Niedziela

Czytania

(2 Sm 5,1-3)
Wszystkie pokolenia izraelskie zeszły się u Dawida w Hebronie i oświadczyły mu: ”Oto my, kości twoje i ciało. Już dawno, gdy Saul był królem nad nami, ty wyprawiałeś się i powracałeś na czele Izraela. I Pan rzekł do ciebie: "Ty będziesz pasł mój lud, Izraela, i ty będziesz wodzem dla Izraela”. Cała starszyzna Izraela przybyła do króla do Hebronu. I zawarł król Dawid przymierze z nimi wobec Pana w Hebronie. Namaścili więc Dawida na króla nad Izraelem.

(Ps 122 (121), 1-2. 4-5)
REFREN: Idźmy z radością na spotkanie Pana

Ucieszyłem się, gdy mi powiedziano:
”Pójdziemy do domu Pana”.
Już stoją nasze stopy
w twoich bramach, Jeruzalem.

Do niego wstępują pokolenia Pańskie,
aby zgodnie z prawem Izraela wielbić imię Pana.
Tam ustawiono trony sędziowskie,
trony domu Dawida.

(Kol 1,12-20)
Bracia: Dziękujcie Ojcu, który was uzdolnił do uczestnictwa w dziale świętych w światłości. On uwolnił nas spod władzy ciemności i przeniósł do królestwa swego umiłowanego Syna, w którym mamy odkupienie, odpuszczenie grzechów. On jest obrazem Boga niewidzialnego, Pierworodnym wobec każdego stworzenia, bo w Nim zostało wszystko stworzone: i to, co w niebiosach, i to, co na ziemi, byty widzialne i niewidzialne, czy Trony, czy Panowania, czy Zwierzchności, czy Władze. Wszystko przez Niego i dla Niego zostało stworzone. On jest przed wszystkim i wszystko w Nim ma istnienie. I On jest Głową Ciała, to jest Kościoła. On jest Początkiem, Pierworodnym spośród umarłych, aby sam zyskał pierwszeństwo we wszystkim. Zechciał bowiem Bóg, by w Nim zamieszkała cała Pełnia, i aby przez Niego i dla Niego znów pojednać wszystko ze sobą: i to, co na ziemi, i to, co w niebiosach, wprowadziwszy pokój przez krew Jego krzyża.

Aklamacja (Mk 11,10)
Błogosławiony, który przybywa w imię Pańskie; błogosławione Jego królestwo, które nadchodzi.

(Łk 23,35-43)
Gdy ukrzyżowano Jezusa, lud stał i patrzył. Lecz członkowie Wysokiej Rady drwiąco mówili: ”Innych wybawiał, niechże teraz siebie wybawi, jeśli On jest Mesjaszem, Wybrańcem Bożym”. Szydzili z Niego i żołnierze; podchodzili do Niego i podawali Mu ocet, mówiąc: ”Jeśli Ty jesteś królem żydowskim, wybaw sam siebie”. Był także nad Nim napis w języku greckim, łacińskim i hebrajskim: ”To jest król żydowski”. Jeden ze złoczyńców, których tam powieszono, urągał Mu: ”Czy Ty nie jesteś Mesjaszem? Wybaw więc siebie i nas”. Lecz drugi, karcąc go, rzekł: ”Ty nawet Boga się nie boisz, chociaż tę samą karę ponosisz? My przecież sprawiedliwie, odbieramy bowiem słuszną karę za nasze uczynki, ale On nic złego nie uczynił”. I dodał: ”Jezu, wspomnij na mnie, gdy przyjdziesz do swego królestwa”. Jezus mu odpowiedział: ”Zaprawdę powiadam ci: Dziś ze Mną będziesz w raju”.

