16 lutego 2026

Poniedziałek

Poniedziałek VI tydzień zwykły

Oremus

Człowiek niestały, domagający się ciągle nowych znaków i potwierdzeń autentyczności objawienia Bożego, nie pojmie, czym naprawdę jest wiara. Podobny jest do bogatego, który niepokoi się o własne dobra i szuka dla nich coraz to nowych zabezpieczeń. Wiara zaś jest uznaniem własnego ubóstwa duchowego i gotowością do przyjęcia Boga w Jego słowie, nie takim słowie, jakiego byśmy oczekiwali, ale takim, jakie Bóg do nas kieruje.

Ks. Jan Konarski, "Oremus" styczeń 2004, s. 69

Patroni dnia:

Święty Daniel, męczennik
nie znamy daty narodzin św. Daniela. Z potrzeby serca z Eliaszem, Izaakiem, Jeremiaszem i Samuelem towarzyszył chrześcijanom, skazanym za wyznawanie wiary na przymusowe roboty w kamieniołomach Cylicji. Gdy wracali stamtąd, zatrzymano ich i u bram Cezarei poddano przesłuchaniom. Jako swoje imiona podali imiona starotestamentowych proroków, a jako miejsce zamieszkania - Jeruzalem niebieskie. W ten sposób chcieli podkreślić, że są nowym Izraelem, narodem wybranym. Gdy poddano ich torturom, aby wydobyć kolejne informacje, odmówili zeznań. Po bezskutecznych namowach, aby wyparli się wiary w Chrystusa, na rozkaz namiestnika Cezarei Palestyńskiej, Firmiliana, zostali ścięci 16 lutego 309 r.

Bractwo Słowa Bożego

Komentarze do poszczególnych czytań przygotowane przez Bractwo Słowa Bożego

Komentarz do pierwszego czytania

Święty Jakub prowadzi nas na drogę dojrzałej wiary – wiary, która nie zatrzymuje się na słowach, ale dojrzewa w doświadczeniu. Paradoks Ewangelii objawia się tu jasno: to, co po ludzku trudne, w Bożym planie staje się miejscem wzrostu. Próby nie są znakiem opuszczenia przez Boga, lecz przestrzenią, w której wiara zostaje oczyszczona i umocniona. Bóg nie obiecuje życia wolnego od doświadczeń, ale obiecuje sens, który się w nich rodzi.
Wytrwałość, o której mówi Apostoł, nie jest biernym znoszeniem cierpienia. Jest aktywnym trwaniem przy Bogu, nawet wtedy, gdy serce nie rozumie. To właśnie taka postawa prowadzi do wewnętrznej pełni – do wiary nienagannej, niechwiejącej się pod wpływem okoliczności. Chrześcijanin dojrzewa wtedy, gdy zamiast uciekać od krzyża, uczy się nieść go z nadzieją.
Jakub przypomina, że źródłem tej mądrości nie jest świat ani ludzkie kalkulacje, lecz sam Bóg. Mądrość Boża jest darem dla tych, którzy proszą z ufnością. Wiara rozdarta wątpliwościami, szukająca zabezpieczeń poza Bogiem, staje się niestała i bezowocna, natomiast serce, które całkowicie zawierza Panu, zostaje napełnione światłem potrzebnym do rozeznawania drogi.
Apostoł burzy także fałszywe poczucie bezpieczeństwa oparte na bogactwie i pozycji. Ubogi i bogaty stają przed Bogiem na tej samej płaszczyźnie – liczy się nie to, co przemijające, lecz to, co zakorzenione w Nim. Świat mija jak kwiat polny, ale ten, kto opiera życie na Bogu trwa.
To wezwanie do nawrócenia serca: abyśmy nie szukali stabilności w tym, co nietrwałe, lecz w wierności Bogu, bo tylko On jest mądrością, która nie przemija i jedyną drogą prowadzącą do prawdziwego życia.

Komentarz do psalmu

Słowo Boże odsłania dziś przed nami jedną z najtrudniejszych, a zarazem najpiękniejszych prawd życia duchowego: droga do dojrzałości wiary prowadzi przez doświadczenie. Święty Jakub nie obiecuje łatwego chrześcijaństwa. Mówi wprost: próby przyjdą, ale nie po to, by nas złamać, tylko po to, by nas ukształtować.
Człowiek często ucieka przed cierpieniem, buntuje się wobec trudnych wydarzeń. Tymczasem słowo mówi: „Za pełną radość poczytujcie to sobie, gdy spadają na was doświadczenia”. Nie dlatego, że są one dobre same w sobie, lecz dlatego, że Bóg potrafi z nich wyprowadzić dobro, którego wcześniej nie widzieliśmy. Próba oczyszcza wiarę z iluzji, z powierzchowności, z opierania się na sobie. Rodzi wytrwałość, a wytrwałość prowadzi do dojrzałości serca.
Psalmista idzie jeszcze dalej: przyznaje, że dopiero utrapienie nauczyło go wierności. „Błądziłem, zanim przyszło utrapienie” – to szczere wyznanie człowieka, który odkrył, że Boże prawo nie jest ciężarem, lecz drogą życia. Poniżenie, które dopuszcza Bóg, nie ma na celu upokorzenia człowieka, ale otwarcie jego oczu. Dopiero wtedy słowo staje się cenniejsze niż złoto i srebro.
Jakub przypomina także, że w chwilach próby nie zostajemy sami. Jeśli brakuje nam mądrości – mamy prosić. Psalmista potwierdza, że Bóg daje chętnie, bez wypominania, bez wyrzutów. Jedno jednak jest konieczne: wiara, która nie chwieje się przy pierwszym podmuchu lęku. Człowiek rozdwojony, żyjący raz dla Boga, raz dla świata, nie potrafi przyjąć daru łaski, bo sam nie wie, komu ufa.
Bóg jest dobry i dobrze czyni – nawet wtedy, gdy Jego drogi są dla nas niezrozumiałe. Kto pozwoli się poprowadzić przez doświadczenie, ten odkryje, że Bóg był bliżej, niż się wydawało. To nie bogactwo, nie siła, nie sukces są miarą życia – ale serce uformowane przez słowo. A to słowo, raz przyjęte w próbie, pozostaje na zawsze.

