Niedziela
Rozważania: Ewangeliarz OP , ks. Wenancjusz Zmuda , Bractwo Słowa Bożego
Książka na dziś: Ewangelia 2027. Mały format, oprawa broszurowa
Czytania
(Iz 45, 1. 4-6)
Tak mówi Pan o swym pomazańcu, Cyrusie: "Ja mocno ująłem go za prawicę, aby ujarzmić przed nim narody i królom odpiąć broń od pasa, aby otworzyć przed nim podwoje, żeby się bramy nie zatrzasnęły. Przez wzgląd na mego sługę, Jakuba, Izraela, mojego wybrańca, nadałem ci twój tytuł, bardzo zaszczytny, chociaż Mnie nie znałeś. Ja jestem Pan, i nie ma innego. Poza Mną nie ma boga. Przypaszę ci broń, chociaż Mnie nie znałeś, aby wiedziano od wschodu słońca aż do zachodu, że poza Mną nie ma nic. Ja jestem Pan i nikt poza Mną".
(Ps 96 (95), 1 i 3. 4-5. 7-8. 9 i 10ac)
REFREN: Pośród narodów głoście chwałę Pana
Śpiewajcie Panu pieśń nową,
śpiewaj Panu, ziemio cała.
Głoście Jego chwałę wśród wszystkich narodów,
rozgłaszajcie Jego cuda pośród wszystkich ludów.
Wielki jest Pan, godzien wszelkiej chwały,
budzi trwogę najwyższą, większą niż inni bogowie.
Bo wszyscy bogowie pogan są tylko ułudą,
Pan zaś stworzył niebiosa.
Oddajcie Panu, rodziny narodów,
oddajcie Panu chwałę i uznajcie Jego potęgę.
Oddajcie Panu chwałę należną Jego imieniu,
przynieście dary i wejdźcie na Jego dziedzińce.
Uwielbiajcie Pana w świętym przybytku,
zadrżyj, ziemio cała, przed Jego obliczem.
Głoście wśród ludów, że Pan jest królem,
będzie sprawiedliwie sądził ludy.
(1 Tes 1, 1-5b)
Paweł, Sylwan i Tymoteusz do Kościoła Tesaloniczan w Bogu Ojcu i Panu Jezusie Chrystusie. Łaska wam i pokój! Zawsze dziękujemy Bogu za was wszystkich, wspominając o was nieustannie w naszych modlitwach, pomni przed Bogiem i Ojcem naszym na wasze dzieło wiary, na trud miłości i na wytrwałą nadzieję w Panu naszym, Jezusie Chrystusie. Wiemy, bracia przez Boga umiłowani, o wybraniu waszym, bo nasze głoszenie Ewangelii wśród was nie dokonało się samym tylko słowem, lecz mocą i działaniem Ducha Świętego oraz wielką siłą przekonania.
Aklamacja (Flp 2, 15d. 16a)
Jawicie się jako źródło światła w świecie, trzymając się mocno Słowa Życia.
(Mt 22, 15-21)
Faryzeusze odeszli i naradzali się, jak by podchwycić Jezusa w mowie. Posłali więc do Niego swych uczniów razem ze zwolennikami Heroda, aby mu powiedzieli: "Nauczycielu, wiemy, że jesteś prawdomówny i drogi Bożej w prawdzie nauczasz. Na nikim Ci też nie zależy, bo nie oglądasz się na osobę ludzką. Powiedz nam więc, jak Ci się zdaje? Czy wolno płacić podatek cezarowi, czy nie?" Jezus przejrzał ich przewrotność i rzekł: "Czemu wystawiacie Mnie na próbę, obłudnicy? Pokażcie Mi monetę podatkową!" Przynieśli Mu denara. On ich zapytał: "Czyj jest ten obraz i napis?" Odpowiedzieli: "Cezara". Wówczas rzekł do nich: "Oddajcie więc cezarowi to, co należy do cezara, a Bogu to, co należy do Boga".
Rozważania do czytań
Ewangeliarz OP
ks. Wenancjusz Zmuda
Wśród narodów chwalcie imię Pana. Wśród Persów, którym przewodzi Cyrus, a któremu się wydaje, że rządzi światem. On w swej wyniosłości daje autonomię Ludowi Wybranemu i daje im możliwość powrotu do Ziemi Obiecanej. Cyrus, narzędzie Boga.Oto razem z Jezusem stajemy w Świątyni Jerozolimskiej. Trwa jego nauczanie.
