26 stycznia 2026

Poniedziałek

Wspomnienie św. biskupów Tymoteusza i Tytusa

Marek Ristau

Naszą odpowiedzialnością jest stale prosić Pana żniwa, aby posłał robotników na żniwo swoje, bo jest ono wielkie, a robotników mało! Ewangelia o Królestwie Bożym musi być głoszona po całej ziemi, na świadectwo wszystkim narodom. I wtedy nadejdzie koniec.
Marek Ristau

Patroni dnia:

Święci biskupi Tymoteusz i Tytus
Tymoteusz był wiernym i oddanym uczniem oraz współpracownikiem św. Pawła. Św. Paweł często wysyłał Tymoteusza w trudnych i poufnych sprawach do poszczególnych gmin, które założył, m.in. do Koryntu, Filippi i Tesalonik. Jego też wyznaczył na biskupa Efezu, ówczesnej metropolii Małej Azji. Według podania, kiedy św. Jan Apostoł przybył do Efezu, Tymoteusz oddał się do jego dyspozycji. Kiedy zaś Apostoł został skazany na banicję na wyspę Patmos przez cesarza Domicjana, Tymoteusz miał na nowo objąć biskupstwo w tym mieście. Tradycja głosi, że Tymoteusz miał ponieść śmierć męczeńską za Trajana z rąk rozjuszonego tłumu pogańskiego, kiedy miał odwagę publicznie zaprotestować przeciwko krwawym igrzyskom. Tytus znany jest wyłącznie z listów św. Pawła. Pochodził z rodziny grecko-rzymskiej, zamieszkałej w okolicy Antiochii Syryjskiej. Stamtąd bowiem Apostoł zabrał go do Jerozolimy. Został ochrzczony przez św. Pawła przed soborem apostolskim w 49 r. bok Tymoteusza i św. Łukasza Ewangelisty Tytus należał do najbliższych i najbardziej zaufanych uczniów św. Pawła Apostoła. Towarzyszył mu w podróżach i na soborze apostolskim w Jerozolimie. Około roku 63 Paweł ustanowił Tytusa biskupem gminy chrześcijańskiej na Krecie. Tytus zmarł mając 94 lata. Według podania miał ponieść śmierć męczeńską w mieście Gortyna na Krecie za panowania cesarza Domicjana.

Bractwo Słowa Bożego

Komentarze do poszczególnych czytań przygotowane przez Bractwo Słowa Bożego

Komentarz do pierwszego czytania

W dzisiejszym pierwszym czytaniu słyszymy słowa św. Pawła kierowane do Tymoteusza, pierwszego biskupa Efezu, którego sam uczynił przełożonym tej wspólnoty przez nałożenie rąk. Ten gest do dziś jest nieodłącznym elementem każdego stopnia święceń. Apostoł Narodów podczas swoich podróży misyjnych zakładał wspólnoty chrześcijańskie, a ponieważ sam najczęściej nie mógł ich doglądać, powoływał godnych ludzi do opieki nad wiernymi. Apostoł nie tylko zapewnia go o swojej modlitwie, ale przypomina o powierzonych mu obowiązkach, którym winien sprostać z mocą, miłością i rozsądkiem. Zadania stojące przed przełożonym gminy chrześcijańskiej wymagają najczęściej znoszenia różnorodnych trudów i przeciwności. Dlatego też Paweł przypomina Tymoteuszowi, że wraz z nałożeniem jego rąk otrzymał Boży charyzmat męstwa, aby sprostać czekającym go obowiązkom. Każdą bowiem trudność znoszoną dla Ewangelii, można pokonać mocą Bożą.

Komentarz do psalmu

Psalmista wzywa wszystkie narody do wychwalania Boga, gdyż tylko Jemu należy się chwała za wielkie rzeczy, które uczynił, za dzieło stworzenia i zbawienia. On jest naszym Królem, więc mamy pewność, że nic w naszym życiu nie jest kwestią przypadku; jesteśmy pod opieką sprawiedliwego i miłosiernego Władcy. W obliczu dostępowania tak wielkich łask, jedynie pieśń adoracji, chwały i błogosławieństwa może być próbą okazania wdzięczności. Taką postawę powinniśmy przyjmować także w naszej codziennej modlitwie.