Komentarz do Ewangelii

Faryzeusze przychodzą do Jezusa, domagając się znaku. Chcą potwierdzenia Jego władzy i boskości na swoich warunkach. Jezus jednak westchnął – nie z powodu zmęczenia, ale ze smutku. Smutku, że ludzie wciąż szukają dowodów, zamiast otworzyć serce na to, co już mają je przed oczami.
Jezus mówi: „Żaden znak nie będzie dany temu plemieniu”. To nie odrzucenie, lecz zaproszenie do wiary. Znak, którego szukamy, często jest tu i teraz – w Jego nauce, w miłości bliźniego, w codziennych cudach, które ignorujemy, bo wydają się „zbyt zwyczajne”.
Czy nie jesteśmy czasem jak faryzeusze? Chcemy spektakularnych znaków, dowodów, pewności, a przeoczamy obecność Boga w prostych, codziennych gestach: w uśmiechu, w pomocy, w słowie otuchy. Jezus odpływa na drugą stronę – ale Jego zaproszenie pozostaje: uwierz w to, co już jest i pozwól, by Twoje serce się otworzyło.
Dziś Bóg pyta nas: „Czy uwierzysz bez spektakularnego znaku? Czy dostrzeżesz Mnie w tym, co proste, a jednak cudowne?”

Komentarze do czytań i Ewangelii zostały przygotowane przez s. Tomaszę Marię Potrzebowską CSC

17 lutego 2026

Wtorek

Wtorek VI tydzień zwykły

o. Marcin Ciechanowski OSPPE

Patroni dnia:

Siedmiu Świętych Założycieli Zakonu Serwitów NMP
Do grona czczonych dziś Założycieli należeli: Aleksy Falconieri, Bartłomiej Amidei, Benedykt Antella, Buonfiglio Monaldi, Gerardino Sostegni, Hugo Lippi-Uguccioni oraz Jan Buonagiunta Monetti.

Bractwo Słowa Bożego

Komentarze do czytań przygotowane przez Bractwo Słowa Bożego

Komentarz do pierwszego czytania

Życie każdego z nas jest pełne prób i pokus. Św. Jakub przypomina: „Błogosławiony mąż, który wytrwa w pokusie, gdy bowiem zostanie poddany próbie, otrzyma wieniec życia”. To obietnica, która daje nadzieję – każdy trud i każda walka z własnymi słabościami mają sens, jeśli zaufamy Bogu i pozostaniemy wierni Jego nauce.
Często łatwo jest szukać winy poza sobą, tłumacząc swoje upadki zewnętrznymi okolicznościami. Ten tekst ostrzega: „Kto doznaje pokusy, niech nie mówi, że Bóg go kusi”. Pokusy rodzą się w nas, z naszej pożądliwości, a jeśli im ulegniemy, prowadzą do grzechu i śmierci duchowej.
Jednocześnie Jakub przypomina, że wszystko, co dobre, pochodzi od Boga – naszego Ojca, który nie zmienia się i nie zawodzi. „Każde dobro, jakie otrzymujemy i wszelki dar doskonały zstępują z góry”. To zachęta, by w codziennym życiu dostrzegać Boże dary, pielęgnować je i pozwolić, by kształtowały nasze serca.
Dziś Bóg pyta nas o zaufanie: czy w chwilach pokus i trudności potrafimy wytrwać, wiedząc, że nasze życie jest w Jego rękach? Każdy trud, każda próba, jeśli pozostaniemy wierni, staje się krokiem ku pełni życia – ku wieńcowi obiecanemu tym, którzy Go miłują.

Komentarz do psalmu

Psalmista nazywa błogosławionym tego, kogo Pan wychowuje i poucza swoim prawem. To słowa, które niosą głęboką nadzieję: Bóg nie jest dalekim sędzią, lecz Ojcem, który prowadzi, koryguje i podtrzymuje. Nawet trudne doświadczenia mogą stać się miejscem Jego działania – nie po to, by nas złamać, ale by dać nam wytchnienie w dniach nieszczęśliwych.
Życie często chwieje się pod ciężarem lęku, niepewności i bólu. Każdy z nas zna momenty, gdy serce pełne jest niepokoju, a przyszłość wydaje się niejasna. Właśnie tam Bóg objawia swoją bliskość: „Pan bowiem nie odpycha swego ludu i nie porzuca swojego dziedzictwa”. To obietnica dla każdego, kto czuje się słaby, zagubiony lub zniechęcony.
Psalm mówi dalej: „A kiedy myślę: ‘Moja noga się chwieje’, wtedy mnie wspiera Twoja łaska, Panie”. Boża łaska nie usuwa więc wszystkich trudności, ale daje siłę, by przez nie przejść. Tam, gdzie człowiek już nie daje rady, Bóg staje się oparciem. Jego pociecha nie jest pustym słowem – orzeźwia duszę i przywraca nadzieję.
Ten psalm jest zaproszeniem, by zaufać Bogu na nowo. Nie musisz być silny, doskonały ani pewny siebie. Wystarczy otworzyć serce i pozwolić Mu działać. On jest wierny, niezmienny i bliski – nawet wtedy, gdy wszystko inne się chwieje. Jeśli dziś Twoje serce pełne jest niepokoju, pozwól, by Boża pociecha stała się Twoją siłą.

