26 stycznia 2026
Poniedziałek
Wspomnienie św. biskupów Tymoteusza i Tytusa
Czytania: (2 Tm 1,1-8); (Ps 96,1-2.3.7-8a i 10); Aklamacja (Łk 4,18); (Łk 10,1-9);
Rozważania: Ewangeliarz OP , ks. Adam Łuźniak , Bractwo Słowa Bożego
Książka na dziś: Gry do walizki dla małych geniuszy
Czytania
(2 Tm 1,1-8)
Paweł, z woli Boga apostoł Chrystusa Jezusa, posłany dla głoszenia życia obiecanego w Chrystusie Jezusie, do Tymoteusza, swego umiłowanego dziecka. Łaska, miłosierdzie, pokój od Boga Ojca i Chrystusa Jezusa, naszego Pana. Dziękuję Bogu, któremu służę jak moi przodkowie z czystym sumieniem, gdy zachowuję nieprzerwaną pamięć o tobie w moich modlitwach. W nocy i we dnie pragnę cię zobaczyć, pomny na twoje łzy, by napełniła mnie radość na wspomnienie wiary bez obłudy, jaka jest w tobie; ona to zamieszkała pierwej w twej babce Lois i w twej matce Eunice, a pewien jestem, że mieszka i w tobie. Z tej właśnie przyczyny przypominam ci, abyś rozpalił na nowo charyzmat Boży, który jest w tobie przez włożenie moich rąk. Albowiem nie dał nam Bóg ducha bojaźni, ale mocy i miłości, i trzeźwego myślenia. Nie wstydź się zatem świadectwa naszego Pana ani mnie, Jego więźnia, lecz weź udział w trudach i przeciwnościach znoszonych dla Ewangelii według danej mocy Boga.
(Ps 96,1-2.3.7-8a i 10)
REFREN: Głoście cześć Pana wśród wszystkich narodów
Śpiewajcie Panu pieśń nową
śpiewaj Panu, ziemio cała.
Śpiewajcie Panu, sławcie Jego imię,
każdego dnia głoście Jego zbawienie.
Głoście Jego chwałę
wśród wszystkich narodów,
rozgłaszajcie Jego cuda
pośród wszystkich ludów.
Oddajcie Panu, rodziny narodów,
oddajcie Panu chwałę i uznajcie Jego potęgę.
Oddajcie Panu chwałę należną Jego imieniu.
Głoście wśród ludów, że Pan jest królem.
utwierdził świat tak, że się nie zachwieje,
będzie sprawiedliwie sądził ludy.
Aklamacja (Łk 4,18)
Pan posłał Mnie, abym ubogim głosił dobrą nowinę, więźniom głosił wolność.
(Łk 10,1-9)
Spośród swoich uczniów wyznaczył Pan jeszcze innych, siedemdziesięciu dwóch, i wysłał ich po dwóch przed sobą do każdego miasta i miejscowości, dokąd sam przyjść zamierzał. Powiedział też do nich: „Żniwo wprawdzie wielkie, ale robotników mało; proście więc Pana żniwa, żeby wyprawił robotników na swoje żniwo. Idźcie, oto was posyłam jak owce między wilki. Nie noście ze sobą trzosa ani torby, ani sandałów; i nikogo w drodze nie pozdrawiajcie. Gdy do jakiego domu wejdziecie, najpierw mówcie: "Pokój temu domowi!" Jeśli tam mieszka człowiek godny pokoju, wasz pokój spocznie na nim; jeśli nie, powróci do was. W tym samym domu zostańcie, jedząc i pijąc, co mają: bo zasługuje robotnik na swą zapłatę. Nie przechodźcie z domu do domu. Jeśli do jakiego miasta wejdziecie i przyjmą was, jedzcie, co wam podadzą; uzdrawiajcie chorych, którzy tam są, i mówcie im: "Przybliżyło się do was królestwo Boże”.