Komentarz do Ewangelii

W dzisiejszej Ewangelii słyszymy o powołaniu siedemdziesięciu dwóch uczniów. Pan Jezus posyła ich po dwóch do miejsc, do których sam zamierzał się udać. To właśnie w tym momencie wypowiada słowa, które w sposób szczególny są skierowane do każdego z nas: „Żniwo wprawdzie wielkie, ale robotników mało; proście więc Pana żniwa, żeby wyprawił robotników na swoje żniwo” (Łk 10,2). To właśnie na nas spoczywa odpowiedzialność za nowe powołania do służby Bogu, do głoszenia Dobrej Nowiny tym, do których ona wciąż nie dotarła, jak i do tych, którzy ciągle o niej zapominają; to my powinniśmy nieustannie prosić Pana żniwa, aby tych robotników nigdy nie zabrakło. Pan Jezus posyła swoich uczniów, aby nieśli pokój. I to nie tylko o ten wewnętrzny, duchowy, ale też o pokój między ludźmi. Bez tego drugiego nie będzie również pierwszego. Tam, gdzie nie ma pokoju, tam już tylko krok do agresji i przemocy. Dlatego także my, życząc komuś pokoju, nie możemy zachowywać bierności wobec szerzącego się zła, lecz powinniśmy dążyć do jego eliminacji.

Komentarze do czytań i Ewangelii zostały przygotowane przez dr Joannę Jaromin

27 stycznia 2026

Wtorek

Wtorek III tydzień zwykły

Oremus

Święty Tomasz z Akwinu, żyjący w XIII wieku filozof i teolog, doktor Kościoła, swoje wielkie możliwości intelektualne i niespotykaną pracowitość oddał do dyspozycji Boga. Przekonywał, że rozum nie kłóci się z wiarą, lecz do niej prowadzi i ją wyjaśnia. Zbudował system teologii, od jego imienia nazywany tomizmem, na którym oparła się nauka Kościoła. Był przy tym bardzo pokorny. Swe przemyślenia przedstawiał nieustannie Bogu na modlitwie. Podobno gdy pisał o tajemnicy Trójcy Świętej, modlił się nieomal z głową w tabernakulum. Prośmy za jego wstawiennictwem, abyśmy umieli racjonalnie mówić o swojej wierze i bronić jej.

Halina Świrska, "Oremus" styczeń 2008, s. 113

Patroni dnia:

Błogosławiony Jerzy Matulewicz, biskup
urodził się 13 kwietnia 1871 roku. Oboje rodzice umarli, gdy był małym dzieckiem. Był wychowywany przez swojego starszego brata Jana. W dzieciństwie zachorował na gruźlicę kości. Choroba ta gnębiła go do końca życia. W 1891 roku, jako dwudziestoletni młodzieniec, wstąpił do seminarium duchownego w Kielcach. Wówczas też zmienił swoje nazwisko z Matulaitis na Matulewicz. Święcenia kapłańskie przyjął 31 grudnia 1898 roku. Doktorat uzyskał na uniwersytecie we Fryburgu Szwajcarskim. Powrócił do Kielc, gdzie podjął zajęcia jako profesor seminarium. W 1907 roku objął katedrę socjologii w Akademii Duchownej w Petersburgu. Dojrzał w nim wówczas zamiar odnowienia i zreformowania zakonu marianów, skazanego przez władze carskie na wymarcie. 29 sierpnia 1909 roku, w kaplicy biskupiej w Warszawie, złożył śluby zakonne. Rok później ułożył nowe konstytucje dla marianów, którzy odtąd mieli być zgromadzeniem ukrytym. W 1911 roku Jerzy Matulewicz został generałem zakonu, którym kierował do śmierci. W trakcie prac nad zatwierdzeniem konkordatu, ojciec Jerzy umarł nagle po nieudanej operacji 27 stycznia 1927 r.

Bractwo Słowa Bożego

Komentarze do czytań przygotowane przez Bractwo Słowa Bożego

Komentarz do pierwszego czytania

Dzisiejsze pierwsze czytanie przedstawia uroczysty pochód, podczas którego sprowadzono do Jerozolimy Arkę Przymierza. Dokonało się to za sprawą króla Dawida. Początkowo przechowywano ją tak, jak podczas wędrówki przez pustynię, w namiocie; dopiero później Dawid uzna, że powinien wybudować świątynię. Sprowadzenie Arki do stolicy wiązało się z wielką radością króla i całego ludu – Bóg zamieszkał bowiem pośród nich. Był to akt zarówno polityczny, jak i religijny. Odtąd Jerozolima stała się nie tylko stolicą państwa, ale i głównym ośrodkiem religijnym, gdyż Arka Przymierza była szczególnym znakiem Bożej obecności. Należy zwrócić też uwagę na zachowanie Dawida, który nie zważając na swoją pozycję, tańczy przed Arką wraz z całym ludem. Nie on w tej chwili jest królem, ale Bóg, który przychodzi do swego ludu i to Jemu należą się wszystkie honory. Dawidowi nie przeszkadza fakt, że naraża się na pośmiewisko i wzgardę nawet własnej żony; zdawał sobie sprawę, że wszystko, do czego doszedł, zawdzięcza wyłącznie Bogu.