Komentarz do Ewangelii

Uczniowie są z Jezusem w łodzi, a mimo to ich serca wypełnia lęk. Mają przy sobie tylko jeden chleb, ale cała ich uwaga skupia się na tym braku, na tym, czego nie mają. Jezus natomiast kieruje ich myśl w zupełnie inną stronę: ostrzega przed „kwasem faryzeuszów i Heroda” – przed niewiarą, obłudą i myśleniem czysto po ludzku, które zamyka serce na działanie Boga.
To zderzenie jest bardzo aktualne. My także często rozprawiamy o swoich brakach: o tym, czego nam nie starcza, co się nie udało, czego się boimy. A Jezus pyta: „Czemu rozprawiacie o tym, że nie macie chleba?” Innymi słowy: dlaczego zapominacie, Kim Ja jestem? I przypomina uczniom cud rozmnożenia chleba – nie po to, by ich zawstydzić, ale by obudzić pamięć wiary. „Nie pamiętacie?” – to pytanie dotyka serca. Ile razy Bóg już nas podniósł, ocalił, przeprowadził przez trudne chwile? Ile razy okazał się wierny, gdy wydawało się, że nic już nie da się zrobić?
„Kwas” przed którym ostrzega Jezus, to sposób myślenia, który liczy tylko to, co widać i da się policzyć. Tymczasem wiara zaczyna się tam, gdzie człowiek ufa Bogu bardziej niż swoim kalkulacjom. Uczniowie mają jeden chleb, ale z nimi jest Ten, który jest Chlebem Życia.
To słowo jest zaproszeniem do nawrócenia myślenia, aby przestać patrzeć tylko na braki, a zacząć widzieć obecność Jezusa, aby pozwolić Mu otworzyć oczy i uszy serca. Bo tam, gdzie On jest, nigdy nie brakuje tego, co naprawdę potrzebne do życia.

Komentarze do czytań i Ewangelii zostały przygotowane przez s. Tomaszę Marię Potrzebowską CSC

18 lutego 2026

Środa

Środa Popielcowa

o. Mieczysław Łusiak SJ

Odpowiedni sposób bycia dobrym i pobożnym
Nie należy pokazywać ludziom, że jest się pobożnym i dobroczynnym. O naszej modlitwie powinien wiedzieć tylko Bóg. O naszej dobroczynności powinni wiedzieć co najwyżej adresaci tej pomocy. To wystarczy. Modlitwa powinna bowiem służyć tylko do przemiany serca, a nie do budowania pozytywnego wizerunku siebie u innych. Przemianę serca widać zaś tylko w bezinteresownej pomocy innym. A kiedy pomagamy dla jakiegoś celu, na przykład dla budowania pozytywnego wizerunku siebie, wówczas nasza pomoc przestaje być bezinteresowna i przemiana serca „bierze w łeb”.
Nie wystarczy dużo się modlić, pościć i pomagać ludziom. Jeszcze trzeba to robić w odpowiedni sposób.
o. Mieczysław Łusiak SJ

Patroni dnia:

Święty Teotoniusz, zakonnik
urodził się ok. 1080 r. w Ganfei w Hiszpanii. Był siostrzeńcem biskupa Kresconiusza z Coimbry w Portugalii. Tam też zdobył wykształcenie i został archiprezbiterem Viseu. Okazał się być zdolnym kaznodzieją, wiodącym życie święte i surowe. Porzucił godność archiprezbitera, aby móc udać się z pielgrzymką do Ziemi Świętej. Po powrocie na nowo podjął pracę w Viseu. W każdy piątek Teotoniusz miał zwyczaj odprawiać uroczystą Mszę w intencji dusz cierpiących w czyśćcu. Po Mszy odbywała się procesja na cmentarz, w której brało udział bardzo wielu mieszkańców; zbierane w tym czasie jałmużny Teotoniusz przeznaczał na pomoc ubogim. Po powrocie z powtórnej pielgrzymki do Ziemi Świętej przyłączył się do Tellusa, który w Coimbrze ufundował nowy klasztor augustianów. Teotoniusz został jego przeorem. Orędownictwu Teotoniusza król przypisywał zwycięstwo nad wrogami i powrót do zdrowia; w ramach wdzięczności zgodził się na prośbę Teotoniusza i uwolnił wszystkich uwięzionych przez siebie chrześcijan mozarabskich. Teotoniusz zmarł w 1166 r.

