Sobota

Czytania

(Iz 9, 1-3. 5-6)
Naród kroczący w ciemnościach ujrzał światłość wielką; nad mieszkańcami kraju mroków światło zabłysło. Pomnożyłeś radość, zwiększyłeś wesele. Rozradowali się przed Tobą, jak się radują w żniwa, jak się weselą przy podziale łupu. Bo złamałeś jego ciężkie jarzmo i drążek na jego ramieniu, pręt jego ciemięzcy, jak w dniu porażki Madianitów. Albowiem dziecię nam się narodziło, Syn został nam dany, na Jego barkach spoczęła władza. Nazwano Go imieniem: "Przedziwny doradca, Bóg Mocny, odwieczny ojciec, Książę Pokoju". Wielkie będzie Jego panowanie w pokoju bez granic na tronie Dawida i nad jego królestwem, które on utwierdzi i umocni prawem i sprawiedliwością, odtąd i na wieki. Zazdrosna miłość Pana zastępów tego dokona.

(Ps 113, 1-2. 3-4. 5-6. 7-8)
REFREN: Niech imię Pana będzie pochwalone

Chwalcie, słudzy Pańscy,
chwalcie imię Pana.
Niech imię Pana będzie błogosławione
teraz i na wieki.

Od wschodu aż do zachodu słońca
niech będzie pochwalone imię Pana.
Pan jest wywyższony nad wszystkie ludy,
ponad niebiosa sięga Jego chwała.

Kto jest jak nasz Pan Bóg,
co ma siedzibę w górze,
co w dół spogląda
na niebo i ziemię?

odnosi z prochu nędzarza
i dźwiga z gnoju ubogiego,
by go posadzić wśród książąt,
wśród książąt swojego ludu.

Aklamacja (Łk 1, 28)
Zdrowaś Maryjo, łaski pełna, Pan z Tobą, błogosławionaś Ty między niewiastami.

(Łk 1, 26-38)
Bóg posłał anioła Gabriela do miasta w Galilei, zwanego Nazaret, do Dziewicy poślubionej mężowi, imieniem Józef, z rodu Dawida; a Dziewicy było na imię Maryja. Anioł wszedł do Niej i rzekł: „Bądź pozdrowiona, pełna łaski, Pan z Tobą, błogosławiona jesteś między niewiastami”. Ona zmieszała się na te słowa i rozważała, co miałoby znaczyć to pozdrowienie. Lecz anioł rzekł do Niej: „Nie bój się, Maryjo, znalazłaś bowiem łaskę u Boga. Oto poczniesz i porodzisz Syna, któremu nadasz imię Jezus. Będzie On wielki i będzie nazwany Synem Najwyższego, a Pan Bóg da Mu tron Jego praojca, Dawida. Będzie panował nad domem Jakuba na wieki, a Jego panowaniu nie będzie końca”. Na to Maryja rzekła do anioła: „Jakże się to stanie, skoro nie znam męża?” Anioł Jej odpowiedział: „Duch Święty zstąpi na Ciebie i moc Najwyższego osłoni Cię. Dlatego też Święte, które się narodzi, będzie nazwane Synem Bożym. A oto również krewna Twoja, Elżbieta, poczęła w swej starości syna i jest już w szóstym miesiącu ta, która uchodzi za niepłodną. Dla Boga bowiem nie ma nic niemożliwego”. Na to rzekła Maryja: „Oto Ja służebnica Pańska, niech Mi się stanie według twego słowa!” Wtedy odszedł od Niej anioł.

Rozważania do czytań

Ewangeliarz OP

ks. Wenancjusz Zmuda

Bractwo Słowa Bożego

Komentarze do poszczególnych czytań przygotowane przez Bractwo Słowa Bożego

Komentarz do pierwszego czytania

W dzień wspomnienia Najświętszej Maryi Panny Królowej czytania liturgiczne kierują nasz wzrok nie na Maryję, ale przede wszystkim na Dziecię, które jest Przedziwnym Doradcą, Bogiem Mocnym, Odwiecznym Ojcem i Księciem Pokoju. Dzieje się tak dlatego, że królewska godność Maryi nie istnieje w oderwaniu od królowania Syna Bożego. Jednakże w błędzie jest ten, kto twierdzi, że w związku z tym nie warto zgłębiać tajemnicy Maryi, a wystarczy zagłębiać się tylko w tajemnicę Zbawiciela. Światłość i radość, które zapowiada Izajasz przyszły w sposób ostateczny w Jezusie Chrystusie, ale stało się przy współudziale gotowej do wypełnienia słowa Bożego Maryi z Nazaretu. Urodziła Ona Króla i godna jest, by nazywano ją królową. Króluje Ona również nad złem przez swoje Niepokalane Poczęcie, jakim została obdarowana na podstawie późniejszych zasług Jej ukrzyżowanego Syna-Króla, Zwycięzcy śmierci, piekła i szatana.

