Sobota

Czytania

(1 Krl 3, 4-13)
Król Salomon udał się do Gibeonu, aby tam złożyć ofiarę, bo była tam wielka wyżyna. Salomon złożył na owym ołtarzu tysiąc ofiar całopalnych. W Gibeonie Pan ukazał się Salomonowi w nocy, we śnie. Wtedy Bóg rzekł: "Proś o to, co mam ci dać". A Salomon odrzekł: "Ty okazywałeś Twemu słudze, Dawidowi, memu ojcu, wielką łaskę, bo postępował wobec Ciebie szczerze, sprawiedliwie i w prostocie serca. Ponadto zachowałeś dla niego tę wielką łaskę, że dałeś mu syna zasiadającego na jego tronie po dziś dzień. Teraz więc, o Panie, Boże mój, Ty ustanowiłeś królem Twego sługę w miejsce Dawida, mego ojca, a ja jestem bardzo młody i nie umiem rządzić. Ponadto Twój sługa jest pośród Twego ludu, który wybrałeś, ludu mnogiego, którego nie da się zliczyć ani też spisać z powodu jego mnóstwa. Racz więc dać Twemu słudze serce rozumne do sądzenia Twego ludu i rozróżniania dobra od zła, bo któż zdoła sądzić ten lud Twój tak liczny?" Spodobało się Panu, że właśnie o to Salomon poprosił. Bóg więc mu powiedział: «Ponieważ poprosiłeś o to, a nie poprosiłeś dla siebie o długie życie ani też o bogactwa, i nie poprosiłeś o zgubę twoich nieprzyjaciół, ale prosiłeś dla siebie o umiejętność rozstrzygania spraw sądowych, oto spełniam twoje pragnienie i daję ci serce mądre i pojętne, takie, że podobnego tobie przed tobą nie było i po tobie nie będzie. I choć nie prosiłeś, daję ci ponadto bogactwo i sławę, tak iż za twoich dni podobnego tobie nie będzie wśród królów".

(Ps 119 (118), 9-10. 11-12. 13-14)
REFREN: Naucz mnie, Panie, mądrych ustaw swoich

Jak zachowa młodzieniec swoją drogę w czystości?
Przestrzegając słów Twoich, Panie.
Z całego serca swego szukam Ciebie,
nie daj mi odejść od Twoich przykazań.

W sercu swoim zachowuję Twe słowa,
aby nie zgrzeszyć przeciw Tobie.
Błogosławiony jesteś, Panie,
naucz mnie swoich ustaw.

Opowiadam moimi wargami
wszystkie wyroki ust Twoich.
Więcej się cieszę z drogi wskazanej
przez Twe napomnienia
niż z wszelkiego bogactwa.

Aklamacja (J 10, 27)
Moje owce słuchają mego głosu, Ja znam je, a one idą za Mną.

(Mk 6, 30-34)
Apostołowie zebrali się u Jezusa i opowiedzieli Mu wszystko, co zdziałali i czego nauczali. A On rzekł do nich: "Pójdźcie wy sami osobno na pustkowie i wypocznijcie nieco". Tak wielu bowiem przychodziło i odchodziło, że nawet na posiłek nie mieli czasu. Odpłynęli więc łodzią na pustkowie, osobno. Lecz widziano ich odpływających. Wielu zauważyło to i zbiegli się tam pieszo ze wszystkich miast, a nawet ich wyprzedzili. Gdy Jezus wysiadł, ujrzał wielki tłum. Zlitował się nad nimi, byli bowiem jak owce nie mające pasterza. I zaczął ich nauczać o wielu sprawach.

Rozważania do czytań

Oremus

Jezus nauczający tłumy jest jak pasterz, który gromadzi rozproszone owce. Ludzie słuchający Jezusa są podobni do owiec, które znalazły obfite pożywienie, bo karmią się Jego słowem pełnym prostoty i mądrości. Podobnie Salomon pragnie karmić się mądrością Bożą, by znaleźć duchowe siły do przewodzenia narodowi wybranemu. Czy mamy dość odwagi i zaufania Bogu, by w naszych czasach nie szukać ani bogactw, ani długiego życia, tylko z pokorą karmić się słowem, które pochodzi z ust Bożych?

Ks. Jan Konarski, "Oremus" styczeń 2004, s. 33

Patroni dnia:

Święty Ryszard, król
urodził się w połowie VII wieku, w Wessex w Brytanii. Spokrewniony był ze św. Bonifacym-Winfrydem, apostołem Niemiec. Troje jego dzieci i żony Wunny (Willibald, Winebald i Walburga) dostąpiło chwały ołtarzy. Gdy owdowiał wybrał się z pielgrzymką pokutną do Rzymu i Ziemi Świętej. 11-letnią córkę Walburgę (Walpurgę) pozostawił pod opieką zakonnic. Sam z dwoma nastoletnimi synami: Willibaldem i Winebaldem wyruszył do Italii. Wkrótce jednak trudy podróży okazały się zbyt wielkie dla niego samego. Kiedy dotarli do Lukki w Toskanii, Ryszard zachorował i zmarł tam w dniu 7 lutego 722 r.

