Niedziela

Czytania

(Iz 42, 1-4. 6-7)
To mówi Pan: "Oto mój Sługa, którego podtrzymuję, Wybrany mój, w którym mam upodobanie. Sprawiłem, że duch mój na Nim spoczął; on przyniesie narodom Prawo. Nie będzie wołał ni podnosił głosu, nie da słyszeć krzyku swego na dworze. Nie złamie trzciny nadłamanej, nie zgasi ledwo tlejącego się knotka. On rzeczywiście przyniesie Prawo. Nie zniechęci się ani nie załamie, aż utrwali Prawo na ziemi, a Jego pouczenia wyczekują wyspy. Ja, Pan, powołałem Cię słusznie, ująłem Cię za rękę i ukształtowałem, ustanowiłem Cię przymierzem dla ludzi, światłością dla narodów, abyś otworzył oczy niewidomym, ażebyś z zamknięcia wypuścił jeńców, z więzienia tych, co mieszkają w ciemności".

(Ps 29 (28), 1b-2. 3ac-4. 3b i 9b-10)
REFREN: Pan ześle pokój swojemu ludowi

Oddajcie Panu, synowie Boży,
oddajcie Panu chwałę i sławcie Jego potęgę.
Oddajcie Panu chwałę Jego imienia,
na świętym dziedzińcu uwielbiajcie Pana.

Ponad wodami głos Pański,
Pan ponad wód bezmiarem!
Głos Pana potężny,
głos Pana pełen dostojeństwa.

Zagrzmiał Bóg majestatu:
a w Jego świątyni wszyscy mówią: "Chwała!"
Pan zasiadł nad potopem,
Pan jako Król zasiada na wieki.

(Dz 10, 34-38)
Gdy Piotr przybył do domu setnika Korneliusza w Cezarei, przemówił w dłuższym wywodzie: "Przekonuję się, że Bóg naprawdę nie ma względu na osoby. Ale w każdym narodzie miły jest Mu ten, kto się Go boi i postępuje sprawiedliwie. Posłał swe słowo synom Izraela, zwiastując im pokój przez Jezusa Chrystusa. On to jest Panem wszystkich. Wiecie, co się działo w całej Judei, począwszy od Galilei, po chrzcie, który głosił Jan. Znacie sprawę Jezusa z Nazaretu, którego Bóg namaścił duchem Świętym i mocą. Dlatego że Bóg był z Nim, przeszedł on, dobrze czyniąc i uzdrawiając wszystkich, którzy byli pod władzą diabła".

Aklamacja (Mk 9, 7)
Otwarło się niebo i zabrzmiał głos ojca: "To jest mój Syn umiłowany, Jego słuchajcie".

(Mt 3, 13-17)
Jezus przyszedł z Galilei nad Jordan do Jana, żeby przyjąć od niego chrzest. Lecz Jan powstrzymywał Go, mówiąc: "To ja potrzebuję chrztu od Ciebie, a Ty przychodzisz do mnie?" Jezus mu odpowiedział: "Ustąp teraz, bo tak godzi się nam wypełnić wszystko, co sprawiedliwe". Wtedy Mu ustąpił. A gdy Jezus został ochrzczony, natychmiast wyszedł z wody. A oto otworzyły się nad Nim niebiosa i ujrzał ducha Bożego zstępującego jak gołębica i przychodzącego nad Niego. A oto głos z nieba mówił: "Ten jest mój Syn umiłowany, w którym mam upodobanie".

Rozważania do czytań

Oremus

Chrzest w Jordanie to pierwsze publiczne objawienie Jezusa jako Króla i Zbawcy, a jednocześnie objawienie całej Trójcy Świętej. To początek działalności Jezusa i szczyt działalności Jana Chrzciciela, który pierwszy rozpoznał w ezusie obiecanego Mesjasza. Jezus zanurza się w wody Jordanu, jak w wody śmierci, przyjmując na siebie nasze grzechy. Niech dzisiejsze święto będzie dla nas okazją do dziękczynienia za dar chrztu, w którym obmyły nas wody życia wiecznego, czyniąc nas dziećmi Bożymi.