Rozważania do czytań

Ewangeliarz OP

ks. Wenancjusz Zmuda

Patroni dnia:

Święty Klemens I, papież i męczennik
był trzecim następcą św. Piotra (po Linusie i Klecie), a więc czwartym papieżem. Kierował Kościołem w latach 88-97. W edług Tertuliana miał być ochrzczony i otrzymać święcenia kapłańskie z rąk Piotra Apostoła - prawdopodobnie znał także św. Pawła. Tradycja chrześcijańska podaje, że Klemens poniósł męczeńską śmierć w 97 lub 101 r. Prawdopodobnie został wygnany z Rzymu do Chersonezu Taurydzkiego (dzisiejszy Krym), gdzie w kopalniach wśród ok. 2000 chrześcijan-skazańców głosił naukę Chrystusową, za co został skazany przez cesarza na śmierć i wrzucony do Morza Czarnego z kotwicą u szyi.

Bractwo Słowa Bożego

Komentarze do poszczególnych czytań przygotowane przez Bractwo Słowa Bożego

Komentarz do pierwszego czytania

W ostatnią niedzielę roku liturgicznego obchodzimy Uroczystość Chrystusa Króla Wszechświata. W pierwszym czytaniu z Drugiej Księgi Samuela spotykamy postać króla Dawida w scenie, kiedy wszystkie pokolenia izraelskie zeszły się u niego w Hebronie. Król Dawid został namaszczony na króla Izraela. Było to konsekwencją wydarzenia, które miało miejsce kilkanaście lat wcześniej, kiedy to został on namaszczony na króla po Saulu przez proroka Samuela. Był wtedy chłopcem, ósmym synem Jessego. Zajmował się pasterstwem i został wskazany prorokowi przez Boga. Teraz pod Jego panowaniem nastąpiło zjednoczenie całego Izraela. Dawid z pasterza owiec stał się pasterzem swego ludu. Życie i królowanie Dawida poddane było Bogu, ale były w nim też upadki i podnoszenie się z nich. Były występki i szczera skrucha. Był człowiekiem wybranym i ufającym Bogu i w jego rodzie Bóg wybrał sobie miejsce na przyjście na świat jedynego Syna – Jezusa, nazywanego synem Dawida. Jezus jako człowiek wywodzi się z królewskiego rodu Dawida. W królu Dawidzie widzimy typ Chrystusa Króla, którego królowanie jest jednak inne niż królowanie ludzkie. O Jego sposobie królowania usłyszymy w dzisiejszej Ewangelii.

Komentarz do psalmu

Śpiewamy dzisiaj w psalmie responsoryjnym pieśń pielgrzymów. Psalmista rozpoczyna słowami radości z otrzymania wiadomości o planowanej pielgrzymce do Jerozolimy, do domu Pana. Tak określa świątynię Jerozolimską. Już wyobraża sobie swoje stopy w wejściu do Jerozolimy, którą nazywa domem Dawida. Ma przy tym świadomość, że tam spotka się na uwielbieniu Boga z przedstawicielami wszystkich pokoleń Izraela. Będzie to publiczne wyznanie wiary w jedynego Boga.
Nasze spotkania na niedzielnej liturgii są też miejscem uwielbienia Boga, spotkaniem z Nim oraz publicznym wyznaniem wiary w realną Jego obecność. Idźmy więc z radością na spotkanie Pana, jak zaprasza nas dzisiejszy refren psalmu. Ucieszmy się już na samą myśl o ruszeniu w kierunku naszego parafialnego kościoła, a może w kierunku bardziej lub mniej odległego kościoła jubileuszowego.