Bractwo Słowa Bożego

Komentarze do poszczególnych czytań przygotowane przez Bractwo Słowa Bożego

Komentarz do pierwszego czytania

Pan Bóg wzywa nas do głębokiego nawrócenia: „Nawróćcie się do Mnie całym swym sercem, przez post i płacz, lament. Rozdzierajcie jednak serca wasze, a nie szaty!”. To wezwanie przypomina, że prawdziwa przemiana nie polega na zewnętrznych gestach, ale na szczerym otwarciu serca na Boga. Nie chodzi o rytuały czy pozory, ale o autentyczną relację z Bogiem, pełną pokuty i skruchy.
Bóg jest łaskawy, miłosierny i nieskory do gniewu. On patrzy na nasze serca, nie na szaty czy ceremonie i pragnie przebaczyć: „Kto wie? Może znów pożałuje i pozostawi po sobie błogosławieństwo…”. Środa Popielcowa przypomina, że post, modlitwa i wspólna pokuta mają moc odnowienia życia i przynoszą błogosławieństwo zarówno nam, jak i całej wspólnocie.
Wezwanie do nawrócenia obejmuje wszystkich: starców, dzieci, a nawet najmłodszych. Bóg zaprasza nas do wspólnej przemiany: „Zbierzcie lud, zwołajcie świętą społeczność… Niech wyjdzie oblubieniec ze swojej komnaty, a oblubienica ze swego pokoju!”. To zaproszenie, by każdy w rodzinie i wspólnocie uczestniczył w duchowej odnowie i otwarciu serca na Pana.
Bóg nie odrzuca swojego ludu i nie porzuca dziedzictwa. Nawet gdy wydaje się, że świat zapomina o Nim, Jego miłość jest silna i pełna współczucia: „I Pan zapalił się zazdrosną miłością ku swojej ziemi, i zmiłował się nad swoim ludem.” Środa Popielcowa przypomina, że Bóg zawsze czeka na nasze nawrócenie, aby okazać swoje miłosierdzie i obdarzyć nas błogosławieństwem życia.

Komentarz do psalmu

Dawid staje tu przed Bogiem w prawdzie o sobie: „Uznaję bowiem nieprawość swoją, a grzech mój jest zawsze przede mną”. To postawa, do której jesteśmy zaproszeni w Środę Popielcową – nie ucieczka od winy, nie usprawiedliwianie się, ale szczere uznanie własnej słabości. Tylko serce, które potrafi stanąć w prawdzie, może doświadczyć przebaczenia i uzdrowienia.
Wołanie: „Zmiłuj się nade mną, Boże” jest modlitwą człowieka, który wie, że sam nie jest w stanie się oczyścić. Pokuta nie polega jedynie na żalu za grzechy, ale na oddaniu Bogu tego, co w nas poranione i grzeszne. To On obmywa, oczyszcza i odnawia – nie według naszej zasługi, ale według swojej łaskawości i miłosierdzia.
Dawid nie zatrzymuje się na winie, lecz prosi: „Stwórz, o Boże, we mnie serce czyste i odnów we mnie moc ducha”. Nawrócenie to pozwolenie Bogu, aby na nowo nas stworzył – aby przemieniał nasze myślenie, pragnienia i decyzje. To zaproszenie, by nie bać się oddać Mu całego życia, nawet tego, czego sami się wstydzimy.
Modlitwa ta kończy się nadzieją: „Przywróć mi radość z Twojego zbawienia”. Bóg nie chce nas zatrzymać w poczuciu winy, lecz poprowadzić ku radości zbawienia. Oczyszczone serce staje się zdolne do uwielbienia: „Panie, otwórz wargi moje, a usta moje będą głosić Twoją chwałę”. Środa Popielcowa jest początkiem drogi ku odnowionemu życiu. Wejdźmy na tę drogę już dziś.

Komentarz do drugiego czytania

Środa Popielcowa przypomina nam, że Bóg daje nam czas i przestrzeń do przemiany: „Oto teraz czas upragniony, oto teraz dzień zbawienia”. To wezwanie do natychmiastowego zwrócenia się ku Niemu – nieodkładania na później naszej decyzji o nawróceniu.
Poprzez Chrystusa Bóg sam pojednał świat ze sobą: „On to dla nas grzechem uczynił Tego, który nie znał grzechu, abyśmy się stali w Nim sprawiedliwością Bożą”. Nasze grzechy mogą zostać oczyszczone tylko dzięki Jego łasce, dlatego modlitwa i post w Środę Popielcową stają się nie tylko symbolem skruchy, ale rzeczywistym współdziałaniem z Bożą łaską.
Święty Paweł wzywa nas, abyśmy przyjęli łaskę Bożą i nie korzystali z niej na próżno: „Współpracując zaś z Nim napominamy was, abyście nie przyjmowali na próżno łaski Bożej”. To czas działania, czas otwartego serca i gotowości do zmiany swojego życia – czas, który Bóg nam ofiarowuje jako dar po raz kolejny w naszym życiu.
To wezwanie do pojednania jest pełne nadziei: Bóg czeka, aby przywrócić nas do pełnej jedności ze sobą i obdarzyć sprawiedliwością oraz pokojem. Środa Popielcowa nie jest tylko dniem refleksji nad grzechem, ale dniem, w którym możemy doświadczać Bożej bliskości i zbawienia. Wyruszmy w drogę naszego osobistego nawrócenia.