Halina Świrska, "Oremus" styczeń 2008, s. 53

Patroni dnia:

Święta Honorata, dziewica
żyła w V w. w Pawii. Jej życiorys spisał jej rodzony brat, św. Epifaniusz, biskup Pawii. To On nałożył na głowę siostry welon dziewiczy na znak oddania się jej na wyłączną służbę Panu Bogu. Kiedy w roku 476 Odoaker, król Gotów, zdobył i złupił Pawię, wziął do niewoli wśród wielu obywateli także Honoratę. Dopiero św. Epifaniusz musiał wykupić brankę z jego rąk, wraz z wielu innymi. Zasnęła w Panu otoczona powszechną czcią. Życie Honoraty pełne było modlitwy, miłosierdzia i oddania ludziom, którzy darzyli ją powszechnie czcią. Zmarła około 500 roku.

Bractwo Słowa Bożego

Komentarze do poszczególnych czytań przygotowane przez Bractwo Słowa Bożego

Komentarz do pierwszego czytania

W proroctwie Izajasza pojawia się niezwykła postać Sługi Pana – cichego, pokornego, a jednocześnie silnego mocą Ducha. Nie zdobywa świata przemocą, nie narzuca się krzykiem, lecz uzdrawia przez obecność i łagodność. „Nie złamie trzciny nadłamanej, nie zagasi knotka o nikłym płomyku”. To obraz Boga, który pochyla się nad słabością człowieka, nie po to, by ją potępić, ale by przywrócić jej życie.
Sługa Pana niesie sprawiedliwość, światło i nadzieję. Nie zatrzymuje się na granicach ludzkich podziałów, bo jego misja obejmuje wszystkich. Bóg mówi: „Ująłem cię za rękę i ukształtowałem cię” – to słowa czułości i bliskości. Każdy, kto pozwala się Bogu prowadzić, może stać się narzędziem Jego pokoju. To zaproszenie, byśmy i my, w duchu Sługi, stali się światłem w mrokach codzienności – przez cierpliwość, przebaczenie i dobroć, które nie potrzebują rozgłosu.
Izajasz w tym fragmencie przypomina, że Boża moc działa po cichu – w sercu człowieka, który ufa i pozwala się prowadzić. Cichość nie jest słabością, ale miejscem, w którym Bóg może przemawiać najpełniej.
Modlitwa:
Panie, ucz mnie Twojej łagodności.
Pomóż mi nie gasić płomienia w sercach innych,
lecz podtrzymywać go słowem nadziei.
Prowadź mnie za rękę, jak swojego sługę,
abym niósł światło tam, gdzie panuje ciemność,
i był narzędziem Twojego pokoju. Amen.

Komentarz do psalmu

Psalm 29 to hymn do Boga jako Wszechmocnego Pana, który trwa w świecie z mocą i majestatem. Autor zachęca nas, byśmy oddali Bogu chwałę, bo Jego słowo i obecność mają siłę, która przewyższa wszystko, co ludzkie. „Oddajcie Panu, synowie Boży, oddajcie Panu chwałę i sławcie Jego potęgę” — to wezwanie do świadomego uznania Bożej wielkości.
Psalmista ukazuje Boga jako władcę nad siłami przyrody: Jego głos porusza lasy, wzburzone są wody i grzmią górskie potoki. To obraz niezwykłej mocy, która nie niszczy, lecz ustanawia porządek i daje poczucie bezpieczeństwa. Moc Boga nie jest abstrakcyjna — objawia się w życiu świata i człowieka. Wzbudza respekt, zachwyt i poczucie obecności świętości w codzienności.
Dalej czytamy: „Pan zasiada jako król na potędze, Pan będzie błogosławił swemu ludowi pokojem”. Ta część Psalmu ujawnia, że Boża władza nie jest tyranią, lecz źródłem pokoju. Siła, która porusza góry, działa również w sercach ludzi, którzy oddają Mu chwałę i ufają. Psalm uczy, że prawdziwa potęga nie polega na dominacji nad innymi, lecz na obecności, która przynosi życie, bezpieczeństwo i łaskę.
W tym Psalmie możemy dostrzec zaproszenie do kontemplacji Bożej mocy w ciszy serca. W codziennym zgiełku możemy otworzyć się na Jego słowo, wsłuchać się w „głos Pana” i odnaleźć pokój. To hymn zarówno do wychwalania, jak i do osobistego doświadczenia Bożej obecności w życiu.
Modlitwa:
Panie Wszechmogący, którego głos porusza niebiosa i ziemię,
naucz mnie uznawać Twoją potęgę w codzienności.
Niech moje serce oddaje Ci chwałę,
a życie wypełnia się pokojem, który płynie z Twojej obecności.
Niech Twój głos prowadzi mnie przez burze i trudności,
a moja ufność Tobie niech stanie się świadectwem Twojej mocy. Amen.