Komentarz do psalmu

Dzisiejszy psalm przypomina wprowadzenie Arki Przymierza do Jerozolimy. Bóg ma zamieszkać ze swym ludem w nowej stolicy. Królem jest Dawid, ale to właśnie on postanowił sprowadzić Arkę Przymierza, chciał nawet wybudować świątynię, w której miałaby spocząć na zawsze i w której zarówno on, jak i wszyscy Żydzi czciliby swojego Jedynego Króla. Przed wiekami Jerozolima otworzyła przed Nim swe bramy, ale czy dziś ludzie są gotowi otworzyć Mu bramy swoich serc?

Komentarz do Ewangelii

W dzisiejszej Ewangelii dołączamy do Maryi i braci Jezusa, którzy chcą się z Nim widzieć. Kiedy Jezus słyszy tę informację, wypowiada słowa, które mogą nas zaskakiwać: „Któż jest moją matką i [którzy] są braćmi?“ (Mk 3,33). Niektórzy mogą pomyśleć, patrząc na dzisiejsze czasy, że odkąd Jezus stał się sławny, zapomniał o swojej rodzinie. Albo jeszcze gorzej – pewnie wstydzi się swoich ubogich krewnych. Nic bardziej mylnego. Jezus nie tylko nie zapomniał o swojej rodzinie, ale jeszcze ją poszerza o tych wszystkich, którzy w Niego uwierzyli i słuchają Jego nauki. Potwierdzi to raz jeszcze z krzyża, kiedy do swojej Matki i umiłowanego ucznia wypowie swój niezwykły testament (zob. J 19,25-27). Każdy z nas od chrztu jest dzieckiem Bożym, więc tym samym bratem Jezusa. Nie możemy jednak poprzestać wyłącznie na tym fakcie. Aby bowiem utrzymać dziecięctwo Boże, powinniśmy z miłością do naszego Ojca wierzyć w Niego i Tego, którego posłał, słuchać Jego nauki i pełnić Jego wolę. Wolą Bożą jest czynienie dobra. Poznamy, co jest dobre, jeśli będziemy postępować zgodnie z Jego przykazaniami.

Komentarze do czytań i Ewangelii zostały przygotowane przez dr Joannę Jaromin

28 stycznia 2026

Środa

Środa III tydzień zwykły

Oremus

Ziarnem jest słowo Boże, a siewcą jest Chrystus. Każdy, kto Go znajdzie, będzie żył na wieki, głosi dzisiejsza aklamacja przed Ewangelią. Bóg jest wierny. Dotrzymuje obietnic i nie cofa swej łaski, nawet gdy karci nieposłusznego. Pragnie, abyśmy jak żyzna ziemia przynosili plon obfity, dlatego nieustannie zasiewa w naszych sercach najlepsze, życiodajne ziarno, swoje słowo. Nie pozwólmy, by zostało zagłuszone przez troski i ułudy, którymi mami nas świat. Przyjmijmy je z wiarą, aby kiełkując i wzrastając, wydało w nas owoc nawrócenia i życia wiecznego.

Halina Świrska, "Oremus" styczeń 2008, s. 122

Patroni dnia:

Święty Tomasz z Akwinu
urodził się w Roccasecca niedaleko Akwinu (Włochy) w 1225 r. jego ojciec był rycerzem. W wieku 5 lat rodzice oddali go do opactwa na Monte Cassino. Z niewyjaśnionych przyczyn opuścił on klasztor i udał się do Neapolu, gdzie studiował na tamtejszym uniwersytecie. Chciał wstąpić do dominikanów ale jego rodzina się na to nie zgadzała. Z tego powodu miał nawet dwuletni areszt domowy. Jednak Tomasz nie poddał się i został dominikaninem. Przełożeni wysłali go na studia do Rzymu, a stamtąd około roku 1248 do Kolonii. Tam spotkał wielkiego uczonego Alberta Wielkiego, który mówił o młodym Tomaszu: „Nazywamy go niemym wołem, ale on jeszcze przez swoją naukę tak zaryczy, że usłyszy go cały świat”. W Kolonii Tomasz przyjął święcenia kapłańskie. Wysłano go do Paryża by tam wykładał na Sorbonie. Zadziwiał wszystkich jasnością wykładów, wymową i głębią. Po 7 latach wyjechał do Włoch gdzie na kapitule generalnej został mianowany kaznodzieją. W roku 1274 papież bł. Grzegorz X zwołał do Lyonu sobór powszechny. Zaprosił także Tomasza z Akwinu. Tomasz jednak, mając 48 lat, po krótkiej chorobie zmarł w drodze na sobór w opactwie cystersów w Fossanuova dnia 7 marca 1274 roku

