Sobota

Czytania

(Ef 1, 15-23)
Bracia: Usłyszawszy o waszej wierze w Pana Jezusa i o miłości względem wszystkich świętych, nie zaprzestaję dziękczynienia, wspominając was w moich modlitwach. Proszę w nich, aby Bóg Pana naszego, Jezusa Chrystusa, Ojciec chwały, dał wam ducha mądrości i objawienia w głębszym poznawaniu Jego samego. Niech da wam światłe oczy serca, byście wiedzieli, czym jest nadzieja, do której On wzywa, czym bogactwo chwały Jego dziedzictwa wśród świętych i czym przeogromna Jego moc względem nas wierzących – na podstawie działania Jego potęgi i siły. Wykazał On je, gdy wskrzesił Go z martwych i posadził po swojej prawicy na wyżynach niebieskich, ponad wszelką Zwierzchnością i Władzą, i Mocą, i Panowaniem, i ponad wszelkim innym imieniem, wzywanym nie tylko w tym wieku, ale i w przyszłym. I wszystko poddał pod Jego stopy, a Jego samego ustanowił nade wszystko Głową dla Kościoła, który jest Jego Ciałem, Pełnią Tego, który napełnia wszystko wszelkimi sposobami.

(Ps 8, 2 i 3b. 4-5. 6-7)
REFREN: Dałeś Synowi władzę nad swym dziełem

O Panie, nasz Panie,
jak przedziwne jest Twoje imię po całej ziemi.
Ty swój majestat wyniosłeś nad niebiosa.
Usta dzieci i niemowląt oddają Ci chwałę.

Gdy patrzę na Twe niebo, dzieło palców Twoich,
na księżyc i gwiazdy, które Ty utwierdziłeś:
czym jest człowiek, że o nim pamiętasz,
czym syn człowieczy, że troszczysz się o niego?

Uczyniłeś go niewiele mniejszym od aniołów,
uwieńczyłeś go czcią i chwałą.
Obdarzyłeś go władzą nad dziełami rąk Twoich,
wszystko złożyłeś pod jego stopy.

(J 15, 26b. 27a)
Świadectwo o Mnie da Duch Prawdy i wy także świadczyć będziecie.

(Łk 12, 8-12)
Jezus powiedział do swoich uczniów: "Kto się przyzna do Mnie wobec ludzi, przyzna się i Syn Człowieczy do niego wobec aniołów Bożych; a kto się Mnie wyprze wobec ludzi, tego wyprę się i Ja wobec aniołów Bożych. Każdemu, kto powie jakieś słowo przeciw Synowi Człowieczemu, będzie odpuszczone, lecz temu, kto bluźni przeciw Duchowi Świętemu, nie będzie odpuszczone. Kiedy was ciągać będą po synagogach, urzędach i władzach, nie martwcie się, w jaki sposób albo czym macie się bronić lub co mówić, bo Duch Święty pouczy was w tej właśnie godzinie, co należy powiedzieć".

Rozważania do czytań

o. Mieczysław Łusiak SJ

Komu Bóg nie przebaczy?
Abyśmy mogli doświadczyć Bożego miłosierdzia, musimy być otwarci na Ducha Świętego. Bez Jego działania w nas jest to niemożliwe. Dla przebaczenia niezbędny jest choćby żal za grzechy, który jest przejawem współpracy z Duchem Świętym. Kto nie żałuje uczynionego zła, ten po prostu nie jest zainteresowany, by mu przebaczono. A skoro tak, to Bóg nie będzie się narzucał ze swoim miłosierdziem. Miłosierdzie Boże jest bezgraniczne, ale bezgraniczny bywa też upór człowieka przy nazywaniu zła dobrem i przy zaprzeczaniu własnej winie.
o. Mieczysław Łusiak SJ

Bractwo Słowa Bożego

Komentarze do poszczególnych czytań przygotowane przez Bractwo Słowa Bożego

Komentarz do pierwszego czytania

List do Efezjan wyprowadza nas na trudne do wyobrażenie głębiny duchowe. Prawie każdego słowa warto by się nauczyć na pamięć. Jakże głęboka jest ta modlitwa o „światłe oczy serca”, abyśmy mogli zobaczyć, „czym jest nadzieja, do której On wzywa, czym bogactwo chwały Jego dziedzictwa i czym przeogromna Jego moc względem nas wierzących”. W tym momencie warto zapytać: Czy mam już takie wewnętrzne oczy serca? Czy doświadczam tych ogromnych darów? Jeżeli nie, to czy robię cokolwiek, żeby ich doświadczyć? Czy przypadkiem nie pozostaję gdzieś na obrzeżach wiary? A może wydaje mi się, że to wszystko nie jest dla mnie? Może gdzieś w sercu zasiedziało się we mnie przekonanie, że Jezus wysłużył na krzyżu te wszystkie bogactwa dla ludzi świętych, dalekich ode mnie, ale z pewnością nie dla mnie? Czy nie przypomina to nam myślenia owego sługi złego i gnuśnego z przypowieści o talentach, który otrzymał talent, ale zakopał go w ziemi? Święty Paweł nie wyłączył nikogo z daru miłości Bożej! Wszyscy ludzie są wezwani do przyjęcia go z radością i wdzięcznością!

