Środa

Czytania

(Iz 50,4-9a)
Pan Bóg mnie obdarzył językiem wymownym, bym umiał przyjść z pomocą strudzonemu, przez słowo krzepiące. Każdego rana pobudza me ucho, bym słuchał jak uczniowie. Pan Bóg otworzył Mi ucho, a Ja się nie oparłem ani się cofnąłem. Podałem grzbiet mój bijącym i policzki moje rwącym Mi brodę. Nie zasłoniłem mojej twarzy przed zniewagami i opluciem. Pan Bóg Mnie wspomaga, dlatego jestem nieczuły na obelgi, dlatego uczyniłem twarz moją jak głaz i wiem, że wstydu nie doznam. Blisko jest Ten, który Mnie uniewinni. Kto się odważy toczyć spór ze Mną? Wystąpmy razem! Kto jest moim oskarżycielem? Niech się zbliży do Mnie! Oto Pan Bóg Mnie wspomaga. Któż Mnie potępi?

(Ps 69,8-10.21-22.31.33-34)
REFREN: W Twej dobroci wysłuchaj mnie, Panie

Dla Ciebie bowiem znoszę urąganie,
hańba twarz mi okrywa.
Dla braci moich stałem się obcym,
i cudzoziemcem dla synów mej matki.

Bo gorliwość o dom Twój mnie pożera
i spadły na mnie obelgi złorzeczących Tobie.
Hańba złamała me serce i sił mi zabrakło,
czekałem na współczucie, lecz nikt się nie zjawił,
i na pocieszycieli, lecz ich nie znalazłem.

Domieszali trucizny do mego pokarmu,
a gdy byłem spragniony, poili mnie octem.
Pieśnią chcę chwalić imię Boga
i wielbić Go z dziękczynieniem.

Patrzcie i cieszcie się, ubodzy,
niech ożyje serce szukających Boga.
Bo Pan wysłuchuje biednych
i swoimi więźniami nie gardzi.

Aklamacja
Witaj nasz Królu i Zbawicielu, Ty sam zlitowałeś się nad grzesznymi.

(Mt 26,14-25)
Jeden z Dwunastu, imieniem Judasz Iskariota, udał się do arcykapłanów i rzekł: Co chcecie mi dać, a ja wam Go wydam. A oni wyznaczyli mu trzydzieści srebrników. Odtąd szukał sposobności, żeby Go wydać. W pierwszy dzień Przaśników przystąpili do Jezusa uczniowie i zapytali Go: Gdzie chcesz, żebyśmy Ci przygotowali Paschę do spożycia? On odrzekł: Idźcie do miasta, do znanego nam człowieka, i powiedzcie mu: Nauczyciel mówi: Czas mój jest bliski; u ciebie chcę urządzić Paschę z moimi uczniami. Uczniowie uczynili tak, jak im polecił Jezus, i przygotowali Paschę. Z nastaniem wieczoru zajął miejsce u stołu razem z dwunastu . A gdy jedli, rzekł: Zaprawdę, powiadam wam: jeden z was mnie zdradzi. Bardzo tym zasmuceni zaczęli pytać jeden przez drugiego: Chyba nie ja, Panie? On zaś odpowiedział: Ten, który ze Mną rękę zanurza w misie, on Mnie zdradzi. Wprawdzie Syn Człowieczy odchodzi, jak o Nim jest napisane, lecz biada temu człowiekowi, przez którego Syn Człowieczy będzie wydany. Byłoby lepiej dla tego człowieka, gdyby się nie narodził. Wtedy Judasz, który Go miał zdradzić, rzekł: Czy nie ja, Rabbi? Odpowiedział mu: Tak jest, ty.

Rozważania do czytań

o. Mieczysław Łusiak SJ

Jezus nie doprowadza do rozpaczy
Jezus przestrzegł Judasza, próbując go przekonać, jak straszną rzeczą jest zdrada, którą planował. Mimo to Judasz nie zrezygnował. Widocznie nie wierzył Jezusowi i uważał, że „wie co robi”, że jego postępowanie jest słuszne.
Nas też Jezus przekonuje jak może, czasem nawet straszy, byśmy nie popełniali jakiegoś błędu (grzechu), a my i tak robimy „swoje”. I potem wpadamy w rozpacz, jak Judasz, uświadamiając sobie, co zrobiliśmy. Warto więc ufać Jezusowi. Czy znany jest ktoś, kto miałby obiektywne powody do rozpaczy, bo posłuchał Jezusa? Czy Jezus kogoś zniszczył tak, jak to potrafi zrobić grzech?
o. Mieczysław Łusiak SJ

Patroni dnia:

Święty Noniusz Alwarez Pereira, zakonnik
urodził się 24 czerwca 1360 r. w Cernache do Bomjardim (Portugalia) jako potomek znanego rodu rycerskiego. Mając 17 lat, ożenił się z Eleonorą de Alvim. Już cztery lata wcześniej rozpoczął służbę rycerską. Brał udział w powstrzymaniu inwazji kastylijskiej. Dał się wtedy poznać jako odważny i impulsywny młodzieniec. W kwietniu 1384 r., nowy król Jan I mianował Noniusza protektorem i naczelnym dowódcą wojsk portugalskich. W 1423 r., po śmierci żony, Noniusz porzucił życie rycerskie i dworskie i wstąpił jako brat do zakonu karmelitów w ufundowanym przez siebie klasztorze w Lizbonie. Przyjął wtedy imię Noniusza od Świętej Maryi. Zasłynął z gorliwej modlitwy, praktyk pokutnych i synowskiego oddania się Maryi. Pełnił też liczne dzieła miłosierdzia, szczególną troską otaczając osierocone dzieci. Zmarł w opinii świętości w Niedzielę Wielkanocną, 1 kwietnia 1431 r.

Bractwo Słowa Bożego

Komentarze do poszczególnych czytań przygotowane przez Bractwo Słowa Bożego

Komentarz do pierwszego czytania

„Każdego rana pobudza me ucho, bym słuchał jak uczniowie”. Takie słowa otrzymujemy od Pana Boga w ostatni dzień naszej wielkopostnej „pustyni” – rozważań Bożego Słowa. To zdanie zaprasza do tego, aby być w kontakcie z Bożym Słowem. Dlaczego? Bo z tego słowa rodzi się wiara: „Przeto wiara rodzi się z tego, co się słyszy, tym zaś, co się słyszy, jest słowo Chrystusa” (Rz 10,17). Te słowa dają życie wieczne: „Odpowiedział Mu Szymon Piotr: Panie, do kogóż pójdziemy? Ty masz słowa życia wiecznego” (J 6,68). Życie w oparciu o Słowo Boże – słuchanie go i wypełnianie – jest po prostu udane: „Każdego więc, kto tych słów moich słucha i wypełnia je, można porównać z człowiekiem roztropnym, który dom swój zbudował na skale” (Mt 7,24). Czy chcesz czytać, słuchać to słowo nadal? Co daje ci czytanie, słuchanie Bożego Słowa? Czy widzisz wpływ kontaktu ze słowem na twoje życie? Czy bardziej poznajesz Boga, siebie, ludzi, świat? Czy przybliżasz się do Boga?

Komentarz do psalmu

„Domieszali trucizny do mego pokarmu, a gdy byłem spragniony, poili mnie octem”. Te słowa psalmisty przypominają nam o tym, że nie wszystko i nie wszyscy, co jest/są w naszym życiu, jest dla nas dobre. Mądrość polega na tym, że wybieram to, co służy szczęściu, miłości, zbawieniu, a odrzucam to, co szczęście, miłość i zbawienie mi odbiera. Czy masz głęboką świadomość, że to od ciebie zależy, od twoich wyborów, jak wygląda, będzie wyglądało twoje życie? Czy ono będzie udane, czy też nie?

Komentarz do Ewangelii

„Gdzie chcesz, żebyśmy Ci przygotowali spożywanie Paschy? (…) Czas mój jest bliski; u ciebie urządzam Paschę z moimi uczniami. Uczniowie uczynili tak, jak im polecił Jezus, i przygotowali Paschę”. Trzy razy w dzisiejszej Ewangelii pojawia się słowo pascha. Co ono oznacza? Między innymi, jest nawiązaniem do wydarzenia Starego Testamentu, kiedy Izraelici, zanim zostali wyprowadzeni z niewoli, spożywali posiłek – paschę. Z tym posiłkiem wiązała się również kluczowa rola baranka, którego krew ocalała domowników od śmierci. Jezus również przechodzi paschę. On jest Barankiem, którego krew przelana na krzyżu, ocala od śmierci wiecznej, pokonuje śmierć, piekło, szatana, grzech. Sprawia, że człowiek może być rzeczywiście wolny od największej niewoli, którą jest grzech. Czy jesteś wdzięczny Bogu, za to co dla ciebie zrobił – Mękę, Śmierć, Zmartwychwstanie – i nadal robi?

Komentarze do czytań i Ewangelii zostały przygotowane przez ks. Mateusza Wielgosza

Książka na dziś

Idź swoją drogą. Poradnik życia głębokiego

Paweł Kowalski SJ

Chcesz poczuć, że Bóg jest przy tobie w każdej chwili, nie tylko na modlitwie, ale także w pracy, w domu czy podczas wykonywania codziennych obowiązków? Święty Ignacy Loyola odkrył, że to możliwe. Tak narodziła się duchowość określana jako „kontemplacja w działaniu”, czyli umiejętność dostrzegania Boga w tym, co zwyczajne i prozaiczne, bliskie każdemu z nas.

Książka do nabycia w Księgarni Mateusza.