Komentarz do drugiego czytania

W tym fragmencie Dziejów Apostolskich św. Piotr staje wobec pogan i odkrywa prawdę, która na zawsze odmieni oblicze rodzącego się Kościoła: „Bóg naprawdę nie ma względu na osoby.” Ta deklaracja to duchowa rewolucja – zburzenie murów, które człowiek sam postawił między sobą a innymi. Bóg objawia się jako Ten, który pragnie zbawienia każdego, kto otwiera serce na Jego słowo i żyje sprawiedliwie.
Piotr głosi Chrystusa – „Jezusa z Nazaretu, którego Bóg namaścił Duchem Świętym i mocą”. Jezus nie przyszedł, by panować, ale by przechodzić dobrze czyniąc. To prosty, a zarazem niezwykle głęboki opis Jego misji. Bóg nie jest zamknięty w świątyni ani ograniczony do jednego ludu – jest obecny tam, gdzie dzieje się dobro, gdzie człowiek leczy, przebacza i podnosi drugiego z upadku.
Ten tekst uczy, że wiara nie jest przywilejem, lecz zaproszeniem. Każdy, kto pozwala się dotknąć Duchowi, może stać się świadkiem Jezusa. Być chrześcijaninem to iść Jego drogą – czynić dobro po cichu, tam, gdzie nikt nie oczekuje cudów, ale gdzie miłość staje się znakiem obecności Boga.
Modlitwa:
Panie, naucz mnie widzieć w każdym człowieku Twoje oblicze.
Zburz we mnie mury uprzedzeń i lęku.
Spraw, bym umiał przechodzić dobrze czyniąc –
nawet wtedy, gdy świat nie zauważa dobra.
Niech Twój Duch prowadzi mnie drogą pokoju,
abym w prostych gestach miłości objawiał Ciebie. Amen.

Komentarz do Ewangelii

Scena chrztu Jezusa w Jordanie to jedno z najbardziej poruszających wydarzeń Ewangelii. Syn Boży staje w szeregu grzeszników, prosząc Jana o chrzest. Nie dlatego, że potrzebuje oczyszczenia, lecz dlatego, że chce w pełni solidaryzować się z ludźmi. Wchodzi w nasze człowieczeństwo nie tylko przez wcielenie, ale i przez pokorne zanurzenie w wodach, które niosą ciężar ludzkich win. To moment objawienia: otwarte niebo, Duch pod postacią jakby gołębicy i głos Ojca – „Ten jest mój Syn umiłowany, w którym mam upodobanie.”
To wydarzenie mówi o tożsamości i misji każdego z nas. Tak jak Jezus, i my w chrzcie zostaliśmy nazwani umiłowanymi dziećmi Boga. To nie jest tytuł honorowy, ale powołanie do życia w bliskości z Ojcem, w mocy Ducha. Chrystus, przyjmując chrzest, uświęca wody świata – czyni z nich znak nowego stworzenia.
Bóg nie przemawia z nieba, by nas onieśmielić, lecz by nas przygarnąć. W Jego słowach kryje się czułość i zaproszenie: „Ty też jesteś moim umiłowanym dzieckiem”. Każda modlitwa, każda Eucharystia, każda chwila pokory to powrót nad Jordan – do miejsca, gdzie wszystko się zaczęło.
Modlitwa:
Jezu, który przyjąłeś chrzest, aby być blisko mnie,
zanurz dziś moje serce w Twojej miłości.
Niech Twój Duch odnawia we mnie łaskę chrztu,
aby każdy dzień był nowym „tak” wypowiedzianym Ojcu.
Naucz mnie rozpoznawać Jego głos –
pełen pokoju, który mówi: „Jesteś mój, umiłowany.” Amen.

Komentarze do czytań i Ewangelii zostały przygotowane przez Andrzeja Kosińskiego

Książka na dziś

W punkt. Myśli kard. Grzegorza Rysia, które trafiają w sedno

W punkt. Myśli kard. Grzegorza Rysia, które trafiają w sedno to wyjątkowa książka; gromadzi najciekawsze i najbardziej poruszające myśli kardynała Grzegorza Rysia historyka Kościoła i jednego z najbardziej rozpoznawalnych kaznodziejów naszych czasów.

Książka do nabycia w Księgarni Mateusza.