Komentarz do Ewangelii

Jezus przypomina, że prawdziwa pobożność nie polega na pokazaniu jej przed innymi: „Strzeżcie się, żebyście uczynków pobożnych nie wykonywali przed ludźmi po to, aby was widzieli”. Środa Popielcowa nie jest dniem, w którym mamy popisywać się swoim postem czy modlitwą – chodzi o szczere, ukryte przed oczami świata spotkanie z Bogiem. Chodzi o modlitwę osobistą pielęgnowaną w zaciszu naszych serc.
Modlitwa, jałmużna i post mają moc tylko wtedy, gdy wypływają z autentycznego serca. Jezus uczy: „Ty zaś, gdy pościsz, namaść sobie głowę i umyj twarz, aby nie ludziom pokazać, że pościsz, ale Ojcu twemu, który jest w ukryciu”. To zaproszenie, by nasze praktyki religijne były aktem miłości i pokory, a nie sposobem zdobywania pochwał czy uznania ludzi.
Środa Popielcowa staje się więc dniem wewnętrznej przemiany. To czas, aby sprawdzić swoje motywacje i otworzyć serce na Boże spojrzenie. Modlitwa, post i jałmużna stają się wtedy prawdziwym znakiem nawrócenia, które prowadzi do bliskości Boga.
Obietnica Jezusa jest jasna: „A Ojciec twój, który widzi w ukryciu, odda tobie”. Bóg nagradza autentyczną pobożność, nawet jeśli nikt jej nie dostrzega. Środa Popielcowa przypomina, że nasze działania w ukryciu – modlitwa, post, jałmużna – stają się źródłem prawdziwego błogosławieństwa i spotkania z Bożą miłością, choć może na efekty poczekamy aż do dnia, kiedy znajdziemy się w niebie.

Komentarze do czytań i Ewangelii zostały przygotowane przez s. Tomaszę Marię Potrzebowską CSC

19 lutego 2026

Czwartek

Czwartek po Popielcu

o. Mieczysław Łusiak SJ

Nie marnujmy cierpienia!
Każdy z nas musi „wiele” wycierpieć. Owo „wiele” dla każdego oznacza coś innego – jakąś inną miarę cierpienia. Ale zawsze jest to wiele. Dlaczego? Czyżby za karę? Albo dlatego, że Bogu coś się nie udało przy stworzeniu świata? Nie! Cierpienie jest potrzebne, abyśmy dojrzali do pełni człowieczeństwa, a tym samym do życia w Niebie. Cierpienie jest więc jakby elementem procesu stworzenia nas. Każde cierpienie, z natury, jest „bólem rodzenia” – towarzyszy rodzeniu się w nas nowego życia, które jest życiem pełnym. Jeśli nie bierzemy co dnia swego krzyża, czyli odrzucamy cierpienie za wszelką cenę, wówczas je marnujemy. Szkoda marnować cierpienie, skoro i tak nas nie ominie.
o. Mieczysław Łusiak SJ

Patroni dnia:

Święty Konrad z Piacenzy, pustelnik
urodził się około roku 1290 w zamożnej, włoskiej rodzinie. W roku 1313 w czasie polowania rozpalił ognisko dla wypłoszenia zwierzyny i wywołał pożar. Nie zdawał sobie sprawy, jaką klęskę żywiołową wywoła tym czynem. Namiestnik Piacenzy, Galeazzo Visconti, skazał na śmierć przypadkowo przyłapanego w lesie człowieka, podejrzanego o umyślny pożar lasu. Gdy Konrad się o tym dowiedział, natychmiast zgłosił się do namiestnika i wyznał swoją winę. Wynagrodził też pieniężnie wyrządzoną miastu szkodę. Oddał na ten cel cały swój majątek. Wydarzenie to stało się przełomem religijnym w życiu jego i małżonki, która wstąpiła do klasztoru klarysek w Piacenzy. Konrad natomiast zaczął prowadzić żywot wędrownego ascety. Wstąpił w 1315 r. do III zakonu św. Franciszka. Jako pielgrzym pokutny nawiedził wiele sanktuariów Italii. Osiadł w 1343 r. jako pustelnik w dolinie Noto koło Syrakuz na Sycylii, gdzie wiódł życie pełne wyrzeczenia. Miał dar prorokowania. Zmarł 19 lutego 1351 r.

Bractwo Słowa Bożego

Komentarze do poszczególnych czytań przygotowane przez Bractwo Słowa Bożego

Komentarz do pierwszego czytania

Mojżesz staje przed ludem i mówi słowa, które brzmią z niezwykłą aktualnością: „Kładę dziś przed tobą życie i szczęście, śmierć i nieszczęście”. Bóg więc nie zmusza, nie narzuca się, ale daje wybór. Każdego dnia stajemy wobec decyzji, które prowadzą albo ku życiu, albo ku duchowej śmierci.
Życie, o którym mówi Mojżesz, nie jest tylko biologicznym trwaniem. To życie w bliskości z Bogiem, w słuchaniu Jego głosu i chodzeniu Jego drogami. „Miłując Pana, Boga swego, słuchając Jego głosu, lgnąc do Niego – bo tu jest twoje życie”. Prawdziwe szczęście rodzi się z relacji, z wierności i zaufania Temu, który jest źródłem życia.
Jednocześnie Bóg uczciwie ostrzega: odwrócenie serca, fałszywe bożki i życie bez Boga prowadzą do pustki i zagubienia nie dlatego, że Bóg karze, ale dlatego, że oddalenie od Niego oznacza odejście od źródła życia. Ten dzień Wielkiego Postu staje się więc zaproszeniem do decyzji – nie ogólnej, ale bardzo konkretnej: kogo i co wybieram w mojej codzienności? Komu oddaję swoje serce, czas i zaufanie?
Bóg kończy to wezwanie słowami pełnymi miłości: „Wybierajcie więc życie”. To nie nakaz, lecz zaproszenie. Wybór życia zaczyna się dziś – w jednym akcie wiary, w jednej decyzji serca, w jednym kroku ku Bogu.