Bractwo Słowa Bożego

Komentarze do poszczególnych czytań przygotowane przez Bractwo Słowa Bożego

Komentarz do pierwszego czytania

W dzisiejszym pierwszym czytaniu słyszymy, jak po powzięciu przez Dawida decyzji o wybudowaniu świątyni, Bóg przemawia do niego przez proroka Natana. Bóg na początku pokazuje Dawidowi, kim był i skąd pochodzi, a także przypomina, że wszystko co do tej pory osiągnął, zawdzięcza Panu. Później jednak odpowiada na pragnienie króla z nieprawdopodobną hojnością. Można wręcz powiedzieć, że to nie Dawid zbuduje dom Bogu, ale Bóg zbuduje prawdziwy dom dla niego, dom, w którym odnajdzie się on już na zawsze, dom w szerokim tego słowa znaczeniu, wybiegający daleko w przyszłość, uwzględniający jego potomków. Dawid nie jest idealny, ani tym bardziej bezgrzeszny. Bóg doskonale zna jego słabości i zbytnią pewność siebie, ale docenia w nim szczerość w okazywaniu pragnień. I chociaż myślał czysto po ludzku, jego pragnieniem było uczynienie czegoś dla Boga. Jak często ktokolwiek z nas myśli o tym, by uczynić coś dla Boga? Przecież my także zawdzięczamy Mu wszystko, zwłaszcza nasze życie. Czy raczej nie jest najczęściej tak, że oczekujemy wszystkiego od Niego?

Komentarz do psalmu

W dzisiejszym psalmie responsoryjnym psalmista przytacza słowa Boga o Dawidzie. Przypomina, że jest Jego wybrańcem, z którym zawarł przymierze, a potomstwo Dawida zapewni mu pamięć na całe wieki dzięki Bożemu błogosławieństwu i wybraństwu. Bóg mówi: „A Ja go ustanowię pierworodnym, najwyższym z królów ziemi“ (Ps 89,28). Najważniejszym potomkiem Dawida i Królem Wszechświata jest Jezus Chrystus i to w Nim wypełni się przymierze zawarte nie tylko między Bogiem a Dawidem, ale i całą ludzkością, która dzięki Jego męce, śmierci i zmartwychwstaniu dostąpiła zbawienia.

Komentarz do Ewangelii

W dzisiejszej Ewangelii słyszymy przypowieść o siewcy, którą Pan Jezus rozpoczyna swoją mowę w przypowieściach, oraz jej wyjaśnienie. Przypowieści są bardzo istotnym elementem Jego nauczania. Przybliżanie tajemnicy zbawienia dzięki nim odbywało się stopniowo, za pomocą obrazów i symboli, gdyż lud nie był gotowy na to, by wszystkie sprawy Boże przyjąć od razu. Z tego również powodu Jezus zabraniał świadkom cudów, czy demonom, zdradzać swoją tożsamość.
W przypowieści siewca sieje słowo Boże. Dalszy jego rozwój uzależniony jest od gruntu, na który to słowo padnie, czyli od człowieka, który je przyjmuje. Każdy z nas słuchając słowa Bożego jest w innej kondycji. Niektórzy są zbyt zajęci życiem doczesnym, by usłyszane słowo mogło w nich zapuścić korzenie. Inni przyjmują je z radością, ale w obliczu napotykanych trudności, nie potrafią go utrzymać i postępować według niego. Jeszcze inni słuchają go, ale nie przyjmują do swojego serca. Na szczęście są też tacy, którzy przyjąwszy słowo Boże, zatrzymują je na zawsze i żyją nim na co dzień. Dzięki nim nauka Pańska rozlewa się także na innych, na ich otoczenie, rodzinę, współpracowników, przewyższając znacznie swą obfitością wcześniejsze niepowodzenia. I chociaż czasem różne sytuacje sprawiają, że ziarno słowa Bożego pozostaje w nas bezowocne, powinniśmy się starać, by jednak jak najczęściej przynosiło obfite plony.