Komentarz do psalmu

Psalm responsoryjny wyraża ogromne zdziwienie i podziw psalmisty, które rodzą się przy kontemplacji ogromu i piękna stworzenia. Ta dysproporcja w porównaniu z małością człowieka wydaje mu się tak wielka, że nie może o niej mówić inaczej jak tylko z pełnym pokory i wzruszenia podziwem. A przecież mówi on te słowa być może nawet 3000 lat temu. Jeżeli powiemy, że od tamtego czasu nasza wiedza o wszechświecie bardzo się rozwinęła, to jakby nie powiedzieć nic. W rzeczywistości ta wiedza powstała. Dziś już wiemy, że nigdy nie dolecimy do końca wszechświata. Nawet podróż poza układ słoneczny jest ponad siły ludzkie. Poznajemy powoli ogrom wszechświata, a przez to ciągle wzrasta nasz podziw dla ogromu, jaki przedstawia dla nas Bóg - Stwórca wszystkiego. Dopiero w takim kontekście wiedzy naukowej próbujemy wypowiedzieć słowa naszego psalmisty. I widzimy, że Bóg się nie zmienił tylko dlatego, że przybliżyliśmy się bezradnie do ogromu świata, który On stworzył. Bóg nadal pragnie spotkania z człowiekiem i ma to spotkanie przygotowane dla niego.

Komentarz do Ewangelii

Wczoraj rozważaliśmy kwestię identyfikacji chrześcijanina i jego przynależności do Chrystusa. W dzisiejszej Ewangelii Jezus stawia ten problem w bardzo ostrym świetle. Przyznanie się przed ludźmi do naszej przynależności okazuje się kwestią wielkiej wagi. Można zapytać się: A dlaczego Panu Jezusowi tak bardzo zależy, aby ludzie przyznawali się do swojej chrześcijańskiej tożsamości? Po pierwsze, wynika to z natury chrześcijaństwa, które bardzo mocno podkreśla kwestię prawdy w życiu. Kłamstwo jest jak rdza, która niszczy zdrową duchową tkankę. Przyznawanie się do naszej przynależności do Jezusa jest też pierwszym krokiem w misji przybliżania Jezusa temu światu. Często bowiem nie należy mówić nic więcej poza pozwoleniem na rozpoznanie własnej tożsamości: jestem osobą wierzącą, chodzę do Kościoła, czy po prostu - jestem księdzem. W takich momentach często ton dyskusji zmienia się, ustają przekleństwa i wulgarność. Ten misyjny aspekt jest niezwykle istotny. Nie zapominajmy o nim, kiedy znajdujemy się w środowiskach oddalonych od wiary. To właśnie ludzie z tych środowisk często najbardziej potrzebują obecności chrześcijan!

Komentarze do czytań i Ewangelii zostały przygotowane przez o.Dariusza Pielaka SVD

Książka na dziś

Operacja Nohad. Najsłynniejszy cud Świętego Szarbela

Patrizia Cattaneo

Najsłynniejszy cud dokonany przez św. Szarbela dotyczy sparaliżowanej Nohad El-Chami, której święty mnich-cudotwórca, w nocy z 21 na 22 stycznia 1993 r., operował tętnice szyjne gołymi rękami, bez znieczulenia. Od tego czasu blizny na szyi cudownie uzdrowionej kobiety otwierają się i krwawią każdego 22 dnia miesiąca, co wymyka się wszelkim naukowym wyjaśnieniom. Kilka dni po tym nadprzyrodzonym wydarzeniu św. Szarbel ukazał się jej, wyjaśniając powód takiego stanu rzeczy: „Operowałem cię mocą Boga i pozostawiłem blizny z Jego woli, aby wszyscy je widzieli, zwłaszcza ci, którzy oddalili się od Boga, Kościoła i świętych, aby powrócili do wiary. Proszę cię, abyś przez resztę swojego życia przychodziła do pustelni w Annaya każdego 22 dnia miesiąca, aby uczestniczyć we Mszy świętej. W tym miejscu jestem zawsze obecny”. Dzieci Nohad udzieliły autorce niniejszej książki przywileju i zadania opublikowania tej intymnej rodzinnej historii, pełnej licznych radości, ale także ciężkich prób i goryczy. To historia trudnego i niezwykłego życia Nohad, jej głębokiego oddania świętemu Szarbelowi, darów mistycznych i cudownych uzdrowień, których doświadczyła za wstawiennictwem świętego mnicha z Annaya. Książka zawiera również świadectwa wiernych, którzy zostali uzdrowieni dzięki niezwykłemu błogosławieństwu św. Szarbela udzielonemu Nohad. Przedstawiono tu także wyniki badań naukowych dotyczących blizn Nohad, które przez ponad trzydzieści lat od niezwykłej operacji regularnie otwierały się i krwawiły 22 dnia każdego miesiąca.

Książka do nabycia w Księgarni Mateusza.