Komentarz do psalmu

Psalmista ukazuje nam kontrast między tym, kto szuka Boga, a tym, kto podąża własnymi drogami: „Błogosławiony człowiek, który nie idzie za radą występnych…, lecz w prawie Pańskim upodobał sobie i rozmyśla nad nim dniem i nocą”. Prawdziwe szczęście rodzi się z bliskości z Bogiem i z oddania Mu swojego życia.>
Obraz drzewa zasadzonego nad płynącą wodą przypomina, że człowiek, który żyje zgodnie z Bożym prawem, czerpie siłę z trwałego źródła. Takie życie przynosi owoc w swoim czasie, liście nie więdną, a wszystko, czego się podejmuje, ma sens. To życie pełne nadziei, stabilności i prawdziwej radości.>
Z drugiej strony ci, którzy wybierają grzech, są jak plewa rozwiewana przez wiatr – chwiejni, nietrwali i skazani na zagubienie. „Znana jest Panu droga sprawiedliwych, a droga występnych zaginie”. Bóg widzi nasze wybory i wypełnia obietnice wobec tych, którzy Mu ufają.>
Dziś jest kolejny dzień, aby przyjrzeć się własnym wyborom: czy moje serce jest jak drzewo nad wodą – mocne, zakorzenione w Bogu, czy jak plewa, którą niesie każdy podmuch życia? Wielki Post zaprasza do głębokiej refleksji i ugruntowania swojego życia w Bogu.

Komentarz do Ewangelii

Jezus jasno pokazuje, że droga pójścia za Nim nie jest łatwa: „Syn Człowieczy musi wiele wycierpieć… będzie zabity, a trzeciego dnia zmartwychwstanie”. Nasze życie chrześcijańskie wzywa do odwagi, wytrwałości i gotowości na trudności, które mogą pojawić się w codzienności.
Pan wzywa nas także do osobistego nawrócenia: „Jeśli kto chce iść za Mną, niech się zaprze samego siebie, niech co dnia bierze krzyż swój i niech Mnie naśladuje”. To zaproszenie do rezygnacji z egoizmu i przywiązania do własnych wygód, by żyć zgodnie z Bożą wolą.
Jezus stawia przed nami prawdziwy wybór wartości: „Bo kto chce zachować swoje życie, straci je, a kto straci swe życie z mego powodu, ten je zachowa”. Wzywa więc, by nie szukać krótkotrwałych korzyści i przyjemności świata kosztem duszy. Prawdziwe życie i szczęście rodzą się w zaufaniu Bogu, w oddaniu się Jego planowi i w codziennym naśladowaniu Chrystusa.
Dziś Wielki Post zachęca nas do refleksji: jak bardzo jestem gotów iść za Jezusem, brać codzienny „krzyż” swojego życia i zaufać, że w oddaniu się Bogu odnajdę prawdziwe życie?

Komentarze do czytań i Ewangelii zostały przygotowane przez s. Tomaszę Marię Potrzebowską CSC

20 lutego 2026

Piątek

Piątek po Popielcu

o. Mieczysław Łusiak SJ

Najlepszy post
Post, rozumiany tradycyjnie, czyli jako powstrzymanie się od jakiś przyjemności, na przykład od jedzenia, jest czymś pożytecznym. Istnieje jednak post, który jest jeszcze pożyteczniejszy. Tym postem jest tak zwane „strapienie duchowe”. Cechuje się ono brakiem poczucia Bożej obecności i wyraźną niechęcią do czynienia jakiegokolwiek dobra, zwłaszcza takiego, które dużo kosztuje. To właśnie taki post, jeśli jest właściwie przeżywany, czyli bez ulegania zniechęceniu w wierze, nadziei i miłości, jest dobrą drogą do doskonałości.
o. Mieczysław Łusiak SJ

Patroni dnia:

Święty Zenobiusz, prezbiter i męczennik
nie znamy daty narodzin św. Zenobiusza. Według relacji Euzebiusza z Cezarei „Zenobiusz, najlepszy z lekarzy, śmierć poniósł wśród strasznych męczarni, zadawanych mu w boki". Stało się to około 310 roku. Według tej relacji św. Zenobiusz miał ponieść śmierć męczeńską wraz ze swoim biskupem w Antiochii Syryjskiej