Komentarze do czytań i Ewangelii zostały przygotowane przez dr Joannę Jaromin

29 stycznia 2026

Czwartek

Czwartek III tydzień zwykły

Oremus

Mistrz Eckhart, dominikański mistyk, mawiał o sobie: Jestem tym, który nie jest. W świetle dzisiejszej Ewangelii nie jest to tylko przesadna pokora. Jeśli widzisz swoją bezradność bez Boga, jeśli uznajesz, że Go potrzebujesz, jeśli do Niego wołasz; otrzymasz Tego, którego potrzebujesz i którego wzywasz. Jeśli natomiast chcesz być sam dla siebie bogiem, to nie tylko nim nie zostaniesz, ale również stracisz siebie samego, ponieważ jako stworzenie nie możesz bez swego Stwórcy.

O. Cezary Binkiewicz OP, "Oremus" styczeń 2004, s. 115

Patroni dnia:

Święta Aniela Merici, dziewica
urodziła się 21 marca 1474 r. w Desenzano w północnych Włoszech. Wcześnie zaczęła wieść życie wypełnione modlitwą i pokutą. Miała zaledwie 15 lat, kiedy straciła najpierw ukochaną siostrę, a niedługo potem matkę i ojca. Sierotę przyjął do siebie wuj z Salo. W tym czasie wstąpiła do III Zakonu św. Franciszka. Po śmierci wuja powróciła do rodzinnego Desenzano, by następnie udać się do Brescii (1516). Tutaj działała w ruchu Del Divino Amor. Po jakimś czasie Towarzystwo w Wenecji zaproponowało jej, aby objęła kierownictwo nad wszystkimi jego dziełami miłosierdzia. Również papież Klemens VII zaproponował Anieli, by zechciała zaopiekować się dziełami dobroczynnymi w Wiecznym Mieście. Dla uproszenia sobie światła Bożego Aniela udała się z pielgrzymką do Ziemi Świętej (1524). Prowadziła życie pełne modlitwy i wyrzeczenia. Kiedy nastał już pokój, powróciła do Brescii i tam założyła nową rodzinę zakonną sióstr urszulanek. Zmarła 27 stycznia 1540 r.

Bractwo Słowa Bożego

Komentarze do poszczególnych czytań przygotowane przez Bractwo Słowa Bożego

Komentarz do pierwszego czytania

W dzisiejszym pierwszym czytaniu słyszymy odpowiedź Dawida na Boże słowa. Jest to właściwie modlitwa króla wyrażająca jego zdumienie i wdzięczność za wielkie obietnice, jakie otrzymał, czyli za obietnice trwałości jego potomstwa i królestwa. Jest ona niewątpliwie dziękczynieniem i pochwałą wspaniałomyślnego upodobania Boga, który objawia swoją wielkość wobec mizernych i słabych ludzi. Jest to wyraz wdzięczności za wybranie Izraela jako ludu umiłowanego oraz zaszczyconego obecnością Pana i objawieniem Jego chwały. Dawid uznaje swą małość i niegodność wobec Bożej dobroci, porównując się do nicości. Jednocześnie potwierdza także, iż Bóg jest jedynym prawdziwym Bogiem Izraela i że Jego słowa są prawdą, prosi więc o wypełnienie danej mu obietnicy. Rzeczywiście, obietnicy Bożej nie zniweczy nawet ewentualna niewierność potomków Dawida. Dzięki niej Dawid stał się postacią kluczową w rozwoju myśli mesjańskiej Starego Testamentu. Jest to bowiem jeden z kluczowych tekstów dla zrozumienia przymierza Dawidowego i obietnicy mesjańskiej potomka, który będzie miał wieczne królestwo (por. 2Sm 7,10-16). Temat potomka Dawida, którym jest oczekiwany Mesjasz, powróci w sposób szczególny w Nowym Testamencie. Potomkiem, do którego została skierowana obietnica dana Dawidowi, jest – jak wiemy – Jezus z Nazaretu.

Komentarz do psalmu

W dzisiejszym psalmie psalmista przypomina wierność Dawida względem Boga i obietnicę zbudowania domu Bożego. Król jedynie zdołał rozpocząć dzieło budowy świątynie, jednak całego przedsięwzięcia dopełnił jego syn i następca, Salomon, o którym Bóg mówi: „Zrodzone z ciebie potomstwo posadzę na twoim tronie” (Ps 132,11b). Wierność każdego pokolenia Bóg obiecuje nagrodzić przedłużeniem dynastii królewskiej „po wieczne czasy” (Ps 132,12b). Królem panującym na wieki jest Jezus Chrystus, potomek Dawida.