Komentarz do drugiego czytania

List do Kolosan święty Paweł napisał z więzienia w Cezarei lub w Rzymie po tym, jak dotarła do niego wiadomość o dziwnych praktykach w tamtejszej wspólnocie chrześcijańskiej. Paweł nie znał bezpośrednio adresatów, ponieważ ta wspólnota powstała dzięki nauczaniu jego przyjaciela, mieszkańca Kolosów, Epafrasa. Była wspólnotą młodą, jej duchowość nie była jeszcze dojrzała i stabilna. Wielu wiernych skłaniało się do praktyk judaistycznych, czyli do nadmiernego legalizmu oraz do pseudofilozoficznych spekulacji, a także do przypisywania nieuprawnionego znaczenia jakichś bytów pośrednich między Bogiem i człowiekiem. Wieści te Paweł otrzymał prawdopodobnie od samego Epafrasa. Paweł, przejęty i zaniepokojony tą sytuacją, wyjaśnia w liście jednoznacznie, że Chrystus jest ponad wszystkim i ponad wszystkimi, bo w Nim zostało wszystko stworzone. Wszystko przez Niego i dla Niego zostało stworzone.
To jasne wyjaśnienie Pawła napisane dla wspólnoty w Kolosach jest pomocne dzisiaj nam, abyśmy swoją wiarę budowali na Chrystusie, bo to „On jest Głową Ciała-Kościoła”. W oparciu o te jasne i klarowne wyjaśnienia Pawła możemy rozwiewać wątpliwości, które są normalnym zjawiskiem w rozwoju wiary. W czasach zamętu pamiętajmy o tym, że to Chrystus jest Tym, który wprowadza „pokój przez krew Jego krzyża”. Jako członkowie Jego Ciała-Kościoła jesteśmy zaproszeni do współpracy w dziele wprowadzania pokoju poprzez nieuchylanie się od przyjmowania swojego codziennego krzyża w łączności z Nim, nigdy bez Niego.

Komentarz do Ewangelii

Wpatrujmy się dzisiaj w osobę Jezusa Chrystusa Króla Wszechświata: umęczonego, bezbronnego, unieruchomionego, przybitego do krzyża. Wisi na krzyżu stojącym pomiędzy krzyżami dwóch złoczyńców. Niewinny pomiędzy przestępcami. Ewangelista Łukasz zapisał: „Gdy ukrzyżowano Jezusa lud stał i patrzył”. Patrzmy na Jezusa, mając świadomość tego, że On zgodził się na ten stan z miłości do każdego człowieka, do każdego bez wyjątku. Do tego, który o wyrok śmierci wnioskował, do tego, który wyrok wydał, do tego, który brał czynny udział w wykonywaniu wyroku, do obu złoczyńców, którzy zawiśli na sąsiednich krzyżach, do każdego z tłumu, który „stał i patrzył”, do każdego z nas, do mnie. Prorok Izajasz takim Go zapowiadał: „Nie będzie wołał ni podnosił głosu, nie da słyszeć krzyku swego na dworze. Nie złamie trzciny nadłamanej, nie zgasi knotka o nikłym płomyku”(Iz 42, 2-3a).
Zatrzymajmy się na chwilę, zobaczmy swoją reakcję na ten obraz. Jesteśmy obdarzeni wolnością. Chrystus Król nikogo do niczego nie zmusza. Nie zgromił łotra, który „urągał Mu”, ale na wołanie drugiego towarzysza niedoli: „Jezu, wspomnij na mnie, gdy przyjdziesz do swego królestwa”, odpowiedział resztkami sił: „Dziś ze Mną będziesz w raju”. Takim Królem jest nasz Pan Jezus Chrystus.
Niech codzienne przyjmowanie tej Miłości na modlitwie osobistej i wspólnotowej uzdalnia nas do dzielenia się Nią z każdym spotykanym człowiekiem.

Komentarze do czytań i Ewangelii zostały przygotowane przez Teresę Kołodziej

Książka na dziś

Spowiedź na 5

ks. Sebastian Picur

Święta Faustyna określała spowiedź jako zanurzenie się w Bożym miłosierdziu, św. Augustyn nauczał, że początkiem dobrych uczynków jest wyznanie tych złych, a św. Jan Maria Vianney podkreślał wagę sakramentu spowiedzi, w którym Bóg przebacza szybciej, niż matka ratuje dziecko z ognia.

Książka do nabycia w Księgarni Mateusza.