiego zmagania, cierpienia, osamotnienia i poczucia bezsilności. To właśnie wtedy, gdy wydaje się, że Pan się opóźnia, rodzi się najsilniejsza pokusa ucieczki w sen obojętności lub zamknięcia drzwi własnego wnętrza. Czuwanie oznacza więc zgodę na trwanie w nocy bez lęku, z gotowością natychmiastowego otwarcia, gdy tylko dobiegnie do nas kołatanie Pana. Czuwać, - to mieć odwagę przyjąć Boga do naszej ludzkiej słabej kondycji. W tej Ewangelii odsłania się także odwrócenie naszego pojęcia władzy i wielkości. Ten, który jest Panem i Zwycięzcą, widząc czuwającego sługę, sam się przepasuje, sadza go za stołem i zaczyna mu usługiwać. Bóg nie przychodzi, by egzekwować długi czy narzucać ciężary, - ale by w bezgranicznej pokorze pochylić się nad człowiekiem. Bóg staje się Sługą naszego zbawienia, nasycając głód ludzkiego serca swoją własną obecnością.
o. Marcin Ciechanowski OSPPE
Do góry

Patroni dnia:

Święty Jan Kanty, prezbiter
urodził się 24 czerwca 1390 r. w Kętach. Studiował na Uniwersytecie Jagiellońskim. W styczniu 1418 roku został magistrem filozofii. W międzyczasie został wyświęcony na kapłana ale nie znamy daty jego święceń. W 1421 r. na prośbę bożogrobców z Miechowa Akademia Krakowska wysłała Jana Kantego w charakterze kierownika do tamtejszej szkoły klasztornej. Spędził tam osiem lat (1421-1429). W roku 1429 zwolniło się miejsce w jednym z kolegiów Akademii Krakowskiej. Przyjaciele natychmiast zawiadomili o tym Jana i sprowadzili go do Krakowa. Gdy tylko Jan wrócił do Krakowa, objął wykłady na wydziale filozoficznym. Równocześnie jednak zaczął studiować teologię (miał wówczas już ok. 40 lat). W roku 1439 zdobył tytuł bakałarza z teologii. W roku 1439 został kanonikiem i kantorem kapituły św. Floriana w Krakowie oraz proboszczem w Olkuszu. Po uzyskaniu stopnia magistra (mistrza) teologii w roku 1443 Jan Kanty poświęcił się do końca życia wykładom z tej dziedziny. Pośród tych rozlicznych zajęć Jan znajdował jeszcze czas na przepisywanie manuskryptów. Był człowiekiem żywej wiary i głębokiej pobożności. Słynął z wielkiego miłosierdzia. Nie mogąc zaradzić nędzy, wyzbył się nawet własnego odzienia i obuwia. Wielokrotne dzielił się posiłkiem z biednymi. Pomimo bardzo pracowitego i pokutnego życia, jakie Jan prowadził, dożył 83 lat. Zmarł w Krakowie 24 grudnia 1473 r.

Do góry

Bractwo Słowa Bożego

Komentarze do poszczególnych czytań przygotowane przez Bractwo Słowa Bożego

Komentarz do pierwszego czytania

Dzieło zbawcze Chrystusa, czyli ocalenie od śmierci, które wszyscy ludzie otrzymują jako dar dzięki miłosierdziu Boga, spełniło się również w zburzeniu muru, który dotąd dzielił ludzkość. Wcześniej poznanie Boga, Jego Słowa i Prawa, dane było jednemu – wybranemu ludowi. Oprócz tego ludzi dzieliła jeszcze wzajemna wrogość. Żydzi uważali pogan za nieczystych i skazanych na życie w nieznajomości prawdy o Bogu. Poganie uważali Żydów za pozbawionych wiedzy i prymitywnych ludzi drugiej kategorii. Jedni i drudzy błądzili, chociaż Izrael był ludem będącym blisko, a poganie – ludem tych, którzy są daleko od poznania Pana. Wszystko zmieniło przyjście Chrystusa. Jego Krew pojednała ludzi z Bogiem i między sobą. Odtąd wszyscy są budowani razem, w jednym ciele, na jednym fundamencie, budując razem Kościół, w którym obok proroków stają apostołowie. W tym nowym świecie nikt już nie jest obcy – wszyscy są domownikami. Wszyscy byli nieczyści, ale wszystkich obmyła i oczyściła Krew Chrystusa. Wrogość została uśmiercona przez krzyżową ofiarę Jezusa. Warto o tym pamiętać w świecie, w którym tak łatwo wznosi się mury, w którym wrogość ma tak wielu apostołów, w którym wydaje się, że znów górę biorą podziały na bliskich i dalekich. Miłosierdzie Pana wyzwoliło nas od tego wszystkiego, ale nie dziwmy się, że wybierając wznoszenie murów zamiast miłosierdzia, jako owoc zbierzemy śmierć. .