Rozważania do czytań
Ewangeliarz OP
ks. Adam Łuźniak
Kto roztropny wybiera się w drogę bez torby, trzosa i sandałów…? Nikt z tych, którzy realizują swoje własne zamierzenia i własne plany. Źródłem bezpieczeństwa apostoła jest natomiast świadomość bycia posłanym. Jezusowe słowa: „Idźcie!” oraz „Oto posyłam was…” przyjęte z wiarą dają zabezpieczenie skuteczniejsze niż jakiekolwiek ludzkie narzędzia. Uczeń zasłuchany w głos Pana gotów jest przyjąć wobec zbliżających się niebezpieczeństw postawę owcy, na wzór Baranka Paschalnego, Baranka Bożego, który umarł i zmartwychwstał. Każdy z posłanych należy do „wyznaczonych” przez Pana, ma więc swoje miejsce w Jezusowym sercu. Skuteczność misji nie zależy w tych okolicznościach jedynie od sprawności w słowie, od wymowy, czy daru przekonywania. Działa tutaj szczególna logika paschalna. Słowo musi paść na grunt ludzkich serc i tam obumrzeć, by zmartwychwstać w wierze i w nawróceniu słuchaczy. Podobny proces musi dokonać się we wnętrzu ucznia. Musi on umrzeć dla swoich własnych planów i scenariuszy a zaakceptować miejsca, do których zamierza przyjść jego Pan. Dzięki takiemu nawróceniu uczeń staje się coraz bardziej jedno ze Słowem, które głosi, co więcej – sam staje się pierwszym adresatem niesionego orędzia i w nim przynosi ono pierwszy owoc. Aby skutecznie głosić bliskość Królestwa Bożego nie wystarczy być kibicem patrzącym z dystansem na Boże żniwo, trzeba stać się jego częścią.Słowo głoszone przez ucznia może zostać przyjęte, może też zostać odrzucone, jednak źródłem mocy i skuteczności jest jego treść, czyli Królestwo Boże. To Królestwo jest treścią przepowiadania a jednocześnie przestrzenią bezpieczeństwa dla głosicieli. Dwaj wysłani razem stają się zalążkiem tego Królestwa dzięki temu, że stanowią rzeczywistą wspólnotę, której fundamentem jest Jezus i Jego Słowo. Prostota środków i ogromne zaufanie do Jezusowej opieki jest fundamentem świadectwa uczniów. Jednocześnie z tego zaufania rodzą się owoce w postaci uzdrowień chorych jako rzeczywistego dowodu bliskości Królestwa Bożego.
ks. Adam Łuźniak
Patroni dnia:
Święci biskupi Tymoteusz i Tytus
Tymoteusz był wiernym i oddanym uczniem oraz współpracownikiem św. Pawła. Św. Paweł często wysyłał Tymoteusza w trudnych i poufnych sprawach do poszczególnych gmin, które założył, m.in. do Koryntu, Filippi i Tesalonik. Jego też wyznaczył na biskupa Efezu, ówczesnej metropolii Małej Azji. Według podania, kiedy św. Jan Apostoł przybył do Efezu, Tymoteusz oddał się do jego dyspozycji. Kiedy zaś Apostoł został skazany na banicję na wyspę Patmos przez cesarza Domicjana, Tymoteusz miał na nowo objąć biskupstwo w tym mieście. Tradycja głosi, że Tymoteusz miał ponieść śmierć męczeńską za Trajana z rąk rozjuszonego tłumu pogańskiego, kiedy miał odwagę publicznie zaprotestować przeciwko krwawym igrzyskom. Tytus znany jest wyłącznie z listów św. Pawła. Pochodził z rodziny grecko-rzymskiej, zamieszkałej w okolicy Antiochii Syryjskiej. Stamtąd bowiem Apostoł zabrał go do Jerozolimy. Został ochrzczony przez św. Pawła przed soborem apostolskim w 49 r. bok Tymoteusza i św. Łukasza Ewangelisty Tytus należał do najbliższych i najbardziej zaufanych uczniów św. Pawła Apostoła. Towarzyszył mu w podróżach i na soborze apostolskim w Jerozolimie. Około roku 63 Paweł ustanowił Tytusa biskupem gminy chrześcijańskiej na Krecie. Tytus zmarł mając 94 lata. Według podania miał ponieść śmierć męczeńską w mieście Gortyna na Krecie za panowania cesarza Domicjana.