Komentarz do Ewangelii

W dzisiejszej Ewangelii słyszymy dwie kolejne przypowieści Jezusa: o lampie i o mierze. Są to jedne z najkrótszych przypowieści, zaledwie dwuwersowe, jednak pełne głębokich treści. Przypowieść o lampie pokazuje bezsens zapalania światła po to, by je zakryć; światło powinno zajmować wyjątkowe miejsce, ma bowiem oświetlać pomieszczenie, drogę, mrok, w którym człowiek czuje się nieswojo. Światło Bożego słowa ma natomiast oświecać ludzki umysł i serce oraz wpływać na zmianę jego postępowania, na ciągłe dążenie do nawrócenia, by w wieczności nieustannie oglądać blask chwały Bożej. W kolejnej przypowieści słyszymy, że miara, jaką stosujemy oceniając innych, będzie również użyta względem nas. Lepiej, aby każdy miał na swoim koncie jak najwięcej dobrych uczynków, ponieważ ich brak odwróci się przeciwko niemu. Słowa: „Bo kto ma, temu będzie dane; a kto nie ma, pozbawią go i tego, co ma” (Mk 4,25) przywodzą na myśl podobne słowa zawarte w przypowieści o talentach (zob. Mt 25,28-29) czy też jej bliźniaczej przypowieści o minach (Łk 19,24.26). Dążenie do zbawienia nie może być naznaczone biernością, lecz radosnym działaniem z miłością do Boga i człowieka.

Komentarze do czytań i Ewangelii zostały przygotowane przez dr Joannę Jaromin

30 stycznia 2026

Piątek

Piątek III tydzień zwykły

Oremus

Dzisiejszy patron, św. Jan Bosko (1815-1888), wcześnie odczytał swoje powołanie do głoszenia Ewangelii. Już jako dziecko apostołował wśród rówieśników i starszych. Zaznawszy w dzieciństwie biedy, był szczególnie wrażliwy na niedolę dzieci i młodzieży. Ponieważ potrzeby były ogromne i sam nie mógł ich zaspokoić, założył zakony salezjanów i salezjanek, których charyzmatem jest praca wychowawcza wśród dzieci i młodzieży. Jako duszpasterz zachęcał do podejmowania drogi ascezy, dostępnej dla każdego, którą jest uświęcenie się w codzienności poprzez sumienne wypełnianie swoich obowiązków stanu.

WYPEŁNIAJĄC DZIEŁA OJCA

Patroni dnia:

Święta Hiacynta, dziewica
urodziła się w 1585 r. niedaleko Viterbo. Mając 19 lat została oddana przez ojca - zaniepokojonego jej zbyt swobodnym życiem - do klasztoru klarysek. Otrzymała tam imię Hiacynta. Przyzwyczajona wszakże do wielkopańskiego stylu życia i do wygód, nie mogła przywyknąć do surowego życia klasztoru. Pierwsze piętnaście lat przeżyła ku zgorszeniu i zatroskaniu sióstr bardzo swobodnie: przyjmowała licznych gości, bawiła ich i dbała o "należne" jej wygody. Klauzura, ubóstwo, posłuszeństwo nie były dla niej problemem. Przełożeni w obawie przed możną rodziną nie chcieli sytuacji zadrażniać. Wtedy Hiacynta bardzo ciężko zachorowała. Poznała wtedy, jak zawodne są w nieszczęściu przyjaźnie ludzkie, jak złudne i przemijające są rozkosze ziemskie. Zaczęła gorzko żałować zmarnowanych lat życia. Po ustąpieniu choroby podjęła życie modlitwy i pokuty. Stała się gorliwą czcicielką Chrystusa ukrzyżowanego, ubogiego i pokornego. Rozwijała szeroką działalność charytatywną. W nagrodę Pan Bóg obdarzył ją darem ekstaz, łaską proroctwa i czytania w sumieniach ludzkich. Zmarła 30 stycznia 1640 r.

Bractwo Słowa Bożego

Komentarze do poszczególnych czytań przygotowane przez Bractwo Słowa Bożego

Komentarz do pierwszego czytania

W dzisiejszym pierwszym czytaniu słyszymy o grzechach Dawida. Najpierw o cudzołóstwie z Batszebą, a następnie zabójstwie jej męża, Uriasza. Jeden grzech pociąga za sobą kolejny; próba ukrycia skutków pierwszego doprowadza do śmierci niewinnego człowieka. Odpowiedzialność za drugi grzech, choć nie został on dokonany rękami Dawida, spadła jednak na niego, gdyż to właśnie on rozkazał, aby podczas walki postawiono Uriasza w miejscu, z którego nie mógł wyjść żywy. W tym tekście na jaw wychodzą wszystkie negatywne cechy Dawida i jego moralny upadek. We wcześniejszych czytaniach Boże wybraństwo Dawida było dla nas oczywiste, teraz natomiast zaczynamy wątpić – jak Bóg mógł wybrać sobie takiego krętacza pozbawionego jakichkolwiek skrupułów? Bóg jednak nie potrzebuje ideałów. Tak, jak Pan Jezus wybrał apostołów, którzy w chwili próby Go zdradzili i opuścili, tak też Bóg wybierał zwykłych ludzi z ich wszystkimi ułomnościami. Św. Paweł to zrozumiał, dlatego pisał do Rzymian: „Gdzie jednak wzmógł się grzech, tam jeszcze obficiej rozlała się łaska” (Rz 5,20). Nie jest to bynajmniej zachęta do grzechu, ale do tego, by nie brnąć w nim dalej, lecz uchwycić się Bożego miłosierdzia i powstać z upadku.