Bractwo Słowa Bożego

Komentarze do poszczególnych czytań przygotowane przez Bractwo Słowa Bożego

Komentarz do pierwszego czytania

Prorok Izajasz przekazuje nam słowa Boga, które nie pozwalają pozostać obojętnym: „Krzycz na całe gardło, nie przestawaj!”. To wezwanie do przebudzenia sumienia. Bóg widzi religijność swojego ludu, ale jednocześnie demaskuje jej pozorność. Lud pości, modli się, szuka Boga – a jednak jego serce pozostaje daleko. Stawia więc bardzo konkretne pytanie: „Czyż to jest post, jaki Ja uznaję?”. Post, który ogranicza się do zewnętrznych gestów, a nie prowadzi do przemiany serca i relacji z drugim człowiekiem, nie ma mocy. Jeśli obok naszej modlitwy istnieje krzywda, niesprawiedliwość, pogarda czy obojętność – post traci swój sens.
Pan objawia, jaki post jest Mu miły: „rozerwać kajdany zła, wypuścić wolno uciśnionych, dzielić swój chleb z głodnym”. To post, który wyraża się w miłości, miłosierdziu i konkretnej trosce o drugiego człowieka. Prawdziwa pokuta nie zamyka nas na sobie, ale otwiera na potrzeby innych.
Bóg składa też obietnicę: „Wtedy twoje światło wzejdzie jak zorza”. Gdy nasze nawrócenie staje się czynem, a nie tylko słowem, wtedy doświadczamy Bożej bliskości. „Zawołasz, a Pan odpowie: Oto jestem!”. Ten wielkopostny dzień zaprasza do pytania: czy mój post prowadzi mnie do miłości, czy tylko do poczucia religijnego obowiązku? A przecież Bóg pragnie serca, które przemienia świat wokół siebie.

Komentarz do psalmu

Psalmista staje przed Bogiem bez masek i usprawiedliwień: „Uznaję bowiem nieprawość swoją, a grzech mój jest zawsze przede mną”. To postawa prawdziwej pokuty – nie ukrywanie winy, lecz odważne uznanie prawdy o sobie. Wielki Post prowadzi nas właśnie do takiego spotkania z Bogiem: w prawdzie i pokorze.
Autor psalmu przypomina, że Bóg nie oczekuje jedynie zewnętrznych ofiar: „Ofiarą bowiem Ty się nie radujesz… Boże, moją ofiarą jest duch skruszony”. Najważniejsze nie są gesty, praktyki czy nawet religijne obowiązki, ale serce, które potrafi się uniżyć i otworzyć na Boże miłosierdzie.
Skrucha serca nie jest poniżeniem, ale drogą do wolności. Człowiek, który uznaje swój grzech, przestaje uciekać i zaczyna żyć w świetle prawdy. „Pokornym i skruszonym sercem Ty, Boże, nie gardzisz” – to obietnica, która daje nadzieję każdemu, kto wraca do Boga.
Ten wielkopostny dzień zaprasza do pytania: czy moja pokuta jest tylko zewnętrznym znakiem, czy prawdziwym zwrotem serca ku Bogu? Bo Bóg nie odrzuca tego, kto przychodzi do Niego z sercem skruszonym i otwartym na Jego miłość.

Komentarz do Ewangelii

Jezus odpowiada uczniom, którzy zwracają uwagę na praktyki postu: „Czy goście weselni mogą się smucić, dopóki pan młody jest z nimi?” Jego słowa przypominają, że w życiu duchowym istnieje równowaga między radością spotkania z Bogiem a czasem pokuty i umartwienia.
Nie chodzi o to, aby sam rytuał postu stał się celem, lecz o otwarcie serca na obecność Jezusa. Obecność Pana jest źródłem radości, a post, modlitwa i pokuta stają się narzędziami przygotowania, oczyszczenia i wyrażenia tęsknoty za Bogiem, zwłaszcza wtedy, gdy Jego obecność nie jest tak oczywista.
Jezus zapowiada, że: „przyjdzie czas, kiedy zabiorą im pana młodego, a wtedy będą pościć”. W ten sposób pokazuje Siebie jako Oblubieńca Kościoła, na którego odejście reakcją serca będzie tęsknota za Nim i świadomość, że Kościół, jako Jego Oblubienica potrzebuje Jego łaski, by była czysta i zawsze gotowa na spotkanie z Nim.
Ten wielkopostny dzień przypomina nam, że radość w Bogu i czas postu są ze sobą powiązane, a prawdziwa praktyka pokuty rodzi się z serca świadomego Bożej obecności i rozkochanego Jego miłością jak Oblubienica.

Komentarze do czytań i Ewangelii zostały przygotowane przez s. Tomaszę Marię Potrzebowską CSC

21 lutego 2026

Sobota

Sobota po Popielcu

o. Mieczysław Łusiak SJ

Zróbmy Jezusowi przyjęcie
Pan Jezus powiedział do Lewiego „Pójdź za Mną” zanim ten stał się dobrym człowiekiem. Z tego faktu płyną dwa zasadnicze pouczenia. Po pierwsze: nie jest się powołanym do pójścia za Jezusem w nagrodę za dobre zachowanie, czy z powodu jakiś zasług. Po drugie: zasadniczym celem pójścia za Jezusem nie jest zmienianie świata, ale zmienianie siebie.
Każdy z nas „potrzebuje lekarza”, bo jest, w takim czy innym stopniu, grzesznikiem. Dlatego każdy z nas jest wezwany do pójścia za Jezusem, jak Lewi. I do „wielkiego przyjęcia” Jezusa w swoim domu. Zróbmy Mu to przyjęcie jak najszybciej!
o. Mieczysław Łusiak SJ

Patroni dnia:

