Sobota

Czytania

(Dz 13, 46-49)
Paweł i Barnaba powiedzieli do Żydów: „Należało głosić słowo Boże najpierw wam. Skoro jednak odrzucacie je i sami uznajecie się za niegodnych życia wiecznego, zwracamy się do pogan. Tak bowiem nakazał nam Pan: "Ustanowiłem Cię światłością dla pogan, abyś był zbawieniem aż po krańce ziemi”. Poganie słysząc to radowali się i wielbili słowo Pańskie, a wszyscy, przeznaczeni do życia wiecznego, uwierzyli. Słowo Pańskie rozszerzało się po całym kraju.

(Ps 117, 1-2)
REFREN: Całemu światu głoście Ewangelię

Chwalcie Pana, wszystkie narody,
wysławiajcie Go, wszystkie ludy,
bo potężna nad nami Jego łaska,
a wierność Pana trwa na wieki.

Aklamacja (Łk 4, 18)
Pan mnie posłał, abym ubogim głosił dobrą nowinę, więźniom głosił wolność.

(Łk 10, 1-9)
Spośród swoich uczniów wyznaczył Pan jeszcze innych siedemdziesięciu dwóch i wysłał ich po dwóch przed sobą do każdego miasta i miejscowości, dokąd sam przyjść zamierzał. Powiedział też do nich: "Żniwo wprawdzie wielkie, ale robotników mało; proście więc Pana żniwa, żeby wyprawił robotników na swoje żniwo. Idźcie, oto was posyłam jak owce między wilki. Nie noście z sobą trzosa ani torby, ani sandałów; i nikogo w drodze nie pozdrawiajcie. Gdy do jakiego domu wejdziecie, najpierw mówcie: „Pokój temu domowi!” Jeśli tam mieszka człowiek godny pokoju, wasz pokój spocznie na nim; jeśli nie, powróci do was. W tym samym domu zostańcie, jedząc i pijąc, co mają: bo zasługuje robotnik na swoją zapłatę.Nie przechodźcie z domu do domu. Jeśli do jakiego miasta wejdziecie i przyjmą was, jedzcie, co wam podadzą; uzdrawiajcie chorych, którzy tam są, i mówcie im: „Przybliżyło się do was królestwo Boże”.

Rozważania do czytań

Ewangeliarz OP

ks. Wenancjusz Zmuda

Patroni dnia:

Święci Cyryl, mnich, i Metody
św. Cyryl urodził się w Tesalonikach w 826 r. Po studiach w Konstantynopolu został bibliotekarzem przy kościele Hagia Sophia. Z czasem podjął w szkole cesarskiej wykłady z filozofii. Wkrótce potem, w 855 r. udał się na górę Olimp do klasztoru w Bitynii, gdzie przebywał już jego starszy brat - św. Metody. Na żądanie cesarza Michała III obaj wyruszyli do kraju Chazarów na Krym, aby rozwiązać spory religijne między chrześcijanami, Żydami i Saracenami. Po udanej misji został wysłany z bratem przez patriarchę św. Ignacego, aby nieść chrześcijaństwo Bułgarom, potem udali się ma Morawy. Tam wprowadzili do liturgii język słowiański pisany alfabetem greckim (głagolicę). Potem jeden z uczniów św. Metodego wprowadził do tego pisma majuskuły (duże litery) alfabetu greckiego. Pismo to nazwano cyrylicą. Cyryl przetłumaczył Pismo Święte na język starocerkiewno-słowiański. Potem bracia wyjechali do Wenecji by uzyskać święcenia kapłańskie dla swoich uczniów. Ale im odmówiono i oskarżono niemal o herezję. Udali się więc do papieża Hadriana II, który kazał wyświęcić ich uczniów na kapłanów, a ich słowiańskie księgi liturgiczne kazał uroczyście złożyć na ołtarzu w kościele Matki Bożej. Cyryl wstąpił do jednego z greckich klasztorów, gdzie zmarł na rękach swego brata 14 lutego 869 r. Św. Metody urodził się między 815 a 820 r. Wstąpił do klasztoru w Bitynii, gdzie został przełożonym. Po śmierci Cyryla (w 869 r.) Hadrian II konsekrował Metodego na arcybiskupa Moraw i Panonii (Węgier). Umarł w Welehradzie 6 kwietnia 885 r.