Bractwo Słowa Bożego

Komentarze do poszczególnych czytań przygotowane przez Bractwo Słowa Bożego

Komentarz do pierwszego czytania

„Proś o to, co mam Ci dać”. O co mam się modlić? To nie jest test na poprawność teologiczną. To pytanie, które pokazuje co naprawdę jest dla człowieka najważniejsze. Salomon mógł prosić o długie życie, bogactwo, potężne królestwo, o zwycięstwo nad wrogami i spokojne królowanie. Wybrał zupełnie coś innego. Poprosił o rozumne serce, a dosłownie o „serce słuchające”. Takie serce ma zdolność usłyszenia woli Boga, a zatem jest zdolne do rozeznawania. Po drugie, może usłyszeć człowieka, a zatem będzie wolne od niesprawiedliwych sądów. Po trzecie, „serce słuchające” potrafi usłyszeć samego siebie, idąc za głosem sumienia, a zatem wyposażyć człowieka w pokorę i uczciwość.
Boża odpowiedź na prośbę o „serce słuchające” jest zaskakująco hojna: „Ponieważ poprosiłeś o to, a nie prosiłeś dla siebie o długie życie, ani też o bogactwa i nie poprosiłeś o zgubę twoich nieprzyjaciół, daję ci serce mądre i rozsądne, jakiego nie miał nikt przed tobą i nie będzie miał nikt po tobie.” Gdy prosimy o to, co naprawdę cenne w oczach Bożych, On często daje znacznie więcej. Jest szczególnie hojny, gdy chcemy lepiej służyć Jemu i ludziom.
Panie, daj nam dar rozeznawania, wolność od niesprawiedliwych sądów, obdarz pokorą i uczciwością. Daj nam łaskę proszenia o to, co naprawdę ważne w Twoich oczach.

Komentarz do psalmu

Psalmista stawia konkretne pytanie młodego człowieka: jak zachowa swą drogę w czystości, żyjąc często w świecie pełnym pokus? Odpowiedź jest bardzo prosta i trudna zarazem: przestrzegając Bożego słowa. Młodzieńczy entuzjazm podejmuje się tego trudu: „z całego serca swego szukam Ciebie”. Tu nie chodzi o szukanie od czasu do czasu, ani też tylko wtedy, gdy przychodzi ochota. Tu chodzi o szukanie „całym sercem”, czyli całym sobą i nieustannie. Czy człowiek jest w stanie w taki sposób poszukiwać Boga, aby żyć według Jego słowa? O własnych siłach nie będzie to możliwe. Stąd prośba: nie daj mi odstąpić od Twoich przykazań”. To Duch Święty jest w nas sprawcą tego, że możemy szukać Boga. Potrzeba naszego wysiłku, ale jeszcze więcej Bożej łaski.

Komentarz do Ewangelii

Uczniowie wracają po swojej misji do Jezusa „i opowiedzieli Mu wszystko, co zdziałali i czego nauczali”. Wracają do Tego, który ich posłał. Człowiek potrzebuje wiedzieć, że to, co zrobił, zostało zauważone i docenione. Nie zawsze zauważy człowiek. Zawsze doceni Bóg. Spotkanie z Nim prowadzi do poczucia prawdziwej własnej wartości. Im większy staje się Bóg, tym ważniejszy staje się człowiek. Do tego potrzeba pustynnego miejsca – przestrzeni nawet w środku codzienności, w której można choćby przez chwilę bez tłumów, bez e-maili i telefonów pobyć tylko z Jezusem. „Bo wielu przychodziło i odchodziło, tak że nawet na jedzenie nie mieli czasu”. Tak bardzo współcześnie brzmi to zdanie. Ilu z nas mogłoby dzisiaj o sobie powiedzieć dokładnie to samo?
Kiedyś pewna siostra zakonna, pracująca w przedszkolu opowiadała o rodzicach, którzy zawsze przywożą dziecko jako pierwsi, a odbierają jako ostatni. Kiedy przywożą swoje dziecko, ono „jeszcze” śpi, a kiedy odbierają, ono „już” śpi. Tak długo pracują, że nawet na zabawę z własnym dzieckiem nie mają czasu. „Wypocznijcie nieco”. To wielka sztuka: przyjąć zaproszenie do ciszy zanim się zupełnie wypalimy, a równocześnie mieć serce na tyle szerokie, żeby nadal widzieć drugiego człowieka i nad nim się litować. Takiej harmonii uczy Ewangelia.

Komentarze do czytań i Ewangelii zostały przygotowane przez ks. dr Tomasza Bąka

Książka na dziś

Tajemnica spowiedzi i Mszy św.

Catalina Rivas

Fragment pism boliwijskiej mistyczki Cataliny Rivas, posiadających aprobatę Kościoła. Książeczka zawiera niezwykły opis przeżyć Cataliny podczas Mszy świętej oraz pouczenie, jakie otrzymała od Jezusa Chrystusa i Jego Matki o znaczeniu poszczególnych jej części. W drugiej części znajduje się niezwykła wizja oraz refleksje pomagające zrozumieć znaczenie i głębię sakramentu spowiedzi św.

Książka do nabycia w Księgarni Mateusza.