Czwartek

Czytania

(2 Sm 7,18-19.24-29)
Poszedł więc król Dawid i usiadłszy przed Panem mówił: „Kimże ja jestem, Panie mój, Boże, i czym jest mój ród, że doprowadziłeś mię aż dotąd? Ale i to jeszcze wydało się Tobie za mało, Panie mój, Boże, lecz dałeś zapowiedź o domu sługi swego na daleką przyszłość. I to ma być prawo człowieka, Panie mój, Boże? Ustaliłeś dla siebie swój lud izraelski, aby był dla Ciebie ludem na wieki, a Ty, o Panie, stałeś się dła niego Bogiem. Teraz więc, o Panie Boże, niech trwa na wieki słowo, któreś wyrzekł o słudze swoim i jego domu, i czyń, jak powiedziałeś, ażeby na wieki wielbione było imię Twe słowami: "Pan Zastępów jest Bogiem Izraela". A dom Twego sługi, Dawida, niech będzie trwały przed Tobą. Tyś bowiem, o Panie Zastępów, Boże Izraela, objawił słudze swemu, mówiąc: "Zbuduję ci dom». Dlatego to sługa Twój ośmiela się zwrócić do Ciebie z tą modlitwą. Teraz, o Panie mój, Boże, Tyś Bogiem, Twoje słowa są prawdą. Ty przekazujesz wspaniałą obietnicę słudze swemu. Bądź teraz łaskaw pobłogosławić dom sługi swego, aby na wieki trwał przed Tobą. Wszak to Ty jesteś, mój Panie Boże, który to powiedział, a dzięki Twemu błogosławieństwu dom sługi Twojego będzie błogosławiony na wieki".

(Ps 132,1-2.3-5.11.12.13-14)
REFREN: Pan Bóg da Jemu tron ojca Dawida

Pamiętaj, Panie, Dawidowi
wszystkie jego trudy.
Jak złożył Panu przysięgę,
związał się ślubem przed Bogiem Jakuba:

„Nie wejdę do mieszkania w moim domu,
nie wstąpię na posłanie mego łoża
nie użyczę snu moim oczom, powiekom moim spoczynku,
póki nie znajdę miejsca dla Pana,
mieszkania dla Niego, dla Boga Jakuba”.

Pan złożył Dawidowi niezłomną obietnicę,
od której nie odstąpi:
„Zrodzone z ciebie potomstwo
posadzę na twoim tronie.

A jeśli twoi synowie zachowają moje przymierze
i wskazania, których im udzielę,
także ich synowie
zasiądą na tronie po wieczne czasy”.

Pan bowiem wybrał Syjon,
tej siedziby zapragnął dla siebie.
„Oto miejsce mego odpoczynku na wieki,
tu będę mieszkał, bo wybrałem go sobie”.

Aklamacja: (Ps 119,105)
Twoje słowo jest pochodnią dla stóp moich i światłem na mojej ścieżce.

(Mk 4,21-25)
Jezus mówił ludowi: „Czy po to wnosi się światło, by je postawić pod korcem lub pod łóżkiem? Czy nie po to, aby je postawić na świeczniku? Nie ma bowiem nic ukrytego, co by nie miało wyjść na jaw. Kto ma uszy do słuchania, niechaj słucha”. I mówił im: „Uważajcie na to, czego słuchacie. Taką samą miarą, jaką wy mierzycie, odmierzą wam i jeszcze wam dołożą. Bo kto ma, temu będzie dane; a kto nie ma, pozbawią go i tego, co ma”.

Rozważania do czytań

Oremus

Mistrz Eckhart, dominikański mistyk, mawiał o sobie: Jestem tym, który nie jest. W świetle dzisiejszej Ewangelii nie jest to tylko przesadna pokora. Jeśli widzisz swoją bezradność bez Boga, jeśli uznajesz, że Go potrzebujesz, jeśli do Niego wołasz; otrzymasz Tego, którego potrzebujesz i którego wzywasz. Jeśli natomiast chcesz być sam dla siebie bogiem, to nie tylko nim nie zostaniesz, ale również stracisz siebie samego, ponieważ jako stworzenie nie możesz bez swego Stwórcy.

O. Cezary Binkiewicz OP, "Oremus" styczeń 2004, s. 115

Patroni dnia:

Święta Aniela Merici, dziewica
urodziła się 21 marca 1474 r. w Desenzano w północnych Włoszech. Wcześnie zaczęła wieść życie wypełnione modlitwą i pokutą. Miała zaledwie 15 lat, kiedy straciła najpierw ukochaną siostrę, a niedługo potem matkę i ojca. Sierotę przyjął do siebie wuj z Salo. W tym czasie wstąpiła do III Zakonu św. Franciszka. Po śmierci wuja powróciła do rodzinnego Desenzano, by następnie udać się do Brescii (1516). Tutaj działała w ruchu Del Divino Amor. Po jakimś czasie Towarzystwo w Wenecji zaproponowało jej, aby objęła kierownictwo nad wszystkimi jego dziełami miłosierdzia. Również papież Klemens VII zaproponował Anieli, by zechciała zaopiekować się dziełami dobroczynnymi w Wiecznym Mieście. Dla uproszenia sobie światła Bożego Aniela udała się z pielgrzymką do Ziemi Świętej (1524). Prowadziła życie pełne modlitwy i wyrzeczenia. Kiedy nastał już pokój, powróciła do Brescii i tam założyła nową rodzinę zakonną sióstr urszulanek. Zmarła 27 stycznia 1540 r.