Gdzieś w cień odchodzą faryzeusze, a na "pierwszą linię frontu" wysyłają swych uczniów, jednocześnie pouczając ich co mają powiedzieć.
Jest próba założenia pułapki na Jezusa. Wydaje się, że cokolwiek powie na temat podatku względem Rzymian, to będzie można go pogrążyć. Jeżeli powie płacimy podatek, to ogłoszą, że jest kolaborantem. Jeśli powie: nie płacimy podatku, to doniosą Rzymianom, że jest buntownikiem. Będzie powód żeby go skazać, nawet skazać go na śmierć za bunt.
Czemu Jezus prosi, żeby przyniesiono mu monetę podatkową, a w tym wypadku denara? Bo na nim jest wizerunek boskiego Cezara. Ten denar należy do Cezara.
Oto w relacji do państwa jako władzy, chrześcijanin wezwany jest, żeby nie zapomnieć, że pierwszy jest Pan Bóg, że państwo nie może wchodzić w miejsce Pana Boga. Pierwsze jest prawo Ewangelii, a dopiero następne prawa państwowe.
Oto stoi przed nami zadanie, o którym mówi apostoł Paweł w liście do Tesaloniczan, do niezwykłej gminy, jednej z pierwszych w Europie, które uwierzyły w przepowiadanie Ewangelii.
Nasze głoszenie wśród was nie dokonało się samem tylko słowem, lecz mocą i działaniem Ducha Świętego oraz wielką siłą przekonania.
W tym świecie jesteśmy światłem dla świata, solą dla ziemi. Jesteśmy tymi, którzy nie mogą nie głosić Ewangelii i głosić prymat Boga, który ponad wszystko jest pierwszy.
Bractwo Słowa Bożego
Komentarze do poszczególnych czytań przygotowane przez Bractwo Słowa Bożego
Komentarz do pierwszego czytania
„Pomazaniec Pana” to tytuł, który być może w pierwszej chwili nie przyciąga nas specjalnie. Brzmi niezwykle uroczyście, ale też dość egzotycznie i na dzisiejsze czasy nie do końca zrozumiale. Tymczasem niesie on w sobie niezwykłą rzeczywistość. Pomazaniec to ten, który został pomazany – naznaczony w szczególny sposób, należący do Pana – w wyjątkowy sposób związany z Bogiem. Świat Biblii znał tylko dwie grupy ludzi, nazywanych tym imieniem: kapłanów i władców. Tylko ich „pomazywano” – namaszczano świętym olejem, kiedy obejmowali swoją służbę wobec Boga i narodu. Może więc dziwić fakt, że prorok Pana nazywa „pomazańcem” pogańskiego władcę. W tytule tym zawiera się jednak jeszcze jedna rzeczywistość. Pomazaniec Pana to również ten, który przynosi wolność ludowi. Cyrus, król Persów, pogromca Babilonu, zdobył to imię, ponieważ stał się w ręku Boga narzędziem ocalenia i uwolnienia Ludu Wybranego. De facto był prawdziwym „meshijah” – namaszczonym z woli samego Boga wybawicielem Izraela. Ostatnie zadziwienie zostawmy sobie jednak na koniec. Oto hebrajskie „mashijah” stało się w języku Greków imieniem „christos” – Chrystus. I tak perski władca staje się zapowiedzią i znakiem jedynego Pomazańca – Mesjasza – Chrystusa. Kiedy wypełni się czas, Jednorodzony Syn Ojca stanie pośród ludu jako ten, który wyzwala z kajdan zła, jako zwycięzca ostatecznego wroga – śmierci.
Komentarz do psalmu
Psalm 96 jest pieśnią chwały na cześć Boga, do którego należy władza nad wszystkimi ludami ziemi. Pojawia się w 1 Krn 16, 23-33, w opowieści o wprowadzeniu Arki Przymierza do Miasta Dawidowego, chociaż wielu egzegetów umieszcza czas powstania tej modlitwy w późniejszym, powygnaniowym okresie dziejów biblijnego Izraela. Wpisany w kontekst dzisiejszej liturgii Słowa, wydaje się być doskonałym dopełnieniem przesłania pierwszego czytania i przygotowaniem do spotkania z Ewangelią. Oto Bóg jest władcą wszystkich narodów i Jego cuda głosi się wśród wszystkich narodów. Nie ma więc ani wśród „bogów” ani wśród ludzi nikogo, kto byłby poza zasięgiem mocy Jahwe. On wykonuje sąd nad wszystkimi i wszystko do Niego należy, nic więc nie dzieje się bez Jego woli. Nie wypada więc, a nawet więcej – nie wolno, rzeczy Bożych składać na ołtarzach świata. Co jest prochem – do prochu powróci. Tylko Bogu należy się to, co boskie.