Komentarz do psalmu

Dziś słyszymy pierwszą część psalmu Miserese. Psalm ten przypisywany jest Dawidowi pokutującemu po cudzołóstwie z Batszebą i zabójstwie jej męża Uriasza. W tej części widzimy człowieka pogrążonego w grzechu już od łona matki, w czym możemy dopatrywać się rzeczywistości grzechu pierworodnego. Człowiek analizuje tu swój grzech przed obliczem Boga. Grzech jawi się więc jako siła oddalająca nas od Boga, odstąpienie od dobra na rzecz zła, od światła na rzecz ciemności. Mimo wszystko, człowiek pokłada ufność w miłosierdziu Boga, którego niewątpliwie dostąpi, jeśli będzie szczerze żałował i błagał o przebaczenie.

Komentarz do Ewangelii

W dzisiejszej Ewangelii ponownie słyszymy przypowieści Jezusa. Tym razem są to przypowieści o królestwie Bożym: o zasiewie i o ziarnku gorczycy. Tak jak ziarno wrzucone w ziemię nie jest uzależnione od człowieka czy pory dnia lub nocy, lecz kiełkuje i wzrasta własną mocą, tak też królestwo Boże rozwija się własną mocą, stopniowo, etapami. Zostało zapoczątkowane na ziemi wraz z pojawieniem się Syna Bożego i będzie wzrastać aż do czasu żniw, czyli do dnia sądu, kiedy każdy się dowie, czy osiągnął to, do czego dążył, czy całą wieczność będzie radował się oglądaniem oblicza Bożego. Przypowieść o ziarnku gorczycy natomiast pokazuje, że chociaż początki królestwa Bożego są skromne, jak maleńkie ziarnko gorczycy, to efekty jego rozwoju są spektakularne. Jezus zapoczątkował je na ziemi wraz ze swym narodzeniem jako bezbronne niemowlę, Jego towarzyszami byli ludzie nie liczący się w społeczeństwie żydowskim, On sam był tylko Synem cieśli z Nazaretu i zmarł okryty hańbą. To wszystko jednak przerodziło się w Kościół trwający na całym świecie już ponad dwa tysiące lat. Ci, którzy do niego należą, są jak ptaki znajdujące schronienie w krzewie gorczycy i oni też znajdą swoje miejsce w wiecznym królestwie Bożym.

Komentarze do czytań i Ewangelii zostały przygotowane przez dr Joannę Jaromin

31 stycznia 2026

Sobota

Sobota III tydzień zwykły

Oremus

Oddajmy dziś chwałę Bogu, który ucisza nasze burze i wkracza w nasze grzeszne życie, aby nas ratować. On nie opuszcza nas nawet wtedy, gdy od Niego odchodzimy. Szuka nas, posyła ludzi, którzy pomagają do Niego wrócić. Wystarczy tylko uznać przed Nim swoją winę, wystarczy zawołać: Stwórz we mnie serce czyste! Odnów we mnie moc ducha! Czy nic Cię nie obchodzi, że ginę? Jego łaska i miłosierdzie są dostępne dla każdego.

Mira Majdan, Agnieszka Wędrychowska, "Oremus" styczeń 2000, s. 119

Patroni dnia:

Święty Jan Bosko, prezbiter
urodził się 16 sierpnia 1815 r. w Becchi. Młode lata spędził w ubóstwie. Kiedy miał 9 lat, Pan Bóg w tajemniczym widzeniu sennym objawił mu jego przyszłą misję. Zaczął ją na swój sposób rozumieć i pełnić. Zaczął robić w mieście różne przedstawienia przeplatając swoje popisy modlitwą, pobożnym śpiewem i "kazaniem. Po ukończeniu szkół średnich Jan został przyjęty do wyższego seminarium duchownego w Turynie. 5 czerwca 1841 roku otrzymał święcenia kapłańskie. Za poradą św. Józefa Jan wstąpił do Konwiktu Kościelnego dla pogłębienia swojej wiedzy religijnej i życia wewnętrznego. Od tego czasu zaczął gromadzić samotną młodzież, uczyć ją prawd wiary, szukać dla niej pracy u uczciwych ludzi. W niedzielę zaś dawał okazję do wysłuchania Mszy świętej i do przyjmowania sakramentów świętych. Cały wolny czas Jan poświęcał na pisanie i propagowanie dobrej prasy i książek. Początkowo wydawał je w drukarniach turyńskich. Jan Bosko zmarł 31 stycznia 1888 r.