Bractwo Słowa Bożego

Komentarze do poszczególnych czytań przygotowane przez Bractwo Słowa Bożego

Komentarz do pierwszego czytania

W dzisiejszym pierwszym czytaniu słyszymy odpowiedź Dawida na Boże słowa. Jest to właściwie modlitwa króla wyrażająca jego zdumienie i wdzięczność za wielkie obietnice, jakie otrzymał, czyli za obietnice trwałości jego potomstwa i królestwa. Jest ona niewątpliwie dziękczynieniem i pochwałą wspaniałomyślnego upodobania Boga, który objawia swoją wielkość wobec mizernych i słabych ludzi. Jest to wyraz wdzięczności za wybranie Izraela jako ludu umiłowanego oraz zaszczyconego obecnością Pana i objawieniem Jego chwały. Dawid uznaje swą małość i niegodność wobec Bożej dobroci, porównując się do nicości. Jednocześnie potwierdza także, iż Bóg jest jedynym prawdziwym Bogiem Izraela i że Jego słowa są prawdą, prosi więc o wypełnienie danej mu obietnicy. Rzeczywiście, obietnicy Bożej nie zniweczy nawet ewentualna niewierność potomków Dawida. Dzięki niej Dawid stał się postacią kluczową w rozwoju myśli mesjańskiej Starego Testamentu. Jest to bowiem jeden z kluczowych tekstów dla zrozumienia przymierza Dawidowego i obietnicy mesjańskiej potomka, który będzie miał wieczne królestwo (por. 2Sm 7,10-16). Temat potomka Dawida, którym jest oczekiwany Mesjasz, powróci w sposób szczególny w Nowym Testamencie. Potomkiem, do którego została skierowana obietnica dana Dawidowi, jest – jak wiemy – Jezus z Nazaretu.

Komentarz do psalmu

W dzisiejszym psalmie psalmista przypomina wierność Dawida względem Boga i obietnicę zbudowania domu Bożego. Król jedynie zdołał rozpocząć dzieło budowy świątynie, jednak całego przedsięwzięcia dopełnił jego syn i następca, Salomon, o którym Bóg mówi: „Zrodzone z ciebie potomstwo posadzę na twoim tronie” (Ps 132,11b). Wierność każdego pokolenia Bóg obiecuje nagrodzić przedłużeniem dynastii królewskiej „po wieczne czasy” (Ps 132,12b). Królem panującym na wieki jest Jezus Chrystus, potomek Dawida.

Komentarz do Ewangelii

W dzisiejszej Ewangelii słyszymy dwie kolejne przypowieści Jezusa: o lampie i o mierze. Są to jedne z najkrótszych przypowieści, zaledwie dwuwersowe, jednak pełne głębokich treści. Przypowieść o lampie pokazuje bezsens zapalania światła po to, by je zakryć; światło powinno zajmować wyjątkowe miejsce, ma bowiem oświetlać pomieszczenie, drogę, mrok, w którym człowiek czuje się nieswojo. Światło Bożego słowa ma natomiast oświecać ludzki umysł i serce oraz wpływać na zmianę jego postępowania, na ciągłe dążenie do nawrócenia, by w wieczności nieustannie oglądać blask chwały Bożej. W kolejnej przypowieści słyszymy, że miara, jaką stosujemy oceniając innych, będzie również użyta względem nas. Lepiej, aby każdy miał na swoim koncie jak najwięcej dobrych uczynków, ponieważ ich brak odwróci się przeciwko niemu. Słowa: „Bo kto ma, temu będzie dane; a kto nie ma, pozbawią go i tego, co ma” (Mk 4,25) przywodzą na myśl podobne słowa zawarte w przypowieści o talentach (zob. Mt 25,28-29) czy też jej bliźniaczej przypowieści o minach (Łk 19,24.26). Dążenie do zbawienia nie może być naznaczone biernością, lecz radosnym działaniem z miłością do Boga i człowieka.

Komentarze do czytań i Ewangelii zostały przygotowane przez dr Joannę Jaromin

Książka na dziś

W punkt. Myśli kard. Grzegorza Rysia, które trafiają w sedno

W punkt. Myśli kard. Grzegorza Rysia, które trafiają w sedno to wyjątkowa książka; gromadzi najciekawsze i najbardziej poruszające myśli kardynała Grzegorza Rysia historyka Kościoła i jednego z najbardziej rozpoznawalnych kaznodziejów naszych czasów.

Książka do nabycia w Księgarni Mateusza.