Komentarz do drugiego czytania
Tak, jak niegdyś z uczniami Jezusa z Tesalonik, tak dzisiaj z nami witają się święci apostołowie Paweł, Sylwan i Tymoteusz. Rozpoczynamy lekturę pisma dość powszechnie uznawanego za najstarszy tekst Nowego Testamentu. W Tesalonikach, dużym mieście i znaczącym ośrodku handlu, istniała liczna wspólnota żydowska i tam na podatny grunt trafiło głoszenie przez Pawła dobrej nowiny o Chrystusie, Zbawicielu ludzi. Apostoł wspomina, jakby budując most serca przez odwołanie się do wspólnych przeżyć, jak nie tylko słowem, ale mocą i działaniem Ducha dokonało się głoszenie Jezusa z Nazaretu jako Pana. Musiały więc opowieści towarzyszyć i cuda, które obudziły w Tesaloniczanach wiarę, które sprawiły, że podjęli to, co Paweł nazywa „trudem miłości” i że wciąż noszą w sobie wytrwale nadzieję wiary. Dzięki temu Słowu spróbujmy powrócić do naszych pierwszych, świadomych spotkań z Dobrą Nowiną, do chwil, w których wiara stała się nie tylko dziedzictwem historii, obyczajów i kultury, ale naszym świadomym wyborem życiowej prawdy. Spróbujmy wraz z Pawłem i Tesaloniczanami uwielbić Boga i podziękować Mu za każdego, kto podjął wobec nas misję głoszenia i trud miłości, aby obudzić w nas nadzieję mającą swoje źródło i spełnienie w Chrystusie.
Komentarz do Ewangelii
Opowieść Ewangelii Mateusza doprowadziła nas do chwili, w której jesteśmy świadkami konfrontacji Jezusa z poszczególnymi grupami Jego oponentów. Kolejne potyczki słowne przeplatane są, jak komentarzem, jezusowymi przypowieściami. Kapłani i faryzeusze „zrozumieli, że o nich mówił, dlatego usiłowali Go pojmać”, ale potrzebowali dobrego pretekstu, aby to uczynić. Przed nami kolejna próba schwytania Jezusa w pułapkę z pozornie niewinnie brzmiących słów. Tym razem nie chodzi o sprawy wiary, ale o sprawy życia codziennego – podatki i konieczność ich płacenia. Wydaje się, że nie ma dobrego wyjścia. Jeśli Nauczyciel z Nazaretu każe płacić – zostanie przedstawiony jako zdrajca Narodu Wybranego, a pośrednio współpracownik Rzymian, może nawet i bałwochwalca; jeśli odmówi płacenia – zostanie buntownikiem, wzywającym do kolejnych rozruchów, które Rzymianie zapewne znów krwawo stłumią, jako mający już w tym wprawę pacyfikatorzy żydowskich snów o niepodległości. Pytający faryzeusze, zapewne zadowoleni z geniuszu przebiegłości własnej gry, nie uwzględnili jednak jednego - Jezus przeniósł ich pytanie z poziomu spraw tego świata na poziom spraw ducha. Nie tyle jest ważne, czy i jak się komu płaci – ważne, żeby oddać każdemu to, co się jemu należy. Liczy się więc nie fiskalna poprawność, ale sprawiedliwość w oczach Boga. Można, a nawet trzeba, oddać Cezarowi co Cezara, którego wizerunek umieszczano na monetach. Nie można jednak zapomnieć, że można, a nawet trzeba Bogu oddać to, co boskie, zwłaszcza życie człowieka, który nosi na sobie boży obraz i podobieństwo. Cezar niech sobie weźmie swoje pieniądze. Życie człowieka i tak należy do Boga.
Komentarze do czytań i Ewangelii zostały przygotowane przez Ks. dr Jarosława Kwiatkowskiego
Książka na dziś
Ewangelia 2027. Mały format, oprawa broszurowa
Ksiażka to doskonała propozycja zarówno dla osób, które chcą świadomiej uczestniczyć w liturgii, jak i dla tych, którzy nie mają możliwości codziennego udziału we Mszy Świętej. „Ewangelia 2027” może stać się duchowym przewodnikiem na każdy dzień – pomocą w modlitwie, refleksji i odkrywaniu, że Jezus naprawdę jest Drogą, Prawdą i Życiem.
Książka do nabycia w Księgarni Mateusza.