Bractwo Słowa Bożego

Komentarze do poszczególnych czytań przygotowane przez Bractwo Słowa Bożego

Komentarz do pierwszego czytania

W dzisiejszym pierwszym czytaniu słyszymy przypowieść o biedaku i jego owieczce, którą prorok Natan opowiada Dawidowi, aby uzmysłowić mu jego winy i doprowadzić do skruchy. Król był tak bardzo pogrążony w swoim grzechu, że nie zorientował się nawet, że ta przypowieść opowiada właśnie o nim i jego grzechach, a słowami, iż bogacz, który zabił jedyną owieczkę biedaka, winien jest śmierci, sam wydaje na siebie wyrok. Dopiero słowa: „Zgrzeszyłem wobec Pana” (2Sm 12,13) sprawiają, że odsuwa od siebie karę śmierci i dostępuje odpuszczenia grzechu. Musi jednak odpokutować za popełnione zło; Natan zapowiada, że syn, którego urodzi mu Batszeba, umrze. W Starym Testamencie istniało bowiem bardzo mocne przekonanie, że kara za grzech człowieka spada także na jego dzieci. Dawid natychmiast podejmuje post i inne umartwienia, a także modli się o ocalenie dziecka zdając sobie w pełni sprawę z tego, że tylko on jest odpowiedzialny za całe zaistniałe zło. Historia Dawida z jednej strony pokazuje typowy schemat odchodzenia człowieka od Boga, a z drugiej ukazuje sposób, w jaki Bóg okazuje miłosierdzie grzesznikom i prowadzi ich do nawrócenia.

Komentarz do psalmu

Dziś słyszymy drugą część psalmu Miserere. Tu następuje już prośba o nawrócenie, o nowe serce i nowego ducha. Grzesznik staje w całej swej nędzy przed Bogiem i prosi, by nie odrzucał go od swego oblicza (Ps 51,13). Mocno zakorzenione jest tu przekonanie o Bożym przebaczeniu i miłosierdziu. Św. Augustyn podkreślał, iż Bogu łatwiej powstrzymać swój gniew, niż miłosierdzie. Św. Faustyna także uważała, że: „Wszystko ma swój początek w Twoim Miłosierdziu i w Twym Miłosierdziu się kończy”.

Komentarz do Ewangelii

Dzisiejsza Ewangelia pokazuje nam dramatyczną scenę: apostołowie zmagają się z burzą na Jeziorze Galilejskim, podczas gdy Jezus spokojnie śpi w łodzi. Po zakończeniu swej mowy w przypowieściach Jezus postanowił, że wraz z uczniami przeprawi się na drugi brzeg jeziora. Nic nie zapowiadało trudnych warunków pogodowych, ewangelista sam podkreśla, że stało się to nagle. Uczniowie widząc Jezusa śpiącego, równie nagle, jak zmiana pogody, zapomnieli kim On jest i że przy Nim nic im nie grozi, zwątpili w Niego. Dlatego budzą Go wyrzutem: „Nauczycielu, nic Cię to nie obchodzi, że giniemy?” (Mk 4,38b). W tej samej chwili stają się świadkami cudu nad naturą – na rozkaz Jezusa burza się ucisza i jezioro się uspokaja. Teraz Jezus zwraca się do nich z wyrzutem: „Czemu tak bojaźliwi jesteście? Jakże wam brak wiary?” (Mt 4,40). Po tych słowach uczniów znów paraliżuje strach. I to przed Tym, z którym związali swoje życie. Byli świadkami cudów, słyszeli Jego naukę, ale wciąż nie potrafią myśleć po Bożemu, lecz po ludzku i dlatego z trwogą zastanawiają się, kim On jest. Czego się spodziewali budząc Go? Czy nie właśnie jakiegoś nadzwyczajnego dzieła? A teraz, gdy niebezpieczeństwo minęło, są przerażeni. Są prostymi ludźmi, jeszcze nie raz zwątpią w Jezusa, opuszczą Go w chwili próby, ale to właśnie ich wybrał, aby stali się fundamentem Kościoła.

Komentarze do czytań i Ewangelii zostały przygotowane przez dr Joannę Jaromin