Bractwo Słowa Bożego

Komentarze do poszczególnych czytań przygotowane przez Bractwo Słowa Bożego

Komentarz do pierwszego czytania

Paweł i Barnaba w dzisiejszej perykopie byli w Antiochii Pizydyjskiej i w synagodze nauczali Żydów, pokazując związek Jezusa z proroctwami Starego Testamentu. Zostali dobrze przyjęci i nawet poproszeni o to, by następnego dnia nadal nauczali w synagodze. Nie wszystkim Żydom spodobało się to, że tłumy były zaciekawione tym nauczaniem. Zazdrość pchnęła ich do tego, że wywołali zamieszki wokół apostołów i doprowadzili do ich wyrzucenia z miasta. W tym wydarzeniu apostołowie zrozumieli, że nie ma sensu na siłę nauczać tych, którzy tego nie chcą. Zrezygnowali z nauczania wśród Żydów, a zwrócili się do pogan, tak jak chciał tego Pan. Taka zmiana była także czymś nowym dla apostołów. Kiedy okazało się, że poganie przyjmowali Słowo Boże z wielką radością, że przyjmowali chrzest, zrodziło to zupełnie nową sytuację i trzeba było na nowo odpowiedzieć sobie na pytanie, kto jest teraz narodem wybranym przez Boga? Czy pochodzenie ma tutaj znaczenie, czy nie? Apostołowie potrzebowali trochę czasu na odpowiedź na te i inne pytania. Ale dzisiejsze zdarzenie może być lekcją także dla nas: jeśli my będziemy odrzucać Boże plany, które Pan chce przez nas dokonać, Pan w nasze miejsce wybierze kogoś innego, tak jak powiedział to Paweł.

Komentarz do psalmu

Jest to bardzo krótki Psalm, ma tylko dwa wersety, ale ma bardzo ważne przesłanie: mówi o tym, że do oddawania czci Bogu są zaproszeni wszyscy, czyli w optyce starożytnej chodzi o to, że Bóg Izraela chciał być Bogiem dla każdego, nie tylko dla narodu żydowskiego. Jeśli poganie byli wezwani do chwalenia Boga JHWH, to byli także zaproszeni do przymierza z Nim, co dokonało się w osobie Jezusa. W najbardziej znanych tłumaczeniach drugi wers brzmi: bo Jego łaskawość nad nami potężna, a wierność Pańska trwa na wieki, natomiast bardziej dokładne tłumaczenie dokonane przez ks. Władysława Borowskiego zawiera słowa: Bo miłość Jego ku nam jest mocna, a wierność Pana trwa na wieki. Zarówno miłość jak i wierność Boga są tu zakwalifikowane jako nienaruszalne, w sensie, że są niezmienialne i nieprzemijające. W centrum Psalmu jest postawa Boga: On kocha i jest wierny, a postawą człowieka jest odpowiedź w postaci oddawania Bogu chwały. Dzisiaj i Ty, i ja jesteśmy do takiej postawy zaproszeni – Pan od nas pragnie otrzymywać wyrazy czci i uznania wobec Jego działań.

Komentarz do Ewangelii

Oprócz apostołów Jezus miał także uczniów, i jak czytamy była to całkiem spora grupa: siedemdziesięciu dwóch. Zostali wysłani na ewangelizację jako robotnicy. Nie idą we własnym imieniu i nie idą z własnym przesłaniem – to Chrystus ich posyła i chce, by przekazywali Jego słowo i Jego naukę. Wyposażył ich w moc czynienia cudów i zakazał pozdrawiania w drodze. Pozdrawianie kogoś w drodze w optyce starożytnej oznaczało zatrzymanie się na dłużej, na dłuższą rozmowę z tą osobą, co oznaczało przerwanie swoich czynności, a Żydzi uważali, że jeśli czynność jest religijna, to nie należy jej przerywać dla pozdrowień, czyli dla okazania szacunku rozmówcy. Uczniowie, o których dzisiaj mowa, zostali posłani w konkretnym celu, by głosić Ewangelię, jeśli Jezus im powiedział, by nikogo w drodze nie pozdrawiali, to chodzi o to, żeby w tej czynności głoszenia zobaczyć czynności religijne. Taką wartość nadał Jezus głoszeniu Ewangelii - dla Żydów był to jasny i ważny komunikat. Posyłając uczniów na ewangelizację, Jezus uprzedził ich o trudnościach, jakie z tego posłania będą wynikały: idą jak jagnięta między wilki, przez jednych będą przyjmowani, przez innych odrzucani. I tak jest do tej pory z nauką i dziełami Jezusa. On wciąż powołuje uczniów, wyznacza tych, których chce posłać i tych, których potrzebuje do realizacji swoich planów.

Komentarze do czytań i Ewangelii zostały przygotowane przez s. dr Karmelę Katarzynę Sługocką OP

Książka na dziś

Podążać za Chrystusem. Rozważania drogi krzyżowej

ks. Wojciech Węgrzyniak

Ksiądz Wojciech Węgrzyniak - wybitny biblista i rekolekcjonista - prowadzi nas na Golgotę, proponując rozważania, które ukazują drogę krzyżową Chrystusa jako wyraz największej miłości Boga do człowieka. Idąc razem z Panem Jezusem, rozważając każdą stację, możemy lepiej zrozumieć sens odkupienia

Książka do nabycia w Księgarni Mateusza.