Komentarz do psalmu

Psalmy niejednokrotnie z radością wyśpiewują przybliżające się królowanie Boga. Bo właśnie z królowaniem Boga naród wybrany wiązał swoje nadzieje na życie prawdziwe godne, na takie życie, gdy ludzie będą się wzajemnie szanować i nie będzie miejsca dla przemocy i nadużyć. Wraz z nadejściem Boga świat staje się lepszy, uporządkowany według właściwej hierarchii wartości, bo Bóg jest królem, który „podnosi z prochu nędzarza i dźwiga z gnoju ubogiego, by go posadzić wśród książąt”.
Tajemnica królowania Boga jest aktualna w sposób szczególny dla chrześcijan. W „Wyznaniu wiary” mówimy: „Oczekuję Jego przyjścia w chwale”. Trudno jednak oprzeć się wrażeniu, że współcześni chrześcijanie do perspektywy powtórnego przyjścia Pana odnoszą się nie tyle z radością i entuzjazmem, co z pewną obawą, a nawet lękiem spowodowanym koniecznością sądu. Ale przecież pierwsi chrześcijanie nie tylko nie bali się spotkania z Chrystusem twarzą w twarz, ale pragnęli, żeby to spotkanie nastąpiło jak najszybciej. W „Nauczaniu Dwunastu Apostołów” czytamy: „Niech przyjdzie łaska i niech przeminie ten świat. Kto jest święty, niech przystąpi. Kto nim nie jest, niech czyni pokutę”.

Komentarz do Ewangelii

W święta maryjne wracamy do tekstów, w których pojawia się Najświętsza Maryja Panna. I chociaż nie są one liczne, to mówią o kluczowych momentach w historii zbawienia, przez co mamy możliwość doszukiwania się w nich coraz to nowych aspektów tajemnicy objawienia. Dziś, w dzień wspomnienia Najświętszej Maryi Panny Królowej, wracamy do Nazaretu, do sceny zwiastowania. Maryja dowiaduje się, że Święte, które się z Niej narodzi, otrzyma „tron praojca Jego, Dawida”. To bardzo ważne proroctwo, które wypełni się w Jezusie Chrystusie na różne sposoby, dowodząc, że jest On prawdziwym mesjaszem.
Przede wszystkim, genealogia przytoczona przez św. Łukasza (3, 23-38) jest najprawdopodobniej genealogię Najświętszej Maryi Panny. Choć była ubogą mieszkanką skromnego Nazaretu, to pochodziła przecież z królewskiego rodu Dawida.
Nasz tekst podkreśla, że w narodzinach Pana Jezusa wypełni się proroctwo o wiecznym trwaniu dynastii Dawidowej. Chodzi o tak zwane „Proroctwo Natana” (2Sm 7, 12-16). Słowa tego proroctwa mówią o wiecznym panowaniu, są zatem zupełnie pozbawione realizmu, jeżeli panującym miałby być zwyczajny człowiek. Zresztą, dynastia Dawidowa w jej doczesnej formie przetrwała nie dłużej niż 400 lat. Jakże jednak pięknie wraca do życia to proroctwo przy narodzeniu Jezusa Chrystusa, pokazując, że Biblia nie jest fantazją, tylko realną obietnicą.
Panowanie Chrystusa dokonuje się już dziś w każdym sercu, które Mu na to pozwala, ale w całej pełni nastąpi ono dopiero na końcu czasów. Św. Ludwik Maria Grignion de Monfort w swoim „Traktacie o prawdziwym nabożeństwie do Najświętszej Maryi Panny dzieli się ważną myślą: „Przez Najświętszą Maryję Pannę przyszedł Jezus Chrystus na świat i przez Nią też chce w świecie panować”. Warto powiedzieć, że w pierwszej redakcji książki ostatnie słowa brzmiały inaczej: „i przez Nią również przyjdzie po raz drugi”. Niekiedy zastanawia nas popularność nabożeństw do Maryi oraz miejsc świętych i przedmiotów kultu z Nią związanych.
Czy nie jest to ważny element tego „przychodzenia” i „panowania”?

Komentarze do czytań i Ewangelii zostały przygotowane przez o. Dariusza Pielaka SVD

Książka na dziś

O siłach zła

Abp Fulton J. Sheen

Co dzieje się ze światem, gdy przestaje odróżniać dobro od zła? „O siłach zła” to określana mianem „zaginionej” książka abp. Fultona J. Sheena – dzieło odtworzone po latach z jego rozproszonych tekstów, kazań i notatek przez ks. Dave’a Tomaszyckiego. Już ponad pół wieku temu abp Sheen ostrzegał przed kulturą, która odrzuca Boga, relatywizuje prawdę i ucieka od krzyża. Dostrzegał rodzący się zamęt moralny, fascynację przemocą, kult przyjemności oraz coraz wyraźniejszą obecność tego, co tradycja chrześcijańska nazywa działaniem sił zła. Książka prowadzi czytelnika przez historię działania szatana: od kuszenia Chrystusa, przez dzieje Kościoła, aż po wizję czasów ostatecznych i przyjścia Antychrysta. Przede wszystkim uczy jednak rozpoznawać zło tam, gdzie najłatwiej je przeoczyć: w ideologiach, kulturze i codziennych wyborach człowieka.

Książka do nabycia w Księgarni Mateusza.