Święty Piotr Damiani, biskup i doktor Kościoła
urodził się w 1007 roku w Rawennie. Wychowywał się u starszego brata Damiana (jego rodzice wcześnie zmarli). Gdy Damian zauważył, że Piotr jest bardzo zdolny oddał go na studia do Rawenny, a następnie do Faenzy i Parmy. Po przyjęciu święceń kapłańskich Piotr został wykładowcą w jednej ze szkół parafialnych. Po jakimś czasie udał się na pustkowie, a potem do klasztoru benedyktynów-eremitów. Został mnichem, a następnie w 1043 r. opatem eremu kamedulskiego w Fonte Avellana. Piotr tał się doradcą wielu klasztorów i kierownikiem duchowym wielu uczniów, którzy garnęli się do niego. Piotr Damiani był przyjacielem kolejnych cesarzy: Ottona III i Henryka IV, doradcą papieży: Klemensa II, Damazego II, Leona IX i Stefana II. Ten ostatni mianował go w 1057 r. biskupem Ostii i kardynałem. W 1067 r. otrzymał pozwolenie na powrót do Fonte Avellana i zrzekł się diecezji Ostii. Jednak nadal w razie konieczności służył papieżowi pomocą. W drodze powrotnej z Monte Cassino zachorował i w nocy z 22 na 23 lutego 1072 r. zmarł niespodziewanie w klasztorze benedyktynów w Faenzy i w ich kościele został pochowany.

Bractwo Słowa Bożego

Komentarze do poszczególnych czytań przygotowane przez Bractwo Słowa Bożego

Komentarz do pierwszego czytania

Pan Bóg wzywa nas do konkretnych działań miłości i sprawiedliwości: „Jeśli podasz twój chleb zgłodniałemu i nakarmisz duszę przygnębioną, wówczas twe światło zabłyśnie w ciemnościach”. To zaproszenie, aby nasza wiara nie była tylko słowem, lecz wyrażała się czynem – by dobro i pomoc bliźniemu stawały się świadectwem Bożej obecności w świecie.
Bóg obiecuje przemianę całego życia, jeśli człowiek postępuje zgodnie z Jego wolą: „Pan cię zawsze prowadzić będzie, nasyci duszę twoją na pustkowiach. Odmłodzi twoje kości”. Posłuszeństwo Bożym przykazaniom, prawdziwa miłość i szacunek dla świętości dni i zasad prowadzą do prawdziwej radości i pokoju w sercu.
Wielki Post to czas, aby zatrzymać się i zapytać: czy moje życie jest światłem dla innych, czy może moja wiara pozostaje w cieniu obojętności? Bóg obiecuje, że nasze dobre uczynki i wierność Jego Prawu przyniosą odnowę i pokój – w nas samych i w świecie wokół nas.

Komentarz do psalmu

Psalmista modli się z głębi serca: „Biedny jestem i ubogi”. To nie tylko opis materialnej sytuacji, ale przede wszystkim wyznanie duchowej postawy – świadomość, że bez Boga człowiek jest kruchy i potrzebujący. Wielki Post uczy nas takiej modlitwy: szczerej, prostej, wypowiedzianej z zaufaniem.
Autor psalmu nie opiera się na własnych zasługach, lecz na Bożej dobroci: „Tyś bowiem, Panie, dobry i łaskawy, pełen łaski dla wszystkich, którzy Cię wzywają”. Jeśli tak będziemy przeżywać modlitwę, stanie się ona spotkaniem z Bogiem, który słucha, pochyla się nad człowiekiem i odpowiada na wołanie serca.
W centrum takiej modlitwy jest zaufanie: „Zbaw sługę Twego, który Tobie ufa”. To zaproszenie, aby w codzienności nie polegać wyłącznie na sobie, lecz oddać Bogu swoje lęki, niepokoje i pragnienia. Prawdziwa modlitwa rodzi radość, bo prowadzi do doświadczenia Bożej bliskości: „Rozraduj życie swego sługi”.
Ten wielkopostny dzień zaprasza do pytania: czy potrafię stanąć przed Bogiem w prostocie i zaufaniu, uznając swoją zależność od Niego? Bo Bóg jest dobry i łaskawy dla wszystkich, którzy Go wzywają.

Komentarz do Ewangelii

Jezus wzywa Lewiego słowami prostymi, a jednocześnie radykalnymi: „Pójdź za Mną”. To wezwanie zmienia życie – Lewi zostawia wszystko i idzie za Nim. Wielki Post to czas, w którym i my jesteśmy zaproszeni, aby odpowiedzieć na podobne wezwanie: czy jesteśmy gotowi zostawić swoje przywiązania, wygody i grzech, aby podążać za Chrystusem?
Spotkanie Lewiego z Jezusem prowadzi też do doświadczenia wspólnoty i radości: „Potem Lewi wyprawił dla Niego wielkie przyjęcie u siebie w domu”. Nasze nawrócenie nie ma być samotne – Bóg zaprasza nas do relacji i do życia w Jego obecności, która przemienia również relacje z innymi ludźmi.
Faryzeusze nie rozumieją misji Jezusa: „Nie potrzebują lekarza zdrowi, ale ci, którzy się źle mają”. A przecież Jezus przychodzi do grzeszników, aby ich uzdrowić i przywrócić do życia. Wielki Post przypomina, że każdy z nas potrzebuje łaski Bożej, a nawrócenie jest dostępne dla każdego, kto odważy się pójść za Jezusem.
Dziś Bóg pyta: czy jestem gotów odpowiedzieć na Jego wezwanie i pozwolić, by zmienił moje życie? Pójście za Chrystusem prowadzi do prawdziwego nawrócenia, uzdrowienia i radości, którą możemy dzielić z innymi.

Komentarze do czytań i Ewangelii zostały przygotowane przez s. Tomaszę Marię Potrzebowską CSC