Bractwo Słowa Bożego
Komentarze do poszczególnych czytań przygotowane przez Bractwo Słowa Bożego
Komentarz do pierwszego czytania
W dzisiejszym pierwszym czytaniu słyszymy słowa św. Pawła kierowane do Tymoteusza, pierwszego biskupa Efezu, którego sam uczynił przełożonym tej wspólnoty przez nałożenie rąk. Ten gest do dziś jest nieodłącznym elementem każdego stopnia święceń. Apostoł Narodów podczas swoich podróży misyjnych zakładał wspólnoty chrześcijańskie, a ponieważ sam najczęściej nie mógł ich doglądać, powoływał godnych ludzi do opieki nad wiernymi. Apostoł nie tylko zapewnia go o swojej modlitwie, ale przypomina o powierzonych mu obowiązkach, którym winien sprostać z mocą, miłością i rozsądkiem. Zadania stojące przed przełożonym gminy chrześcijańskiej wymagają najczęściej znoszenia różnorodnych trudów i przeciwności. Dlatego też Paweł przypomina Tymoteuszowi, że wraz z nałożeniem jego rąk otrzymał Boży charyzmat męstwa, aby sprostać czekającym go obowiązkom. Każdą bowiem trudność znoszoną dla Ewangelii, można pokonać mocą Bożą.
Komentarz do psalmu
Psalmista wzywa wszystkie narody do wychwalania Boga, gdyż tylko Jemu należy się chwała za wielkie rzeczy, które uczynił, za dzieło stworzenia i zbawienia. On jest naszym Królem, więc mamy pewność, że nic w naszym życiu nie jest kwestią przypadku; jesteśmy pod opieką sprawiedliwego i miłosiernego Władcy. W obliczu dostępowania tak wielkich łask, jedynie pieśń adoracji, chwały i błogosławieństwa może być próbą okazania wdzięczności. Taką postawę powinniśmy przyjmować także w naszej codziennej modlitwie.
Komentarz do Ewangelii
W dzisiejszej Ewangelii słyszymy o powołaniu siedemdziesięciu dwóch uczniów. Pan Jezus posyła ich po dwóch do miejsc, do których sam zamierzał się udać. To właśnie w tym momencie wypowiada słowa, które w sposób szczególny są skierowane do każdego z nas: „Żniwo wprawdzie wielkie, ale robotników mało; proście więc Pana żniwa, żeby wyprawił robotników na swoje żniwo” (Łk 10,2). To właśnie na nas spoczywa odpowiedzialność za nowe powołania do służby Bogu, do głoszenia Dobrej Nowiny tym, do których ona wciąż nie dotarła, jak i do tych, którzy ciągle o niej zapominają; to my powinniśmy nieustannie prosić Pana żniwa, aby tych robotników nigdy nie zabrakło. Pan Jezus posyła swoich uczniów, aby nieśli pokój. I to nie tylko o ten wewnętrzny, duchowy, ale też o pokój między ludźmi. Bez tego drugiego nie będzie również pierwszego. Tam, gdzie nie ma pokoju, tam już tylko krok do agresji i przemocy. Dlatego także my, życząc komuś pokoju, nie możemy zachowywać bierności wobec szerzącego się zła, lecz powinniśmy dążyć do jego eliminacji.
Komentarze do czytań i Ewangelii zostały przygotowane przez dr Joannę Jaromin
Książka na dziś
Gry do walizki dla małych geniuszy
Ten oryginalny i opatrzony zabawnymi ilustracjami tomik zawiera 101 gier do walizki, idealnych na wakacje i krótkie wypady weekendowe, wciągających, ciekawych i skierowanych do wszystkich małych bystrzaków (10-latków i starszych). Młodzi amatorzy łamigłówek znajdą tu gry obrazkowe, gry logiczne, gry słowne, gry matematyczne, gry ćwiczące pamięć, różne rodzaje sudoku i wiele innych arcyciekawych propozycji, które rozwiną ich kreatywność i logiczne myślenie.
Książka do nabycia w Księgarni Mateusza.