Komentarz do psalmu

Psalm 85 rozpoczyna wspomnienie wielkich dzieł Boga, których szczytem było okazanie miłosierdzia ludziom, którzy dopuścili się wielokrotnie grzechów. Tekst, którym modlimy się dzisiaj w liturgii, rozpoczyna drugą część biblijnej pieśni, w której psalmista jest już gotowy do wsłuchania się w kolejne Boże wyroki. Oto po przebaczeniu grzechów nadchodzi pokój i ocalenie. Boże miłosierdzie owocuje pokojem i sprawiedliwością. Łaska i wierność – przymioty zwykle przypisywane samemu Stwórcy, zaczynają przebywać wśród ludzi. Dzieje się coś więcej: jak za czasów Edenu Pan zaczyna przechadzać się wśród stworzenia, poprzedzany przez sprawiedliwość, z kroczącym za Nim zbawieniem. Tak oto od stanu grzechu, dzięki aktowi Bożej łaski, cały świat powraca do harmonii nieznanej od czasów upadku pierwszych ludzi. Modlitwa – marzenie, które wypełni się, kiedy Słowo stanie się Ciałem i Bóg, który jest Zbawieniem, rzeczywiście powędruje ludzkimi ścieżkami, aby przynieść ocalenie całemu światu.

Komentarz do Ewangelii

Po przypowieści o niebezpieczeństwach związanych z zaufaniem wyłącznie ziemskim dobrom, liturgia przynosi nam zachętę Jezusa do czuwania. Mistrz z Nazaretu posługuje się obrazem sług oczekujących na powrót pana. Pan domu jest na uczcie weselnej i nie wiadomo, kiedy zapuka do drzwi. Jezus chętnie sam nazywał się Oblubieńcem, a uczniowie Jego, kiedy Go zabraknie, będą czuwać i pościć z tęsknoty za Jego obecnością. Tym razem jednak Chrystus Oblubieniec jest również gościem weselnym, a godzina Jego powrotu jest nieznana. Długie oczekiwanie może oznaczać przygotowania do dzielenia radości wesela z powracającym Panem. Uczniowie powinni więc czuwać, pełniąc dobre uczynki i będąc wiernymi misji, jaką każdy z nich otrzymał na ziemi – czasie oczekiwania na spotkanie z Niebem. Przepasane biodra – to gotowość i odrzucenie wszelkiego rozprężenia; zapalona pochodnia – znak czujności i roztropnego przygotowania na najtrudniejszą porę walki – noc. Dla wytrwałych i wiernych sług sam Pan będzie nagrodą.

Komentarze do czytań i Ewangelii zostały przygotowane przez o.Dariusza Pielaka SVD


Do góry

Książka na dziś

Piękni, młodzi, święci

Aleksandra Polewska

Niniejsza publikacja to poruszający zapis świadectw młodych ludzi, którzy odważyli się żyć pasją i miłością, odnajdując odwagę oraz zaskakującą radość nawet w obliczu cierpienia, choroby i dramatycznych życiowych decyzji. To opowieść o współczesnych bohaterach codzienności: Helenie Kmieć, niosącej pomoc najuboższym dzieciom świata, Richardzie Michaelu Fernando, który oddał życie za drugiego człowieka, oraz Carlotcie Nobile, odnajdującej głęboki sens w zmaganiu z chorobą. To również poruszające świadectwo Chiary Corbelli Petrillo, dla której miłość okazała się potężniejsza niż lęk, a także Pedra Ballestera Arenasa, stojącego w obliczu śmierci z poruszającym wyznaniem: Nigdy nie byłem szczęśliwszy. Ci młodzi nie są odległymi bohaterami z zamierzchłych epok to ludzie z krwi i kości, z marzeniami i słabościami, których zwyczajność stała się prostą drogą do świętości. Historie Siedmiorga Wspaniałych przedstawionych w książce otwierają serię, która z czasem powiększy się o kolejne poruszające opowieści.

Książka do nabycia w Księgarni Mateusza.